تحلیلی بر جاذبه موفقیت از سوی دایی پس از صعود به مرحله پایانی مقدماتی جام جهانی:دایی در این مرحله طرحی نو در اندازد...

سعید قرایی/خبرگزاری پارس فوتبال

اسطوره را، شایسته بودن است

نمی دانیم پیروزی و موفقیت  تا چه اندازه به نام علی دایی وابسته شده است که هرگز نمی تواند فاصله گرفتن از  او را تحمل کند. علی دایی یعنی پیروزی و موفقیت، آن هم درست در مواقعی که همه او را شکست خورده می خوانند. یعنی همان لحظاتی که خیلی ها می گویند اینبار دیگر کار او تمام شده است و دیگر نمی تواند برخیزد!

...اما علی دایی آنقدر وابسته به موفقیت شده است که اگر کار او تمام شده باشد گویی کار موفقیت و معنای پیروزی  به بن بست رسیده است. انرژی خدادای دایی تمامی ندارد و خوش به حال ما که دایی از ماست تا شادی اتمام ناپذیری این انرژی برای ما هم باشد. حکایت دایی دقیقا سناریوی فیلم های دراماتیک است که قهرمان آن درست در اوج ناامیدی شروعی دوباره آغاز می کند و همیشه پایان خوبی را هم برای هوادارانش به جا می گذارد. دایی چه آن زمان که در زمین بود و با افت هرچند بلند مدت مواجه می شد درست در همان روزی که می بایست از جا برخیزد، بلند می شد. همان روزی که خوشحالی منحصر به فرد او در پریدن به سمت هوا و گره کردن مشت ها به سمت آسمان و کشیدن موی همبازی ها بازهم ثابت می کرد دایی تمام ناشدنی است و منتقدان او خیلی نمی توانند روی زمین خوردن او شرط ببندند. آن روزی که بعد از بازی با  مکزیک اوج حملات به دایی صورت گرفت، دیگر در خوشبینانه ترین حالت هم نمی شد تصور کرد که دایی را بتوان همان اسطوره بی ترک دید. اما دایی فرمول اسطوره بودن را پیدا کرده بود و آن شایسته بودن برای رسیدن به این لقب بود. برای بازگشت طلایی دایی با قهرمانی سایپا در لیگ برتر، در کنار همه شایستگی های "کاپیتان" خیلی اتفاقات دیگر دخیل بود که تیتر درشت آن رفتن زودهنگام لورانت و به جا گذاشتن آن تیم منظم و هماهنگ بود و دایی چه خوب از این فرصت نهایت استفاده کرد تا ترک ها را خیلی زود از تندیس اسطوره ترمیم کند.

دایی سال بعد با سایپا در لیگ خوب نتیجه نگرفت تا بازهم نگاه های معنادار به او خیره شود(اگر چه که با این تیم در ةسیا عالی کار کرد تا عنوان برترین مربی فوتبال سال را در جشن قهرمانان قهرمانان سال ایران از آن خود کند)...اما در مجموع  بازهم فعل و انفعالی لازم بود تا دایی فرصت جدیدی برای رسیدن به آسمان بیابد. ماجراهای جالب انتخاب تیم ملی و بازی با نام های کلمنته، قطبی، قلعه نویی و... و همه اتفاقات دیگر بازهم همان فرصتی بودی که به دایی رسید و بازهم این سوال که او هنر استفاده از آن را دارد؟

بعد از بازی با امارات در تهران  دایی "هو" می شود. تماشاگران مانند همیشه (سوار بر موج و جریانی که عده ای آن را طراحی می کنند) همان درخواست همیشگی خود در زمان خشمشان  مبنی بر جیا کردن و رها کردن را از دایی طلب  می کنند! اما به طور قطع ته دل آن ها هم روشن بود که این دایی شکستنی نیست. بازی با امارات، تک گل فریدون زندی، فتح العین به دست تیم دایی...

... و او بازهم بازگشت. چراکه قبلا ثابت کرده بود اسطوره را شایسته بودن است! عیار دایی بالا رفت وبازی با سوریه می توانست نقطه پایانی باشد بر داستان افت عیار محبوبیت دایی و شروع داستانی جدید برای او. تیم ما با دایی به مرحله دوم مقدماتی جام جهانی رسید و حالا حالاها بازهم دایی قدیس فوتبال ما هست تا داستان بعد! فکر نمی کنید قبلا این داستان و فیلم را بارها در فوتبالمان خوانده و دیده بودید؟!

نمی دانیم دایی درصدد رقم زدن داستان جدیدی برای خود هست یا خیر؟! اینکه او می خواهد برای یکبار هم که شده است بدون تحمل فشار به جایگاه خود برسد یا خیر؟! اینکه این اتفاق می افتد یا خیر در مقابل این مسئله خیلی اهمیت ندراد که ایمان بیاوریم دایی عامل جذابی است برای جذب شانس موفقیت. ما با او بالاخره موفق خواهیم شد حتی اگر در یک دوره او چنان ما را عصبانی کند که طلب مضحک رقص را از او کنیم. دایی برای ما خواهد رقصید اما رقصی که قهرمانان پس از رسیدن به موفقیت بزرگ نمایش می دهند. درست همانند رقص شادمانه دایی بعد از گل دوم ما برابر سوریه که یک ملت را به رقص درآورد.

حالا ما هستیم و مرحله دوم جام جهانی... جایی که نام های کره جنوبی، ژاپن، استرالیا، عربستان، عراق و... هیجان ما را چند برابر می کنند. شاید دایی هم بداند که بازگشت در برابر این تیم ها اگر غیر ممکن نباشد حداقل به آسانی برابر سوریه و امارات نباشد. شاید مربی ما برای خود طرحی نو در این مرحله دراندازد و یک ملت امیدوارند که این چنین باشد.