برنامه 90:پیله ای كه پروانه شد!(به قلم امیر حاج رضایی)

امیر حاج رضایی

خداوند انسان ها را به صورت پیله ای افرید تا با تلاش و كوشش خودشان از درون ان خارج و به پروانه تبدیل شوند)):نیكوس كازانتزاكیس

نزدیك به یك دهه است كه برنامه ((نود)) همچون الماسی درخشان در میان برنامه های وزشی سیما,به حیات پر فروغ خود ادامه می دهد.حضور ((نود)) و مجری توانمندش را می توان یك حادثه خجسته و فرخنده در فوتبال ایران قلمداد كرد.امروز این برنامه به وجدان بیدار جامعه فوتبال ایران بدل شده است و آینه حقیقی است كه هركس خود را در ان می نگرد و وجوه مختلف شخصیتی خود را در ان می بیند, اینه ای كه سرشت و ذات ان پاكی و صداقت است, و این زیربنای مستحكم برنامه ((نود)) است و این هم گفتنی است كه چهره های الوده نمی توانند به پاكی اینه لكه ای بیندازند.

این برنامه را نمی توان جدا از شخصیت اقای فردوسی پور تحلیل كرد.به عنوان كسی كه سال هاست افتخار حضور در این برنامه را دارد باید بگویم جامعه امروز ما, در كنار ارزش های علمی ایشان,شاید_فقط شاید_خصوصیات والای اخلاقی او را به طور كامل نداند.با این كه بسیار كوشش می كنم ارادت پدرانه خود را نسبت به ایشان مهار كنم تا در قضاوتم تاثیر نگذارد اما با تحلیل شخصیتی اوست كه می توان در مسیر تحلیل برنامه ((نود)) قرار گرفت.او شجاع ،صریح و بی تعارف است,اهل مداهنه و قلب حقیقت نیست, در همه حال مودب و منصف است ودر حالی كه به دفعات از سوی اینه شكنان مورد هتك حرمت قرار گرفته,قضاوت را به مردم واگذار كرده است و خود خاموشی گزیده.او هدایت ده ها عاشق را به عهده گرفته كه در پشت صحنه اند و مردم ان ها را نمی بینند.واقعا روزهای دوشنبه را می توان ماراتن رنج نامید كه در پایان نیمه شب سه شنبه ها با رضایت میلیون ها مخاطب تبدیل به سرمستی می شود.

جان كلام این كه او شاهین ترازویی است كه هرچه را بر كفه آن می گذاریم نسبت به آن بی طرف است و زر و سیم بیش تر را دوست ندارد تا وزنشان را بیش تر نشان دهد!

پشت این همه ارزش ها مدیران محترم سیما ایستاده اند كه تلفیق حمایت های منطقی آن ها و توانایی های اقای فردوسی پور, ((نود)) را در جایگاهی یگانه قرار داده است.

از نظر تحلیلی ((نود)) وام دار جسارت مجری خودش است كه هیچ گاه خنثی عمل نمی كند و همواره از مرز تابوهایی می گذرد كه كم تر جرئت نزدیك شدن به ان ها وجود داشته است.او مسائل روز فوتبال را به چالش می كشاند و با دعوت از مسئولان,مربیان, مدیران و ارتباطات تلفنی ان ها را در معرض قضاوت عمومی قرار می دهد.كوشش می شود بعضی از برنامه ها را جنجالی تعبیر كنند در حالی كه اصلا چنین نیست بلكه مباحثه و كنكاشی است برای رسیدن به حقیقت و ابهام زدایی از مسائلی كه مردم دوست دارند از واقعیت امر اگاه شوند و در ان جاست كه سر از ناسره متمایز می شود.

برنامه ((نود)) در تفسیر رفتاری و مراقبت های حرفه ای افراد فعال در فوتبال (مدیران,سرپرستان,بازیكنان,مسئولان و...) تاثیر مثبتی داشته و در كنار انتقادات سازنده و بعضا گزنده همواره در دعوت از چهره های ارزشی فوتبال درنگ نكرده است.فراموش نكنیم كه این برنامه ماهیت انتقادی دارد و به طور كلی اساس ان بر فرهنگ سازی قرار دارد.

برنامه در كنار اطلاع رسانی,پوسته سطحی فوتبال ما را شكافته و به عمق ان می رود تا زخم های درون این فوتبال را بیابد و در درمان ان مشاركت داشته باشد, و از سویی دیگر, با این كالبد شكافی توجه صاحبان تصمیم را به آن جلب كند.امروز برنامه ((نود)) از مرزهای ایران گذشته و به دلیل پخش ان از شبكه های جام جم جهانی شده است و همه هموطنان ما كه دور از وطن زندگی می كنند با ان انس گرفته اند و این نقبی است دل انگیز به نیازهای عاطفی ایرانی های مقیم خارج.

اطمینان دارم آنچه نوشته شد برشی از یك تحلیل جامع و پدیده شناسی برنامه ((نود)) است و اگر كسی دیگری مطلبی در این مورد می نوشت,شاید از دیدگاه انتقادی هم حرف های برای گفتن داشت اما من كه با این برنامه زندگی كرده ام,همه چیز را خوب می بینم...