بیگانه ستیزی نقاب دار

برخورد متفاوت با میهمان های پا به توپ

مهدی طاهرخانی

 
1- فوتبال ما  تا چه حد غریب نواز است؟ تا یک دهه قبل، یافتن جواب این سوال به هیچ عنوان مقدور نبود چرا که  اصلا، جنس خارجی در سبد خرید تیم های داخلی یافت نمی شد. اما حالا چطور؟ اگر اواخر قرن بیستم، کارستن یانکر آلمانی به علی دایی ترجیح داده می شد همه از نژاد پرستی ژرمن ها می گفتیم و همواره سعی می کردیم- می کنیم- ذخیره نشینی لژیونرهای مان را  به هر چیزی منوط کنیم جز عملکرد فنی آنها.
 

2-فرانک آتسو مدافع توگویی پرسپولیس فقط چند بازی مجال خود نمایی پیدا کرد و سپس به  این علت که سپهر ، کنار باقری ها راحت تر بازی می کند دیگر مدافعی که در سه بازی جام جهانی فیکس بازی کرده بود رنگ ترکیب اصلی را ندید. در این اثنا رگ ناسیونالیستی مان تا حد قابل توجهی متورم می شود.ذخیره بودن آتسو را چندان مهم نمی دانیم حتی اگر زوج حیدری و باقری ها در هر بازی مسبب دریافت چندین گل شود.  
 

3-دو کارمو را تا حد  پرس،  له می کنیم و چاره ای برای پرسپولیس نمی ماند جز خارج کردن این برزیلی بی کیفیت از لیست بازیکنانش. خروج دوکارمو شادی آفرین بود اما وقتی کار پرسپولیس مقابل پیکان به  کوچه بن بست می کشد بازیکنی به زمین می آید که برخلاف دوکارمو کسی  به او کاری ندارد و به رغم بازی ضعیفش،  کسی نمی پرسد روی کدام متر و معیار  بازیکن لیگ یکی به یک باره سر از تیم قهرمان در آورد؟ البته وقتی به تیم سابقش نگاه کنید وببینید  اواز تیم فصل قبل برادر سرمربی آمده  آن وقت  کمی تا قسمتی جواب سوال را می یابید. با این وجود همه آنهایی که بعد از خروج دوکارمو هلهله  به راه انداختند بعد از دیدن نمایش اسفبار نوروزی مجبورند بگویند هر چه باشد  او ایرانیست! ما نژاد پرست نیستیم اما حاضریم خیرخواه و نوروزی که به غیر از پرسپولیس ، سابقه یک ثانیه بازی در هیچ تیم لیگ برتری ای را ندارند تحمل کنیم اما چشم مان به دوکارمویی  نیفتاد که دست کم برای خودش موقعیت سازی می کرد.
4-رسانه ما بی پروا عکس همسر قطبی را چاپ می کند،  طناز ما در صفحه هجوش، گستاخانه در مورد یوروم طنز می نویسد و هزار یک مدرن بازی دیگر که حتی مرز پاپاراتزی را هم  در می نوردد. اما همین جمعیت  حتی از درج نام همسر، دیگر مربیان ایرانی هراس دارند حالا چه برسد  به چاپ عکس و مطلب طنز. ما به هیچ وجه نژاد پرست نیستیم چرا که اصولا معنی خیلی از کارهایی که کرده ایم را نمی دانیم. اگر هواداران پیکان در قزوین به دنی اولروم نیجریه ای بگویند "نیمه شب" فقط احساس می کنیم  چند تماشاگر نما  از حیث فنی یک خارجی را زیرسوال برده اند.حس ناسیونالیستی حکم می کند از جنس ایرانی تا اتم آخر حمایت کنیم بدون توجه به بی مرز بودن فوتبال امروز.

5- وقتی ابراهیم توره بعد از بیست روز غیبت غیر موجه به ایران باز می گردد  سعی می کنیم مراسم ازدواج او و بچه ای که چهار ماه دیگر به دنیا می آید را چنان در هم گره بزنیم که همه چیز زیر سوال برود اما اگر توره یک بازیکن ایرانی بود از ترس شکایت و آبرو و شرف هرگز قلم ژورنالیست به این سمت و سو نمی چرخید. برای خرد کردن خارجی ها - یا دست کم آن قشری که از داخلی ها حساب شان متمایز است مثل قطبی-  به هر ریسمانی چنگ می اندازیم  حتی ساختن شایعاتی به وقاحت حضور سر مربی سابق قرمزها در برج العرب و هزار و یک تهمت دیگر که به جرم غیر خودی بودن نثارش شد.
 

6-نه ما هرگز نژاد پرست نیستیم اما  گویی متاسفانه  رسم میهمان نوازی را از یاد برده ایم . به عقده ازدیاد باید ونباید ها برای داخلی ها ، چنان افسار گسیخته به جان غیر خودی ها می افتیم که در این بین به هیچ چیز راضی نمی شویم جز پودر کردن آن غریبه. مارکو باید برود، دوکارمو محکوم به خروج است، فرانک آتسو فدای رفاقت مدافعان داخلی می شود . اما در این سو برای کسی مهم نیست اسطوره روز های نه چندان دور از علیرضا حقیقی-دروازبانی که دو فصل قبل چشم نواز در تیم دنیزلی بازی می کرد -حالا یک مرد نامطمئن ساخته و مابقی را فرستاده به گوشه مریض خانه.  مهم نیست اینک جانشینان دو کارمو، مهاجمان لیگ یکی ای هستند که به غیر از پرسپولیس  ،هیچ تیم لیگ برتری دیگری حاضر به جذب شان نیست  و...
7-ما همه خوبیم اما هنوز در پس نقاب، وارونه میهمان نوازی می کنیم.