تحلیلی بازی ایران در برابر کویت :میل به حفظ نتیجه و غفلت از جناح چپ مهمترین عوامل محروم شدن از دو امتیاز!

علی حیدری نظامی فرد

بازیکنان:رحمتی، بیک زاده ، بنگر ، جلال حسینی و غلام نژاد ، تیموریان و صادقی ، معدنچی(میداودی) ، کریمی و شجاعی(خلیلی) و نیکبخت (جباری)

تیم ایران بازی را با  سیستم 4231 شروع کرد و در پایان عملا  با دو مهاجم ، بازی را با نتیجه 2 بر 2 تمام کرد.

15 دقیقه اول(نیمه اول):

- دو گل از روی حملات پی در پی و بی امان ایران.گل اول روی همکاری و مهارت نیکبخت و گل دوم بوسیله جلال حسینی که درگیری نیکبخت با مدافع و دروازه بان کویت در به ثمر رسیدن آن نقش اساسی داشت.

- همکاری خوب تیمی و سرعت مناسب بازی از سوی ایران.

- توانمندی هافبک ها برای گرفتن نبض بازی.

- پاس های اشتباه  و زیر توپ زدن از سوی مدافعان ایران.

- آشفتگی دفاع ایران در پی حملات ضعیف کویت.

- تدارک حملات ایران  از جناح راست ، بوسیله غلام نژاد و شجاعی.

- تحرک خوب علی کریمی.

- بازی درگیرانه ی بیک زاده در منطقه چپ دفاعی.

- جناح چپ ایران در حمله یک بیکارتمام عیار بود.

15 دقیقه دوم:

- سر در گمی مدافعین و هافبک های دفاعی  ایران در ضد حمله ها و حمله های کویت.

- معدنچی نمی دانست کجای زمین باید بازی کند و همه جا سر می زند الا جناح چپ.

- عدم یارگیری در روی ضربات کرنرکویتی ها، از سوی مدافعان قد بلندی مثل بیک زاده ، بنگر و حسینی.

- جناح چپ ایران که به نظر می رسید باید توسط معدنچی حمله کند مانند 15 دقیقه اول در خواب بود.

- عدم تعویض مناسب بازی از سوی هافبک های دفاعی ایران یعنی صادقی و تیموریان.

15 دقیقه سوم:

- تیموریان و ابراهیم صادقی هافبک های دفاعی ایران به همراه کریمی معدنچی و شجاعی تلاشی نکردند تا از جناح چپ حمله یی انجام شود.

- اتخاذ روش نامناسب عقب نشینی ،برای حفظ نتیجه در پانزده دقیقه پایانی نیمه اول.

- اشتباهات مکرر خط دفاع در دو 15 دقیقه ابتدایی ، در 15 دقیقه سوم هم ادامه داشت و گل اول کویت بدست آمد. گلی که به دلیل اصرار مدافعان بر روی بازی رو به عقب بوجود آمد و بازهم اشتباه فاحش از سوی مدافعانی که رحمان رضایی در میان آنها دیده نمی شد.

- گویا هافبک چپی در این نیمه  نداشتیم.

- کویتی ها اصلا از سمت راست خود و سمت چپ ما تلاشی برای حمله نکردند وگرنه ما حتما آسیب پذیر بودیم.

- در ضربات آزاد نسبتا خوب عمل کردیم.

- از حملات ابتدایی بازی اصلا خبری نبود.

15 دقیقه چهارم ( نیمه دوم):

- شروع حملات کویت از سمت راست خود ، جایی که دقیقا نیمه اول از آنجا حملاتی را برنامه ریزی نکرده بود.

-  تیم ایران برای حفظ نتیجه بازی  دفاعی خود را ادامه می دهد.

- عدم انجام بازی دفاعی از نوک حمله.

- پاس های اشتباه مکرر از سوی هافبک ها موقعیت حملهیی ایجاد نمی کند.

- علی رغم داشتن برنامه برای ضربات آزاد ، استفاده لازم را بازیکنان نمی برند.

- جناح چپ ایران در برابر حملات کویت ضعیف عمل می کند- معدنچی در بازی گم شده است.

- بازی خوب و در گیرانه ی تیموریان .

- ضعف بیک زاده در جناح چپ دفاعی.

15 دقیقه پنجم:

-  آزاد گذاشتن های پی در پی  بازیکنان کویتی در زدن شوت و ایجاد موقعیت حمله ،توسط مدافعان و هافبک های کناری تیم ایران.

-  ضعف جناح چپ - مربیان هنوز برای حملات تیم کویت از جناح راست ایران تدبیری نیندیشیده اند.

-  آمدن میداودی به جای معدنچی و چند حمله ی بی نتیجه.

- دوندگی و تلاش تیموریان.

- پاس های اشتباه هافبک ها.

- ضعف بیگ زاده و بنگر در جناح چپ ایران و اجازه دادن به بازیکنان حریف برای نزدیک شدن به دروازه خودی.

- نا هماهنگی محرز بنگر و حسینی در دفاع- ضعف عمق دفاع ایران- حملات مکرر کویت از راست و عمق ایران.

-  در حالیکه عملا ایران در این دقایق با دو مهاجم یعنی نیکبخت و میداودی بازی می کرد ولی این دو به خوبی از سوی هافبک ها تغذیه نشدند.

- حضور همزمان جباری کریمی و شجاعی به دلیل خصوصیات مشابه به جای کمک به تیم ، عامل ضربه زننده یی شده بود.

- تیم ایران باز هم چپ زن نداشت.

- توپ و بازی بیشتر در دست کویت.

15 دقیقه ششم:

- علی رغم علاقه کادر فنی به بازی تهاجمی ، دقایقی بعد از آمدن میداودی و جباری باز هم میل به حفظ نتیجه مجددا بر بازیکنان حاکم شد.

-کندی ، عدم تمرکز و جا ماندن دردفاع عامل خوردن یک  گل از کویت شد که خوشبختانه داور آفساید اعلام کرد.

- ضعف در جناح چپ و عدم چاره اندیپی برای این جناح در نهایت سبب خوردن گل دوم از کویت شد.

- تمرکزکامل تیم ما بر جلوگیری از حملات کویت از جناح چپ ما بود، در حالیکه می توانستیم از جناح راست خود مثل 30 دقیقه اول بازی حملات خوبی را تدارک ببینیم- به عبارت دیگر عملا تیم کویت بود که بازی ما را تحت تاثیر قرار می داد نه تیم ما بازی کویت را!

- 15 دقیقه پایانی بیک زاده ، بنگر، حسینی و غلام نژاد اشتباهات مکرری را مرتکب شدند.

- عدم کارایی کریمی در 15 دقیقه پایانی مشهود بود- با اینکه وی تنبلی گذشته را نداشت و نیمه اول را خوب و دونده ظاهر شد ولی بازکن 90 دقیق یی نبود.

- آمدن خلیلی و بازی با دو مهاجم تاثیری در روند بازی نداشت چراکه هافبک های ما کاملا بی علاقه ظاهر  شدند. تیموریان و صادقی نمی دانستند باید اشتباهات خط دفاعی را پوشش دهند یا به خط هافبک کمک کنند.

نتیجه گیری:

- رحمتی در شروع مجدد ها ، برخلاف دروازه بان های سالیان گذشته تیم ملی با اعتماد به نفس و امید وار کننده کار کرد.

- نسبت به بازی سوریه همکاری تیمی ارتقا یافته بود و سعی شد انواع بازی به نمایش درآید.

- به نظر می رسد  تیم ایران بعد از مدتی بالاخره تا حدودی ترکیب خودش را شناخت و حتما میتوان به این تیم امیدوار بود.

- سازمان دفاعی تیمی که باید از نوک حمله آغاز شود و به خط دفاع ختم شود در این بازی همانند گذشته وجود خارجی نداشت.

- به نظر می آید تیم ایران با این وضعیت دفاعی ، متاسفانه برای کوتاه مدت باید به شیوه منسوخ۲-۵-۳ روی بیاورد! چون برای دفاع 4 نفره مدافعان ما به آمادگی و تمرکز ذهنی بالایی نیاز دارند. در غیر اینصورت بهتر است به شرط آمادگی ، مثلا از دو بازیکن هم باشگاهی مثل عقیلی و بنگر در کنار هم استفاده شود تا ضریب خطا کمتر شود.

- غفلت از جناح چپ و عامل روانی یعنی  اکتفا به نتیجه حاصل شده مهمترین علل از دست دادن 2 امتیاز این بازی مهم بودند.چراکه از 15 دقیقه پایانی نیمه اول، تیم ایران به حفظ نتیجه روی آورد و میلی به حمله نداشت.ای کاش بازیکنان ما  می دانستند برای  حفظ نتیجه همیشه باید کنترل بازی را در میانه میدان بدست بگیرند نه اینکه دفاع را  ناهماهنگ از  عقب زمین خودی انجام دهند..کاری که در دقایق پایانی به خوبی به نمایش در آمد و چند موقعیت خوب نصیب ایران کرد که با بی دقتی از دست رفت می توانست پیشتر از خوردن گل تساوی صورت پذیرد.

تکمله:باید به این تیم امید داشت...دایی و انگیزه های تمام ناشدنی اش می تواند ما را به جلو پیش ببرد!