پرسپولیس پرنده آزاد...آزادی دیگ جوشان!

علی عالی/خبرگزاری پارس فوتبال 

«پرانتز را باز می کنم و می نویسم پرنده، پرانتز را نمی بندم، بگذار پرنده آزاد باشد»

1-   افشین یعنی هیجان، افشین یعنی شور، افشین یعنی پرش، افشین یعنی روحیه، افشین یعنی قهرمانی و همین روحیه بردخواهی و موفقیت است که می تواند تیمی را به حرکت در بیاورد و تماشاگران را تا دقایقی پس از بازی هم در ورزشگاه نگاه دارد و خوشحالی شان را ببیند. او از حبیب کاشانی سوژه ای برای حرکت بازیکنانش ساخت و از تیمش سوژه ای برای حضور صدهزار تماشاگر در ورزشگاه تا اینگونه به قهرمانی نزدیک شود. سرعت تیمی پرسپولیس با سرعت تشویق تماشگران هماهنگ می شود و این سمفونی لذت در دیگ جوشان آزادی هدیه فوتبال تماشاگرپسند قطبی به هواداران است.

2-   پرسپولیس پرانتز بسته نشده است، تیمی که همانند پرنده ای در پرانتز باز شده قرار دارد اما می جنگد تا پرانتز بسته نشود و بتواند آزادانه پرواز کند و غریو شادی و سرود قهرمانی را برای هوادارانش به ارمغان آورد. چشم غره پرسپولیس به سپاهان آینه تمام نمایی از عزم قرمزپوشان برای قهرمانی است تا روز شنبه آزادی تبدیل به دیگ جوشانی از احساس، حرکت، نمایش و  ... باشد.

3-   پرسپولیس باید از شیث رضایی ممنون باشد که با خروجش از ترکیب تیم راه را برای پدیده ای جدید بنام «مسعود زارعی» باز کرد که هر چند نقاط ضعف قابل مشاهده ای دارد اما نمی توان از نقش بزرگ و انگیزه تمام ناشدنی اش به آسانی گذشت. زارعی با تلاش فراوان و دویدن های بی امانش نه تنها خیال قطبی را از سمت راست راحت کرده بلکه سمت چپ حریف را کور نموده و با استارت های سریعش بهترین استفاده را از روزنه های پشت بازیکنان حریف می کند.

4-   از پرسپولیس بنویسیم و حیف است تا از کریم باقری چیزی نگوییم، پیرمرد با آنکه سن بالایی برای بازیگری دارد اما با تجربه و درست می دود و کاملاً خود را در تفکرات سرمربی و منافع تیم ذوب کرده و به بازیکنی تاثیرگذار و غیرقابل گذشت تبدیل شده است. کریم با وسعت دید بالا و درک بمراتب عمیق از جریان بازی بگونه ای در زمین حاضر می شود که نبض بازی تیم را در دست می گیرد و با حرکت هایش آنرا به گردش در می آورد. او الگویی برای همه آنهاییست که باید منش کاپیتانی و روش بازیگری را بیاموزند.

5-   افشین قطبی زمان خوبی به خودش آمد و چشمانش را باز کرد تا تبدیل به همان مرد بزرگ و «تازه» فوتبال ایران شود. او بدرستی شیث را کنار گذاشت، به جنگ با نیکبخت رفت و در مقابل بادکنک شدن مامانی ایستاد تا نشان دهد استقلال و «اصول» کیمیایی است که تنها در مربیان میدان دیده وجود دارد. اگر گاس هیدینگ شیوه اش را بر چشمپوشی خطای بازیکنان می دید شاید فرهنگ کره چنین بود که عرصه عمومی راه را برای بازیکنان خاطی می بست و همه چیز شفاف به پایان می رسید اما در فرهنگ در هم تنیده ایران که بازیکنانش سرگرمی بهتری جز قلیان ندارند و تمام جنجالشان برای حضور در صفحه روزنامه هاست، چشم بستن یعنی خودزنی و از بین بردن منافع باشگاهی که در آن فعالیت می کنید. هفته پایانی اوج حرکت، هیجان، شور و پیروزی خواهیست.