رژه قدرت بر بدن نیمه جان

حاشیه سازان وارد می شوند!

پرسپوليس يكشنبه سياهى را پشت سر گذاشت، سياهتر از زمانى كه اشك پروين را درآورد، سياهتر از زمانى كه آرى هان را از دست داد و سياهتر از روزهايى كه حتى تكليف فردايش را هم نمى دانست. پروژه نوگرايى پرسپوليس به بن بست رسيده است و البته شايد بتوان آن را يك راه بندان بزرگ و پيچيده نيز ناميد.
مصصطفى دنيزلى در روز يكشنبه به اين فكر مى كرد چرا در هر تيمى كه در ايران برمى گزيند بازيكنانش تا بدين حد پر تلاش براى موقعيت سازى و كم دقت در تمام كنندگى هستند و به چه دلايلى تا اين حد كم تحمل و زود رنج هستند. چهره متفكرانه احمدرضا عابدزاده در كنار افشين پيروانى نشان مى داد كه او هم از اين وضعيت خسته شده است و انصارى فرد كه شايد روزهاى آخر مديريتش در پرسپوليس باشد بيش از هر زمان ديگرى به عملكرد و خريد بازيكن هايى مى انديشد كه سؤالات بسيارى را به همراه دارد.
امروز خيلى ها به آرزويشان رسيده اند و از امروز بر صفحه مطبوعات حاضر مى شوند تا پروژه پروين زدايى را عبث جلوه دهند و نوگرايى هاى مديرعامل را زير سؤال ببرند، پروين دوستان قديمى، سينه هايشان را جلو مى آورند و قهقهه  اى خصمانه سر مى دهند تا افندى را به سخره گيرند و بساط علم و دانش و پيشرفت را برچينند. خيلى ها در اين صددند بر اين بدن نيمه جان، رژه قدرت را به نمايش بگذارند تا باز هم بتوانند به گذشته برگردند و حكومت تاريك خود را به رخ مدعيانى بكشانند كه جملات چاروارى را نياموخته اند و با زور ميانه اى ندارند.
پرسپوليس باخت، بايد گفت باز هم باخت، آيا اين شكست را مى توان به گردن دنيزلى انداخت؟ آيا مى توان تصور كرد بياتى نيا هزاران ضربه به همان سياق بزند و توپ تا مرز ۱۰ مترى دروازه رد شود، آيا كريمى مى تواند تا بدين حد ناآماده و بى روحيه باشد، آيا پيكان در مخيله اش مى گنجيد تا بدين شرايط به آسانى به گل برسد، آيا هيچ تيمى وجود دارد كه نزديك به صددرصد موقعيت هايش را به گل تبديل كند و آيا اگر زمان اندكى به درازا مى كشيد همين نتيجه باقى مى ماند؟ پاسخ به اين پرسش ها آسان اما بسيار حياتى و مهم است چون همه آنها به اعتبار و بزرگى پرسپوليس و روزگار سياه و بدبختى هايش باز مى گردد.
پرسپوليس باخت، بايد گفت بد هم باخت، مثل ديدار با ابومسلم كه بازى را واگذار كرد، مثل بازى با فجر كه در عين برترى به تساوى رضايت داد، همانند ديدار با استقلال اهواز كه هيچ شانسى براى گلزنى نداشت اما يكشنبه روزى خاص براى پرسپوليس، افندى و هوادارانش بود. آيا راهى براى خروج از اين بن بست ـ يا راه بندان ـ وجود دارد؟ تن پرسپوليس رنجور است، دنيزلى كلافه شده است و گويى درد تيمش را نمى شناسد، نشاط و شادابى گذشته در اين تيم وجود ندارد، بازيكنان طورى با هم برخورد مى كنند كه گويى اصلاً هم تيمى نيستند، مهرزاد معدنچى به بدترين شكل با مترجم دنيزلى رفتار مى كند، مصطفى فقط نگاه مى كند و حرفى نمى زند و هر كسى هم با كوچكترين بهانه اى مسموم و مصدوم مى شود تا بفهميم اين پرسپوليس مريض است و نيمه جان.
قرمزپوشان پايتخت ديگر عادت كرده اند اول كتك بخورند و سپس شروع به دعوا كنند، درست عكس هفته هاى اول ليگ كه حريف را در همان اوايل كار ناك اوت مى كردند و همايشى عظيم را در آزادى به نمايش مى گذاشتند، روزهايى كه مثلث طلايى پرسپوليس هفته هاست كه خنثى شده و سرمربى هيچ فكرى براى راه اندازى مجددش نكرده است. آيا اين درست است كه انصارى فرد فقط نگاه كند و هر از گاهى حرف كوتاهى بزند؟
بايد منتظر بود، از همين امروز بازار شايعه پراكنى توسط دوستان نزديك مطبوعاتى قدرت طلبان آغاز مى شود، مباحث مربوط به عهدنامه تركمنچاى و استيضاح مديرعامل باب خواهد شد، هر كسى دشنه اى در دست مى گيرد تا كار اين بدن نيمه جان را تمام كند، همه مى خواهند بارى به اين رهرو اضافه كنند تا در زيرفشار خردكننده اش بميرد و خرد شود، بدبختى و مشكلات را از در و ديوار مى ريزانند تا شكست پروژه نوگرايى را به همه تحميل كنند و در پشت پرده بخندند و شادى كنند تا به دنبالشان بيايند.
بايد در كنار دنيزلى ماند، شكست او، شكست همه ماست، همين  مايى كه بر لزوم گزينه هاى خارجى خوب صحه مى گذاريم و از نام هاى كوچك عبور مى كنيم، شكست پرسپوليس در بعد فنى اين قدرت را به سكوت كنندگان ديروز مى دهد كه بحث برانكو را پيش بكشند و خواستار خروج دنيزلى شوند. آنها كارشان را براى كوچك سازى مصطفى آغاز كرده اند و مى خواهند همانند امير قلعه نويى به پست هاى خوبى برسند، رژه روندگان قدرت بر اين بدن هاى نيمه جان امروز به چيزى جز منافع خودشان نمى انديشند و حاضرند پرسپوليس، دنيزلى و هوادارانش را كوچك كنند تا ناتوانانى چون خود بر مسند قدرت بنشينند و از كنار اين خدمت! به نوايى قابل توجه براى اطرافيانشان برسند.