نفرین نامه ای بر ال كلاسیكو!

شاید اگر عدد این بازی 666 بود هرگز بر روی آن شرط نمی بستم اما 153 آنقدر بی محتوا بود که حتی نشود درموردش فکر کرد تا چیزی از آن دستگیرت شود. بی محتوا درست مثل بازی ای که بارسلونایی ها کردند. هروقت که بخواهم مروری از بازی های ال کلاسیکو داشته باشم سعی می کنم به سرعت از بازی امشب گذر کنم چون فکر می کنم شخصیت این بازی بزرگ را زیر سوال ببرد.

نه... این بارسای دوست داشتنی من نبود. این حتی جنازه آن بارسایی که من می شناختم نبود اما چه کنم که باور آن چیزی که به چشمم ندیدم غیر از خدا همیشه سخت ترین کار عمر من بوده که مجبور بودم فقط به خاطر اینکه شما می گواید بپذیرم درست مثل اینکه به من بگواید تیمی که امشب به رئال باخت اسمش بارسلونا بود.

 تلخ بود... درست مثل آن دو کیلو تخمه و آجیلی که پای این مسابقه شکستم و غمی که با هر یک دانه اش در گلویم احساس می کردم. بد بود... درست مثل گزارشی که پیمان یوسفی از این بازی می کرد که دقیقا حکم یک اعمال شاقه رو داشت برای یک مجازات سنگین. کاش پیمان جان بعد از گل رئال هیچ وقت با خرس قاتل!(ضرس قاطع) نمی گفت که نتیجه این بازی عوض می شود تا برای یک بار هم که شده کارشناسی نگفته اش به واقعیت برسد. ای کاش قبل از اینکه "ریکارد توی دلش به خودش لعنت بفرستد"! که بوژان را زودتر به زمین بفرستد این کار را یوسفی علنا می کرد تا کمی درجه محبوبت خودش را زیاد کند. کاش می شد بعد از بازی بلافاصله برق ها قطع می شدند تا سوال و جواب های بی محتوای مجری و کارشناس را نمی دیدیم که بعد از بازی به یاد دشمنی قدیمی این دو تیم و ریشه یابی آن می پرداختند تا روح ژنرال فرانکو را به خنده بیندازند. کاش آه آرسنالی ها بابت نیمکت نشینی آنری گریبان کاتالان ها را نمی گرفت تا نه تنها آنری به جهت مصدومیت به نیمکت بچسبد بلکه باپتیستا یک آرسنالی سابق دیگر از راه برسد و تور آن ها را بلرزاند.

وحشتناک بود... درست مثل اینکه به این فکر کنی حاشیه هایی که بارسای فیل مانند را این طور به زمین زد چه موقع اثرش را در پرسپولیس نشان می دهد؟!حاشیه هایی که کم بی شباهت به درگیری های درونی بارسا نیست. هرچند رونالدنیو در این بازی نشان داد از نظر فنی نمی تواند خیلی بالاتر از شیث رضایی باشد و این اوضاع را  بدتر هم می کند از حیث شباهت.

دردناک بود... که حداقل رنگ پیراهن ها تو را به سه سال قبل ببرد وقتی آن شبی را به یاد بیاوری که همین بارسا در سانتیاگو هر وقت اراده می کرد به رئال گل می زد. سه تا زد و سی تا نزد تا فردای آن روز با لباس شیک بارسا به خیابون بروی! راستی... چند هزار تومان، دلار، یورو یا... بدهم که آن شب برایم تکرار بشود؟!!!

 سرد بود... درست مثل پرسه زدن در خیابون در یک شب سرد تا داغی سوختگی از یک باخت بد را فراموش کنی و به قول آن غریبه کوچک رو به آسمان کنی و بپرسی چرا من باید الان اینجا باشم. ...و در آخر با شنیدن آهنگ گوش نواز "هفت" غمت را تقسیم کنی که:

" خاطرات تو را چه خوب چه بد حک می کنم توی تنهاییام فقط به ((باخت)) فکر می کنم اما برای تو می مونم واسه همیشه.... "