بحثی پیرامون ممنوع التصویر شدن رییس کمیته انتقالی;رییس جمهور بالقوه!

علی عالی 
1-      محافظه کاران همیشه در قهرمان سازی از چهره های برجسته شان ناموفق بوده اند، آنها هیچگاه نتوانسته اند مهره ای را برای مردم رو کنند که آنقدر هاله های تبلیغاتی گرداگردشان و آنچنان حسرت آور باشد که بعنوان «نماد» پرستیده شود و بتوان آرای سردرگم را بسویش هدایت کرد اما  اصلاح طلبان در این راه آنقدر قوی هستند و تبحر دارند که آرزویش را بر دل رقیب گذاشته اند. آنها می توانند در عین حال از میرحسین موسوی اسطوره خاموشی، موسوی خویینی ها اسطوره سکوت، عبدالله نوری اسطوره نارضایتی، سعید حجاریان اسطوره متفکر و سید محمد خاتمی اسطوره اصلاحات بسازند اما در جریان رقیب نه از ناطق نوری توانستند اسطوره جوانگرایی، نه از لاریجانی اسطوره گفتگو و نه حتی از احمدی نژاد اسطوره خدمت رسانی بسازند و تحویل ملت دهند و همه این موارد نشان می دهد که آنان تا چه حد به موضوع حساس شده اند و از همه شرایط برای جلوگیری از اسطورگی چهره های جدید سود می برند.
2-      سکوت صداوسیما در خصوص کمیته انتقالی و تعیین رییس فدراسیون فوتبال و انتخابات آن برای همه سئوال برانگیز و مهم شده است، در جایی که عادل فردوسی پور از کاه، کوهی می سازد و تحویل مردم می دهد چرا نباید سوژه ای به این داغی پرداخته شود و اطلاعاتی به مردم داده گردد. سیاست انفعالی صداوسیما –که نقش رسانه تصویری بیشتر است- و همچنین مسکوت گذاشتن تحولات مختلف انتخابات فدراسیون فوتبال موجب شده که بسیاری از مسائل مربوط به آن پنهان شود و لاپوشانی گردد. در این میان اطلاعات عامه مردم که نه اهل روزنامه هستند و نه از اینترنت سر در می آورند محدود به تلویزیون می شود و اطلاعات قطره چکانی هم آنها را نسبت به موضوع بی تفاوت کرده است. بسیاری از مردم حتی از وضعیت انتخابات خبر درستی ندارند و آنرا محدود به مشکلات فیفا پیش روی کمیته انتقالی می دانند و از سوی دیگر خطر را آنگونه که هست درک نکرده اند. صداوسیما در نقش قیم سازمان تربیت بدنی و در راس آن دولت، سعی می کند که با مسکوت گذاشتن موضوع فرجه ای به یاران احمدی نژاد دهد تا اوضاع را به حالت اول بازگردانند.
3-      انتخابات فدراسیون فوتبال فراتر از نبرد میان فوتبالی ها شده است و شکست در آن می تواند عواقب بدی برای شکست خوردگان داشته باشد. صندلی فدراسیون فوتبال شاید این روزها در ایران تبدیل به ششمین صندلی موردتوجه و اقبال عمومی شده است و همین می تواند سرمنشاء بسیاری از اتفاقات و حوادث باشد. جنگ برای برگزاری انتخابات فدراسیون فوتبال هم تبدیل به نبرد میان اصلاح طلبان و محافظه کاران شده است؛ از یکسو محمد علی آبادی، معاون پریزیدنت احمدی نژاد و از یاران نزدیک که اگر روز انتخابات ریاست جمهوری نهم را بیاد بیاورید با پیراهن آبی روشن، چگونگی به صندوق انداختن رای شهردار آنزمان تهران را نظاره می کرد و از سوی دیگر، محسن صفایی فراهانی   عضو ارشد حزب مشارکت، رییس سابق فدراسیون فوتبال و از یاران و همفکران قدیمی محمد خاتمی و منتقد همیشگی اصولگرایان که در چنین روزهایی بعنوان رییس کمیته انتقالی تبدیل به تنها اصلاح طلب قدرتمند در حکومت شده است نشان از جنگی پنهان میان تئوریسین های دو طیف سیاسی دارد. جریانات بسمتی هدایت شده است که اگر کاری انجام گیرد بنفع یکی از طرفین خواهد شد و همین موجب شده تا هیچ کاری انجام نگیرد و امروز بعد از مدتها نه انتخاباتی با حضور علی آبادی برگزار شود و نه سرمربی خارجی برای تیم ملی انتخاب گردد.
4-      در همه روزهایی که صفایی فراهانی به عملکرد سازمان در روزهای ابتدایی تشکیل کمیته انتقالی اعتراض کرد، خبرنگاران صداوسیما اجازه نداشتند تا کوچکترین مصاحبه ای از او را در تلویزیون نشان دهد، در روزهایی که تیم ملی با سرمربیگری امیر قلعه نویی افتضاح بازی می کرد و خردجمعی هر روز یکنفر را به مجموعه تیم می افزود، کسی از صفایی گزارش تصویری نمی گرفت و حتی در روزهایی که با استعفای دسته جمعی سازمانی ها، انتخابات به تعویق افتاد اما خبرنگاری از صداوسیما جرات نداشت تا گفتگویی از رییس کمیته انتقالی و مجری برگزاری انتخابات بگیرد و در سیما پخش کند. اوضاع وقتی جالب می شود که انتخابات برای بار دوم عقب می افتاد ولی دوستان صداوسیمایی نمی خواهند با صفایی فراهانی همکلام شوند و نظراتش را بدانند اما در طی همه این روزها شاید صداوسیما دستور داشته تا گفتگوهایی با محمدحسن انصاریفرد، کیومرث هاشمی، علی رغبتی و حتی داریوش مصطفوی و مردم کوچه و خیابان بگیرد اما با رییس کمیته انتقالی و نماینده تام الاختیار فیفا مصاحبه نکند.
5-      اصلاح طلبان از همین حالا بفکر انتخابات ریاست جمهوری هستند، اگر محمدباقر قالیباف از اصولگرایان اصلاح طلب، احمدی نژاد از رایحه خوش خدمت و مهدی کروبی از حزب اعتمادملی عزمشان را برای حضور در عرصه جزم کرده اند گویی اصلاح طلب های جوان و نورسیده که از تجربه گذشتگان برخوردارند گزینه ای جدیدتر و مورد قبول تر را می کاوند و حتی برای رسیدن به این منظور حاضرند از کروبی بگذرند و آنرا حتی در مصاحبه هایشان نیز اعلام کرده اند. اگر سید محمد خاتمی دیگر پایش را به عالم سیاست نگذارد و بعنوان رهبر اصلاحات نقشی کلیدی بیابد، آنگاه بحث بسمت کاندیداهایی خاص کشیده می شود گزینه های مختلفی برای این منظور مدنظر مشارکتی هاست، از محمدرضا خاتمی تا صفدرحسینی اما برخی گمانه زنی ها و میل ها به «محسن صفایی فراهانی»کشش دارد، مردی که عملکرد مدیریتی اش در فوتبال از او چهره ای منحصربفرد ساخته، اقتصاد را بدرستی می شناسد و اظهارنظرها و انتقاداتش به عملکرد اقتصادی دولت مورد توجه است، به برنامه ریزی و کارشناس محوری در بالاترین مراحل اعتقاد دارد و کمتر اسیر ملاحظات و مصلحت هاست و از سویی دیگر با چهره ای عبوس و جدی اما کاریزماتیک می تواند تبلیغات بسیاری بر رویش صورت گیرد و از سوی دیگر از منتقدین همیشگی اصولگرایان محسوب می شود و سدی در مقابل خواسته های دولتیان نشان داده است. از همه اینها بگذریم، تنها اصلاح طلبی است که می تواند از تریبون های مختلف –غیر از صداوسیما که نمی خواهد ریسک کند- حرف هایش را با هر شدت و فشاری بزند و انعکاس خوبی در جامعه داشته باشد. از سوی دیگر از یاران صدیق بن همام و بلاتر محسوب می شود که توانایی های منحصربفرد «آقای رییس» را می رساند.
6-      صداوسیما نمی خواهد نقش اسطوره سازی را برای جریان چپ بازی کند تا رییس کمیته انتقالی حتی نتواند یکبار گفتگویی با دوربین تلویزیونی داشته باشد، خودش در این خصوص می گوید:« هر خبرنگاري اين پرسش را پرسيده، گفتم ممنوع‌التصوير هستم؛ در غيراينصورت چه دليلي دارد كه اين اتفاق نمي‌افتد؟ چرا به مردم اين فرصت را نمي‌دهند در كنار شنيدن حرف‌هاي يك شخص خاص، حرف‌هاي منطقي را هم بشنوند تا بدانند مشكل اين فوتبال كجاست؟ (فارس)» و در جایی دیگر معتقدست:« من با همه رسانه ها خوب هستم و آن را یک رکن مهم در جامعه می دانم، در مورد رسانه ملی هم آن ها با من مشکل دارند و خیلی ها ازحرف ها و چهره من خوششان نمی آید! (سایت نوروز- پرسش و پاسخ کاربران با صفایی فراهانی)» اما وقتی رودرو این سئوال را مطرح کردم، گفت:« من از زبان خودشان شنیدم، یعنی بچه هایی که با من صحبت می کردند، گفتند که حق نداریم ایشان را به تلویزیون دعوت کنیم » آیا «آقای رییس» را می توان روزی «آقای رییس جمهور» صدا کرد؟ 
 
اعتماد