هنر قطبی در فوتبال ایران...

علی عالی/خبرگزاری پارس فوتبال

همیشه همینگونه بودیم، عاشق هیجان، دلباخته بادی که بیاید و اندکی صورتمان را نوازش کند و حالمان را بپرسد. همیشه در رویاهایمان به مردی می اندیشیم تا بیاید و یک تنه ما را از مشکلاتی که با دستان خودمان شکل داده ایم برهاند، مردی بیاید تا همه اشتباهاتی که دانسته رقم زده ایم را پاک کند و تصویری روشن، زیبا و شفاف از موضوعی دهد که همه ما در بدشکل، بدفرم و زشت شدنش نقش داشته ایم. افشین قطبی برای ما همین کار را کرد، او تبدیل به اسطوره ای شد  که شایسته تقدیر است، مردی که یک تنه در مقابل مشکلات ایستاد تا حرفش را به کرسی بنشاند، سرمربی تیم بدقیافه ای به اسم پرسپولیس که حالا در کسوت قهرمانی و امپراتوری می خواهد بزرگ باشد و در نقش «اسطوره» برای فوتبال بزرگی کند.

ما همان عاشقان «زیبایی» و «جلال» پرسپولیس هستیم که در سخت ترین روزها قطبی را تنها گذاشتیم و از مرگ ایده هایش گفتیم، درست همانند آن روزی که در مقابل استقلال اهواز شکست و ما با پاهای سنگینمان بر ابهتش قدم گذاشتیم و خواستیم همراه با موجی که او را بر نمی تابد «له» اش کنیم.

ما همان طرفداران خوش ذوقی هستیم که پس از شکست مقابل راه آهن،  عروسک قطبی را از قلبمان جدا کردیم و بجایش تخم نفرت را کاشتیم تا نشان دهیم که چقدر می توانیم نامهربان و سنگدل باشیم. قطبی روزی دوباره به وجودمان بازگشت که شانس قهرمانی یافت وگرنه چه کسی قطبی را برای «اصول» و یا «ایده» اش می پسندد؟ باور کنید هیچکس. ما از افشین اسطوره ساختیم چون بنای ویران شده پرسپولیس را با واژگانی بزرگ و هیجانی تحویل داد، چه کسی به بنای غیرفنی و پر از ایراد پرسپولیس اندیشید، همه ما به واژه ها نظر افکندیم، «قلب شیر»، «تیم بین المللی»، «بچه های من»، «روح قهرمانی»، «بازی ترکیبی» ... وای که چقدر ما دهن بین و سطحی نگر شده ایم.

دیروز مطلبی از بهمن فروتن دیدم که در روزنامه ای برای چاپ داده بود، در میان حرف هایش از قطبی تعریف کرده بود، تعجب کردم، چراکه خودم اولین کسی بودم که در هفته پنجم از او پرسیدم استاد، قطبی چطور است؟ ...و او پاسخم داد که هنوز تیمی مثل شیر در مقابلش نایستاده تا ببینمش و صحبت را بگونه ای به من فهماند که داداش طرف اینکاره نیست و کم می آورد اما خوشحالم که خواندم فروتن در مورد قطبی نوشته «سرمربی خوبی خواهد شد» هرچند از نظر من قطبی از همان اول هم خوب بود اما روشی که قطبی برای مربیگری آموخته بود چندان به فرهنگ در هم تنیده ایرانی نمی خورد و باید می توانست تفاوت دروغگوها، ریاکارها، جریان راه بیندازها، دلال ها، فرصت طلب ها، سوءاستفاده کننده ها و آدم های سالم را تشخیص دهد.

افشین قطبی به همه فهماند که می توان در جهنم زندگی کرد و از درونش بهشت آفرید، او به همه آموخت که صداقت رمز پیروزی نهایی است، او سقلمه ای به همه آنهایی زد که برای فوتبال ایران سه فصل می خواستند تا هنرشان را نشان دهند، او نشان داد که اسطوره شدن برای مردم نیاز به پاکی دارد که باید مربی را معلم کند نه ناظمی عبوس که نتیجه را به هر روشی می پسندد. مطمئنیم بستر فوتبال ایران بیش از این قطبی را نمی پسندد و به هر روشی برای زمین زدنش متوسل می شود اما هنر از آن افشین است که با تصمیم درستش راه را برای همیشگی بودنش باز کند.