تیر آرش بر قلب برهانی!

وقتی آرش آبی‌پوش شد به او هشدار داده بودیم که این فصل برای او حکم یک فینال بلندمدت را دارد که اگر بخواهد در آن اشتباهات سال‌های قبلش را تکرار کند دیگر از همان اعتبار گذشته‌اش نیز چیزی باقی نمی‌ماند.

وقتی او را در بازی با پگاه در قامت یک بازیکن نیمکت‌نشین دیدیم فهمیدیم او در این فینال چه شکستی را پذیرفته است که باید با چهره‌ای مغموم به جای بازیکن جوانی به اسم احمد خذیراوی به زمین بیاید. بدتر آن‌که او از فرصت‌های جبران هم به بدترین شکل ممکن استفاده می‌کند و وقتی دفاع پگاه سه موقعیت تک به تک را تقدیم او می‌کند، با ظرافت خاصی آن‌ها را از دست می‌دهد! تا او همانند خیلی از مهاجمانی که با ورودشان به زمین فقط ترس را نصیب هوادارانشان می‌کردند، و پیش از موعد هم از ذهن‌ها پاک شدند، همین خصلت را برای خود کسب کند.

او در ابتدای فصل قصد داشت به استقلال و حتی پرسپولیس بیاید تا خود را ثابت کند و در بسته شده تیم ملی را برروی خود که خیلی وقت است محکم بسته شده را باز کند، اما با شیوه‌ای که او در پیش گرفت فقط قفل‌های این در بسته را بیشتر کرد. با این حساب ما هم همگام با او دعا می‌کنیم که ای کاش پسر کرمانی به تیمی که کمتر در دید بود می‌رفت تا حداقل اعتبار گذشته‌اش دست خوش بازی نشود!

آرش فوتبال ایران در بدمخمصه‌ای گرفتار شده است و آن هم گل‌نزنی است. و همین مخمصه سبب شده است که تمامی پاس‌های زیبا و حرکت‌های انفجاری قشنگ او در سایه قرار بگیرد. این‌ها که نشانی از آرش گذشته دارند در ذات او باقی مانده‌اند اما این‌که آرش با خود چه کرده است که گلزنی ذاتی‌اش از او گرفته شده است را شاید بتوانیم فقط در برخی ادعاها که علیه او مطرح می‌شود پیدا کنیم!