سبقت از لوکوموتیو / تحلیلی بر دیدار پرسپولیس در برابر راه آهن

عبور از حریف سر سخت

مهدی طاهرخانی/ خبرگزاری پارس فوتبال دات کام

1-قرمزها در روزی موفق  به عبور از راه آهن شدند که نتیجه دو بر یک حد اقل دستمزدی بود که آنان بابت فوتبال شان گرفتند .  تا چند هفته قبل اگر دوربین تلویزیونی نشانی از افشین پیروانی می گرفت شما  با چهره مردی مواجه می شدید که  خیلی خونسرد و معمولی کنار دست قطبی نشسته و کمتر زمانی میمک صورتش ،رازی را از درونش هویدا می ساخت.اما اینک چند دقیقه مانده به سوت آغاز، بسان برادر بزرگش ذکر می  گوید  و استرس و هیجان از دورترین نقاط  ورزشگاه از چهره اش قابل برداشت است.

2-این سومین مصافی بود که افشین جوان ، مرد شماره یک نیمکت است و در همین سومین آزمون نشان داد تمام فکر و ذهنش چنین است که امضا خود را بزرگ و پر رنگ پای برد های پرسپولیس بزند.  دست کشیدن از آرایش 1-3-2-4 فضای بهتری را در سکو ها پدید آورده ، یعنی تماشاگر کمی بیشتر از گذشته نیم خیز می شود، دستانش را برای امادگی شادی  گل جمع می کند اما فعلا تعداد خوشحالی شان  همان قدر است که در زمان قطبی بود.  پیروانی در بازی پنجشنبه برای نخستین بار ترکیب متفاوتی را آزمود؛ نیمکت نشینی نیکبخت و نوری ، استفاده از کریمی در نوک پیکان هجومی و در نهایت  فراخواندن  بادامکی به ترکیب اصلی همان امضا پر رنگ افشین بود.

3- سرخپوش ها نیمه اول را از لحاظ کیفی و هم کمی برنده شدند اما سکته ای در کار بود که با چشم غیر مسلح هم  به سهولت قابل کشف.  دیگر خبری از  حبس کردن علیرضا محمد در دفاع راست نیست اما زوج او و حسین بادمکی ضعیف تر از آن چیزی از آب در امد که پیروانی تصورش را می کرد. قطبی طی پروسه  سی و چهار هفته ای در لیگ هفتم به یک نتیجه  ایده آل رسید ؛  نیمکت نشینی بادامکی و اضافه کردن او  در جریان بازی (حربه ای که در دیدار رویایی مقابل سپاهان هم کارگر افتاد). اما پیروانی پروسه خود را با ثابت کردن شماره هفت اغاز می کند.  با این وجود مرد تازه از بند مصدومیت رها شده آن قدر ضعیف ، تر سو و بی سرعت بازی  کرد که حضور نیکبخت شده بود تمنای تماشاگران آزادی .

4- در تفکرات افشین دوم ، پتروویچ همان نقشی را داشت که  بازی ساز اصلی  در هر ترکیبی ایفا می کند با این تفاوت که سازندگی  ایوان نه از قلب هافبک که همواره از جناح چپ  و سانترهای هوشمندانه اش برای  دیگر حمله وران بود.  یکی از از  همین سانترها مبدل شد به تنها گل بازی در نیمه نخست. 
تاکتیک نیمه اول  در دو چیز خلاصه می شد؛ پاس های سرعتی  و تو در که  آدرس اکثر آنها به مقصد فرار های تند و تیز توره بود  و در مرحله دوم سانترهای بلند و مواج از جناحین که در هر دو حالت علی کریمی  مهاجم تقریبا  ازجریان بازی محو می شد چرا که ابراهیم کریمی سمج تر از آن بود که اجازه ضربات سر  را به شماره هشت بدهد.  اما امضای پر رنگ  پیروانی در نیمه دوم  به جایی منوط می شد که او تلاش می کرد در صورتی که از رقیب  پیش  بود  باز هم گل بزند؛  رخدادی که در زمان قطبی کمتر  با آن مواجه می شدیم اما  گویا پیروانی پسندیده تر فوتبال را می پسندد.

5-کمی به عقب آمدن کریمی، آرایش را به 1-3-2-4 تغییر داد  و به چپ متمایل شدن بادمکی  کمی  نمایش ضعیف او را  تلطیف کرد.  پرسپولیس به سهولت می توانست با تاکتیک مورد نظرش به گل دوم و حتی سوم برسد ؛ پاس بلند کریمی که توره را در حالت تک به تک قرار داده بود  با بی دقتی مهاجم قرمزها  نابود شد و در موقعیت دیگر سانتر زیبای پترووچ باز هم با ضربه سر توره بوی گل گرفت که این بار  تیرک افقی دروازه  جور حسین آشنا را کشید. 

6-حد فاصل دقایق شصت تا هفتاد و پنج،  فوتبال پرسپولیس به گونه ای بود  که  گویی این تیم از راه آهن عقب است  و پی گل تساوی می گردد  اما  موقعیت سوزی های پی در پی  سر انجام همان قانون نانوشته را مجددا  در مستطیل سبز نوشت.  یک حمله نه چندان خطرناک ، یک ضربه پنالتی  و یک خوشحالی تحریک کننده نسبت به  هواداران قرمز . به طور حتم اگر سپهر حیدری به فاصله سه دقیقه بعد گل حقی را جواب  نمی داد  هیچ گاه زیبایی فوتبال هجومی در پانزده دقیقه پنجم  در ذهن کسی نمی ماند ،  اما سپهر باز هم گل زد تا قرمزها در روزی که از هر حیث از رقیب سخت جان خود برتر بودند با کسب سه امتیاز یک پله صعود کرده وبه مقام چهارم نیم فصل نخست برسند .