آیا فوتبال هنوز هم زیباست؟!فوتبال ، دشمن دوست داشتنی!

چیا فوادی Chia Foadi

بیش از یک ماه از حادثه تراژیک بازی سپاهان و پرسپولیس در فولادشهر اصفهان می گذرد. اتفاقی که همه را تکان داد. یک سرباز نیروی انتظامی که 20روز بیشتر از خدمتش نمی گذشت به همراه گروهی دیگر از سربازان جوان ، بدون هیچ حفاظی اعم از سپر یا کلاه کاسکت ، در میان خیل طرفداران دو آتشه و به خون هم تشنه پرسپولیس و سپاهان قرار گرفت تا چینش ضعیف مسئولین ورزشگاه در استقرار هواداران رزد و سرخ ، کارد و پنیر را در کنار هم قرار دهد و زردها با نارنجکهای سنگ آلود، از قرمزها پذیرایی کنند. متاسفانه سرباز احمدی درست روی تیزی لبه کارد قرار گرفت تا چشمانش تا همیشه چیزی نبیند.
این جمله را زیاد شنیده اید:"فوتبال ورزش بی رحمی است." بله ، فوتبال بی رحم است . بسیاری از بازیکنان و مربیان بزرگ جهان توسط همان فوتبالی که آنان را به اوج رسانده بود ، به زیر کشیده شدند. تشویقهای پرشور هوادارانشان به فحشهای آبدار تبدیل شدند تا ستارگان متولد شده از کهکشان فوتبال ،به سرعت سرد و خاموش شوند. این داستان فوتبال است که تا همیشه ادامه دارد و هیچ کس از آن عبرت نمی گیرد چون در واقع جای عبرتی وجود ندارد و شاید همین موارد باعث شده فوتبال همیشه جذاب و پرکشش باشد.
بی رحمی فوتبال فقط شامل آنهایی که داخل مستطیل سبز هستند، نمی شود. تماشاگران و حتی عوامل امنیتی ورزشگاهها  هم در معرض تیرهای این دشمن دوست داشتنی قرار داشته اند، همان طور که در بازی ایران-ژاپن فروردین 84 همه دیدند که چگونه 9نفر در ازدحام دربهای خروجی استادیوم آزادی زیر دست و پا ماندند و به آغوش فرشته مرگ رفتند...
این درست که بی رحمی فوتبال با کوتاهی بعضی ها چشمان سرباز احمدی را به روی زیباییهای دنیا بست اما آیا بسته شدن چشمان او به راحتی بسته شدن پرونده زندگی سربازان دیگر بود؟آنهایی که روزانه در درگیری با اشرار و در حین انجام وظیفه جان خود را به خاطر خدمت صادقانه از دست می دهند و هیچ کس هم آنها را نمی شناسد. صفحات روزنامه ها و دقایق برنامه های تلویزیونی چقدر به سربازان دیگر که جان خود را در راه انجام وظیفه از دست داده اند اختصاص یافته است؟
فوتبال، این دشمن دوست نما بسیار قدرتمند هم است.این قدرت فوتبال بود که باعث شد افکار عمومی در سراسر دنیا ماجرای سرباز احمدی را مورد توجه قرار دهند. این قدرت فوتبال بود که باعث شد به این سرباز 60 میلیون تومان غرامت تعلق بگیرد .گرچه نعمت دیدن قیمت ندارد اما این مبلغ میتواند مرهمی کوچک بر درد های التیام نیافته این سرباز20روزه و خانواده تنگدستش باشد.این قدرت مستطیل سبز است که سرباز احمدی را به کارمندی شرکت بزرگ فولاد مبارکه درآورد... و این مهربانی فوتبال است که باعث شد درد و سوزش چشمان سرباز احمدی را همگان از تریبونهای مختلف فریاد بزنند تا مسئولین اجرایی فوتبال کشور بدانند نباید در ورزشگاهها ، طرفداران دو تیم روی سکوهای کنار یکدیگر قرار بگیرند. این هشدار جذاب ترین ورزش جهان است که باعث خواهد شد از این به بعد سربازان روی سکوها، مجهز به امکانات لازم، که امنیت جانیشان را حفظ کند ، مراقب امنیت ورزشگاهها باشند.
شبی که برنامه نود ویژه حادثه ورزشگاه فولادشهر ، روی آنتن رفت حال بینندگان از فوتبال به هم خورد.تلخ ترین صحنه برنامه زمانی بود که فردوسی پور حال سرباز احمدی را پرسید." خوبم، ان شاالله چشمام زودتر خوب بشه!" او با همین جواب ساده و بی آلایش باعث شد خیلی ها بغض کنند. وقتی فردوسی پور در پایان از سرباز20روزه پرسید: حرفی نداری آقای احمدی؟ تازه نابینا شده باز هم در نهایت سادگی پاسخ داد:" من فقط چشمامو می خوام" با این جمله بغض ها ترکید و اشکها را سرازیر کرد.
ای کاش مهربانی این فوتبال بی رحم و پر قدرت می توانست معجزه کند و سرباز احمدی دوباره چشم به جهان بگشاید. اما فوتبال درست مثل نیش عقرب است که نه از ره کین است ، بلکه اقتضای طبیعتش این است.باور کنید!