مزدِ ترس ِ کریمی و جسارتِ قطبی!

تیم قطبی، تا پیش از بازی با استقلال اهواز، هرچه بازی داشت، با تیم‌های پایین ِ جدول بود؛ و از این‌روی، برخی بر آن بودند که برای همین بوده که حریفان را یکی پس از دیگری پشتِ سر گذاشته و پله‌های جدول را یکی‌یکی بالا رفته است! تیم قطبی، در بیش‌تر ِ بازی‌های پیش از بازی با استقلال اهواز، هر بار که گل ِ برتری را می‌زد‌، چنان بازی را می‌بست که، کمابیش، از زیبایی ِ بازی می‌کاست، و تنها و تنها، در اندیشه‌ی سه امتیاز ِ بازی بود. حتی در این بازی نیز پس از گل ِ دوم ِ برتری‌اش، باز بازی را کمابیش بست و گرمای بازی را گرفت. این‌ها همه، مایه‌ی آن شد که برخی از کارشناسان، قطبی را یک مربی ِ نتیجه‌گرا بدانند. تیم قطبی، اما، در نیمه‌ی نخستِ بازی با استقلال اهواز، و نیز پس از این‌که گل ِ تساوی را خورد و ده نفره شد، تیمی دیگر بود و دیگرگونه بود! قطبی، در این بخش‌های بازی، قطبی ِ دیگری بود! او نشان داد که آن‌جا که باید بی‌باک و جسور باشد، بی‌باک و جسور است. و همه‌ی بی‌باکی و جسارتِ قطبی این بود که او با یک تیم ِ ده نفره، جنگ‌جویانه و امیدوارانه، یک مهاجم به زمین آورد و مردانه و سرسختانه، فرمانِ بی‌امانِ حمله سر داد و چنان امیدوارانه و پیروزمندانه حمله کرد که ناخودآگاه با خود زمزمه کردیم که این تیم، گویی شخصیتِ قهرمانی پیدا کرده است! قطبی می‌توانست ریسک نکند و به تساوی، خرسند باشد و بازی را ببندد تا یک امتیاز بگیرد. اما، جسورانه چنین نکرد! انگار پرسپولیس به جایی رسیده است که نمی‌تواند باختِ خود را ببیند! اگرچه پرسپولیس، پیش از ده نفره شدن، باز بازی را بست و روندِ بازی را کمی کُند کرد، و اگرچه استقلال اهواز نیز پس از زدنِ گل ِ تساوی، با این‌که یک یار بیش‌تر داشت، بیش از اندازه ترسو بازی کرد و گویی، کمابیش، خواستار ِ تساوی شد، اما آنگاه که شاگردانِ قطبی، بردِ شیرینِ خود را از دست‌رفته دیدند، با این‌که ده نفره بودند، قهرمانانه حمله کردند و امیدوارانه دویدند تا این‌که سرانجام، پیروزمندانه، به گل ِ برتری دست یافتند! و شخصیتِ قهرمانی، یعنی همین! 

آقای افشین خانِ قطبی! آن‌چه شاگردانت در بخش‌هایی از این بازی نشان دادند، همانی بود که تهِ دلِ هواداران می‌خواست و می‌خواهد. پیش از این، هرچه بودی، بودی؛ درست یا نادرست (که کم و بیش درست بودی)؛ خوب یا بد (که کم و بیش خوب بودی). از این پس، اما، آن‌گونه باش که در بخش‌هایی از این بازی بودی: منطقی، استوار، جسور، امیدوار، و با روحیه‌ای قهرمانانه و پیروز! این، همانا همان راهی است که سرخ‌پوشان را تند و با شتاب، به سرسرای سکوی بلندِ قهرمانی ِ ایران و آسیا می‌رساند.