ترس، برادر مرگ! وقتی زلاتکو می ترسد / تحلیلی بر اوضاع فنی این روزهای پرسپولیس

تا زلاتکو بر ترسش غلبه نکند آش همین آش است و کاسه همین کاسه

علی باستانی / خبرگزاری پارس فوتبال

زلاتکو کرانچار از روزی که به پرسپولیس آمده سعی بر آن داشته تا سرخپوشات پایتخت را با برنامه به میدان بفرستد و البته در این راه با توجه به اینکه این مربی کروات دیر به پرسپولیس آمده، به لحاظ فنی می توان تا حدودی این مساله را توجیه کرد. اما آنچه که باعث گردیده تا بر کرانچار خرده بگیریم دو نکته ای است که البته در روند حرکتی یک تیم تاثیر گذار است:

1- بنظر می رسد زلاتکو با یکی از اساسی ترین و مهمترین عوامل پیروزی یک تیم در بازی یا ناآشنا است(که با توجه به تجربه وی بعید است) و یا اینکه بسیار محتاط و محافظه کار.
وقتی نفر اول فنی یک تیم که سرمربی باشد به لحاظ کسب تساوی اظهار خوشحالی کند و هوادارانش را به قناعت در این زمینه تشویق کند، آیا می تواند انتظار داشته باشد که بازیکنانش درون زمین از حداکثر قدرت و توان خود مایه بگذارند و تمرکز خود را بعد از زدن گل از دست ندهند؟

اگر به مصاحبه های وی در پایان بازی با استقلال اهواز و ذوب آهن توجه کنیم، به این گفته زلاتکو می رسیم که او از اینکه تیمش گلی از حریف دریافت نکرده تا بازنده باشد راضی است که صد البته به نظر می رسد زلاتکو بر خلاف گفته های آقای مدیرعامل، مربی ای نیست که در کارش به سیستم حمله ای اعتقاد داشته باشد و عطش تماشاگران پرسپولیس را از گل های زیاد  فرو بنشاند بلکه ترجیح می دهد بازی را مساوی کند تا نبازد. قطب مخالف زلاتکو ، دنیزلی بود که حتی حاضر به قیمت باخت تیمش می شد اما فوتبالی تماشاگر پسند را به طرفدارانش هدیه می داد هرچند که همان رسپولیس افندی نیز با آن روش بازی تا مرز قهرمانی نیز پیش رفت.

افشین قطبی با تمام انتقاداتی که به او وارد بوده و هست اما همواره با استفاده از دل ببر و شیر و ایراد جملاتی که سعی می کرد روحیه مبارزه طلبی بازیکنان پرسپولیس را برانگیزد، در زمینه روحی و روانی بسیار مثبت گرا بود اما این قضیه حداقل تا بدینجای کار در مورد کرانچار صدق نمی کند.
کمک های زلاتکو حداقل باید جمله "ترس برادر مرگ است" را برای یکبار هم که شده به او بگویند شاید فرجی حاصل شود. به راستی آیا پرسپولیس تا این حد نزول پیدا کرده که از تساوی برابر استقلال اهواز  آن هم در تهران باید راضی باشد؟

2- مشخص نیست معیار تعویض های کرانچار بر چه اساسی تعیین شده و اصلا این کروات بر چه مبنایی، حتی ترکیب اصلی و ارنج تیمش را می چیند؟
حسین بادامکی در دوران افت خودش سیر می کند و حتی حاضر نیست از این درجا زدن دست بردارد و تکانی به خودش بدهد. او حتی خودش را هم از رو برده اما بنظر می رسد زلاتکو را هنوز از رو نبرده است. به راستی بادامکی در طول بازی های این فصل چه روند مثبتی را داشته که هنوز که هنوز است در ترکیب ثابت تیم قرار می گیرد، و البته با تمام این اوصافی که پیرامون بازی های عجیب او می بینید و می شنوید، در پستی غیر تخصصی هم بکار گرفته می شود.

نمونه دیگر این قضیه میثم بائو است. بائو با سر و صدا و برای پر کردن جای خالی نیکبخت به پرسپولیس آمده و البته شماره ده پرسپولیس را نیز بر تن کرده است ولی آیا واقعا بائو در این بازی ها و تا بدینجای کار در قواره یک بازیکن معمولی بوده تا چه برسد به جایگاه بازیکن شماره ده؟
اگر برای زلاتکو نام ها اهمیت ندارد و صرفا آمادگی بازیکن ملاک است، بائو با چه زبانی باید به او بفهماند که بازیکن آماده ای نیست؟ به شیوه  بازی و حرکت بائو با توپ دقت کنید خودتان همه چیز را عین روز روشن خواهید یافت....

در تورنمنت امارات و بنا به گفته خود کرانچار، جوانانی چون آقا زمانی و حلافی جزو بهترین های پرسپولیس در امارات بوده اند اما مشخص نیست کرانچار چرا از آنها استفاده نکرده و نمی کند؟!در بازی برابر ذوب آهن آیا اثری از نوروزی در بازی دیده شد؟ نه اینکه نوروزی بازیکن خوبی نیست، اتفاقا او یکی از بهترین های این تیم در رقابت های این فصل بوده ولی وقتی اجازه حرکتی به او داده نمی شود آیا استفاده از آرفی نمی توانست گره گشای کار کرانچار باشد؟

اینها مسائلی است که به چشم می آید و شاید این کرانچار است که بیش از حد ممکن دوست دارد بر سر عقایدی که دارد، بماند تا از آن نتیجه بگیرد ولی به طور قطع صبر هواداران پرسپولیس به اندازه کرانچار نخواهد بود.