هولکاست در لیگ امارات! آیا لژیونرهای ایرانی در لیگ امارات حق پوشیدن پیراهن تیم ملی را ندارند؟!

مهدی طاهرخانی /خبرگزاری پارس فوتبال

ZOOM:

حرف این است؛ آیا حضور پر تعداد  ستاره های یک کشور به خاطر مسائل مالی  در یک لیگ ضعیف تر از  خاستگاه اولیه، باید دلیلی باشد برای نادیدن انگاشتن آنها ؟ حکایت امروز فوتبال ما  که در یکی از حساس ترین  دوره های پیش رو قرار دارد عینا چنین شده و  ما به بهانه  حضور در  لیگ امارات خیلی از ستارگان خود را به دست فراموشی می سپاریم . کاری که دونگا در اوایل حضورش در تیم ملی برزیل هیچگاه ان را مرتکب نشد ، چه کسی باور داشت بازیکنانی به تیم ملی مهد فوتبال دعوت شوند که در روسیه و اکراین فوتبال می کردند؟

***

فقط  یک گروه از انسان ها هیچ گاه  عوض نمی شوند : "آنهائی که در دل خاک خوابیده اند"

شما چند بار این جمله را شنیده اید و یا مواجه شدید با جملات متعددی که تقریبا هم خانواده و مترادف چنین حرفی است؟ بله آدم ها دائم در حال تغییر هستند همانند رودخانه ای که هر ثانیه اش با ثانیه دیگر متفاوت است ؛ چون آب با سرعت در ان جریان دارد .

تمامی این  جملات را سوار هم کردم تا برسیم به علی دایی ؛ مردی که هیچ وقت از عوض شدن ابایی نداشته و همیشه  عنوان نموده باید  به روز بود.   اما سوال ما از سر مربی تیم ملی که خطیرترین وظیفه  فوتبال ما " رساندن به جام جهانی "را به عهده دارد،  این است ؛ اگر علی دایی ده سال قبل سر مربی تیم ملی می شد آیا علی دایی ان روز را که همیشه و در هر حالتی به تیم ملی دعوت می شد را باز هم فرا می خواند ؟

یک روز علی پروین  در سال 72 چنین کرد و اگر از وقفه چند ماهه محمد مایلی بگذریم برانکو تا سال 85 خورشیدی ان را ادامه داد.  زمانی قریب به سیزده سال دایی به تیم ملی دعوت شد چون حقش بود ،چون از  بهترین های زمانش بود،  چون افتخار و عیار فوتبال ما محسوب می شد  و ده ها" چون "دیگر که برای بیان ان بحث جدا گانه ای را محتاجیم.

اما  باز هم تکرار می کنیم؛ اگر نه علی دایی بلکه شخصی با مختصات دایی امروز در سال 1379 خورشیدی سکان هدایت تیم ملی را برای ورود به آوردگاه 2002 کره و ژاپن عهده دار می شد  به سراغ بازیکن  لیگ امارات و یا بوندس لیگا نشینی که مقصد بعدی اش الشباب امارات بود ، می رفت؟

نه! ما مخالف دعوت  از دایی نبودیم وبرعکس معتقدیم مادامی که اوبه تیم ملی دعوت می شد از بهترین ها بود و وجود کاپیتان نعمتی محسوب می شد که گذشت از آن عین کفران نعمت .

اما اگر مربیان آن سال های تیم ملی همانند علی دایی  در سال 2008 میلادی فکر می کردند ، تصمیم می گرفتند و این چنین راسخ روی  نظرشان شان استوار می ماندند محال ممکن بود بازیکن تیم ضعیف و در حال سقوط الشباب ان هم از لیگ بی کیفیتی چون امارات  به اردوگاه ملی  دعوت شود.

***

کاغذی که تا این لحظه در نقد لیگ امارات  و حضور در این تنبل خانه صرف شده احتمالا برابر با چندین هکتار درخت سر سبز است  بنابراین قصد نداریم مجددا به این داستان تکراری و حالا قدیمی بپردازیم.

اگر علی کریمی از الاهلی روانه مونیخ شد هیچ ربطی به آن لیگ ندارد چرا که جادوگر در یکی از شب های پائیزی، چنان شاگردان یورگن کلیزمن را در ورزشگاه آزادی به رقص واداشت که باباکرم از ان عاجز بود  و ناتوان.  اگر الوحده قدر نکونام را نمی دانست اما به فاصله چند ماه  بعد اوساسونا  جوان رعنای ما را فرامی خواند باز هم دخلی به لیگ امارات ندارد و باید آنها  خودشان ر ا وامدار ویترین تیم ملی بدانند ،همانطور که یوسف الزواوی تونسی بعد از ورود به الشارجه عذر مسعود را خواست اما  چشمان تیز بین آنالیزورهای پامبلونا  بعد از چند بازی در تیم ملی، شجاعی را شکار  کرد تا یک نفر دیگر به لیست لژیونر های ما افزوده شود.

این ها را گفتیم تا مهر تائیدی بزنیم به گفته های ناگفته دایی که تراوشات ذهنی و لیست انتخابی اش  نشان می دهد  تا چه حد به این لیگ حاشیه جنوبی خلیج فارس بی اعتنا است و کم دقت که اگر غیر از این بود امروز  می بایست بهترین های ان لیگ به تیم ملی دعوت می شدند. ورزشی نویسان امارات مهندس ضربات ایستگاهی، ایمان مبعلی را بهترین خارجی لیگ شان انتخاب می کنند و به فاصله چند هفته  بعد مسولان  فوتبال آنها  ستاره الشعب  را از بین آن هم برزیلی و آفریقایی تبار ممیز می دهند و می گویند معدنچی ، این کاکوی شیرازی بهترین میهمان لیگ ماست .  جایزه پانصد هزار درهمی  معدنچی در همین راستا به او اهدا شد چون از نگاه اهل فن او بهترین  خارجی امارات بود ،اما چرا  علی دایی آن قدر بی تفاوت و یخ از کنار این الماس ها می گذرد؟

 میلاد میداوودی و رسول خطیبی تنها مدعوین از شیخ نشین هستند که چشمان دایی آنها را دیده اما وقتی  به عملکرد این دو نگاه می کنیم بیشتر به بی تفاوتی های دایی به اتفاقات افتاده در ان لیگ پی می بریم . اگر گل های  رسول ومیلاد را جمع کنیم شاید باز هم به تعداد حلقه شادی بازیکنان الشعب بعد از هر گل مهرزاد نرسد! دکترین دایی در مورد انتخاب از آن لیگ می گوید ؛ ((من بازیکنی را دعوت می کنم که   قبلا بازی او را پسندیده باشم حالا اگر او  در تیم متبوعش هر چه ضعیف و کم فروغ باشد باز هم مهم نیست))

سر مربی تیم ملی هیچگاه چنین حرفی را نزده بلکه  نگاه او به لیگ امارات جان گرفته از چنین طرز فکری است .

 باری فقط  انسان های درون خاک تغییر نمی کنند اما ای کاش تغییرات درونی  دایی کمی کند تر و آرام تر شکل می گرفت تا هنوز یادش بماند چطور چشمان ان روز تیم ملی او را از الشباب قعر نشین و یا السد قطر گزینش کرد ، چرا که دایی در آن تیمها هم آماده و گلزن بود !