از آن برهانی که قصد داشت به آرسنال برود تا این‌که به پاس بازگشت

این کجا و آن کجا !
سعيد قرايي
در سال 1380 زمانی‌که او با 17 سال سن از تیم میلاد کرمان به تیم جوانان شهرداری کرمان پیوست آن‌قدر شایستگی از خود نشان داد که محمد پورسلیمی مربی تیم بزرگسالان شهرداری که تیمش در لیگ یک آن زمان به میدان می‌رفت سریعا او را از تیم جوانان به تیم بزرگسالان آورد. سال بعد زمانی‌که او با 18 سال سن برای گذراندن خدمت سربازی به تیم امید پاس رفت کسی جز همایون شاهرخی مربی آن زمان تیم بزرگ‌سالان پاس ندید که او چه کرد تا آرش برهانی اولین کرمانی باشد که پیراهن یک تیم تهرانی را در رقابت‌های لیگ برتر بر تن می‌کند (علی سامره با شروع لیگ برتر از استقلال جدا شده بود)، او در حالی قصد داشت در تیم پاس تهران خود را ثابت کند که در آن سال‌ها در خط حمله‌ی پاس چهره‌هایی مثل خداد عزیزی، رسول خطیبی، محسن بیاتی نیا، بهرام اسماعیلی و... بازی می‌کردند و همگی با توجه به تجربه‌های ملی خود ادعای پوشیدن پیراهن تیم به صورت ثابت را داشتند. هیچ‌کس گمان نمی‌کرد در میان این نفرات نوبتی به پسر جوان کرمانی برسد. اما زمانی‌که به تمامی مهاجمان پاس به شکل معجزه‌آوری مصدوم شدند تا آرش به شکل فیلم‌های ملودرام به ترکیب ثابت تیم راه یابد، او با همان چهره‌ی معصومانه‌ی جوانش مقابل پرسپولیس در لیگ 81 ، چنان زیبا بازی کرد که علی انصاریان مدافع پرقدرت آن زمان سرخ‌پوشان برای آن‌که از دست او رها شود مجبور شد خطای وحشتناکی را بر روی پای او انجام دهد تا بلافاصله از زمین اخراج شود. آن زمان که گزارش‌گر تلویزیونی در همان بازی حرکات او را با "جی جی اوکوچو" مقایسه می‌کرد، همه فهمیدند ستاره‌ای جدید در فوتبال ایران در شرف تولد است. 
لیگ 82-83 همان فصلی که پاس با هنرنمایی‌های بازیکنانی مثل برهانی قهرمانی لیگ برتر شد اوج کار پسر کرمانی بود. در آن فصل هر زمان توپ به شماره‌ی 10 پاس می‌رسید همه می‌دانستند آن توپ موقعیتی خطرناک خواهد شد. عجیب آن‌که برهانی در آن فصل همواره در اوج بود و هیچ‌کس بازی ضعیفی از او ندید تا همه به او لقب آرش کمانگیر فوتبال ایران را بدهند. کمتر بازیکنی بود که عادل فردوسی‌پور بی‌پرده و در حین گزارش یک دیدار به علاقه‌مندی به نحوه‌ی بازی‌اش اذعان کند اما برهانی با بازی خود چنان او را بر سر وجد آورده بود که فردوسی پور این اعتراف را مرتکب شد. اعترافی که خیلی‌های دیگر هم در آن زمان معترف شدند.
ستاره‌ی جدید فوتبال ایران در آن فصل در اوج غرور و افتخار بود. آن زمان همه دور نمای فوتبال مهاجم جوان را در اروپا می‌دانستند و آن‌چه که بیش از هر چیزی هر کسی را خوشحال می‌کرد این بود که خود برهانی هم به فوتبال کشورهای عربی  بی‌اعتقاد بود و اذعان می‌کرد که فوتبال کشورهای خلیج فارس محل پیشرفت نیست و اگر قرار باشد روزی در یکی از کشورهای عربی توپ بزند ترجیح می‌دهد در لیگ ایران بازی کند. اما خود او هم در آن زمان این را تاکید می‌کرد که تمام تلاش خود را می‌کند که مدت زمان زیادی در فوتبال ایران باقی نماند و هرچه سریع‌تر به اروپا و ترجیحا آرسنال! برسد.  آن زمان هم به او گفتیم که اگر همین روند را ادامه دهد این اتفاق هرچه زودتر رخ خواهد داد. اما افسوس....
افسوس که این روند حفظ نشد تا سرنوشت برهانی چیز دیگری باشد. برهانی در فصل بعد یعنی لیگ 83-84 هرگز آن آرش کمانگیر نبود. یک روز کمان او در زه و روز دیگر آن کمان در غلاف بود. افت و خیزهای او نگران‌مان می‌کرد و هر زمان با بیان نگرانی خود در صدد می‌شدیم تا او را هم نگران کنیم، برهانی سریع جبهه می‌گرفت:" که هرگز افت نکردم و هم‌چنان در اوجم!" اما ما نمی‌توانستیم حرف او را باور کنیم که روز باشد اما خورشید نباشد! هرچه آن فصل به پایان خود نزدیک‌تر می‌شد خود را با این بهانه آرام می‌کردیم که افت برای همه آمدنی است و فصل آینده دوباره همان آرش کمانگیر را خواهیم دید که کمانش همیشه کشیده است اما باز هم افسوس....
افسوس که برهانی فصل بعد یعنی لیگ 84-85 اصلا کمانی نداشت که در چنته باشد یا نباشد! او در آغاز آن فصل با گل‌هایی که به تیم العین زد جای پای خود را در کشورهای عربی یعنی همان جایی که از رفتن به آن‌جا نفرت داشت محکم کرد اما به یک‌باره پس از بازی‌های مقابل العین آرش آن برهانی شد که باز هم فقط افسوس نصیب‌مان می‌کرد. چه شد که برهانی در دو بازی برابر العین شد آن آرش رویایی شد و چه شد پس از آن بازی‌ها بازهم شد مایه‌ی عذاب نمی‌دانیم! یا بهتر بگوییم نمی‌خواهیم بدانیم! اما هرچه بود دیگر آن روندی را که معتقد بودیم آرش را به اروپا و تیم مورد علاقه‌ی او یعنی آرسنال می‌رساند دیگر در او ندیدیم. گمان می‌کردیم با آمدن یک مربی بزرگ به نام دنیزلی به پاس آرش از آن سیر قهقرایی که در حال طی کردن است نجات یابد اما ستاره‌ی سابق شماره‌ی 10 سبز قبایان چنان در پیمودن این مسیر مصمم بود که از دست مرد ترک هم کاری بر نیامد وحتی کار به جایی رسید که  او را بر روی نیمکت پاس ببینیم....و این نهایت درد بود و شاید نقطه‌ی خاتمه‌ی مهاجمی که قصد داشت به آرسنال برود.
برهانی که توانایی دریبل زدن هرکسی را داشت در راه رسیدن به موفقیت نتوانست یک مدافع را دریبل زند و آن مدافع کسی جز برهانی نبود که با تمام توان سد راه موفقیت آرش کمانگیر فوتبال ایران شد.
سوال مهم در رابطه با او در آن زمان این بود، آخرین بازی خوبی که از آرش دید چه زمانی بود؟ شاید همین سوال بود که ذهن مسوولان باشگاه پاس را تا مدت‌ها به خود مشغول کرد و آن‌ها جوابی برای آن پیدا نکردند تا سرانجام قصد کنند مهاجم خود را راهی آن سوی آب‌های خلیج‌فارس کنند. و این بزرگ‌ترین شکست برای آرش برهانی است که قصد داشت روزی پیراهن توپچی‌های لندن را برتن کند اما اکنون باید پیراهن النصر امارات را می‌پوشید.
یاد آن روز به خیر که اکبر غمخوار مدیر عامل آن زمان پرسپولیس در توصیف برهانی گفت: قصد خرید آرش برای پرسپولیس را داشتم که آقای آجرلو گفت یک چک به مبلغ یک میلیارد تومان! بکش و رضایت نامه‌ی برهانی را بگیر. چه بر سر آن آرش آمده است که امروز بر سر نخواستن او جنگ و جدل شکل گرفته است.
برهانی به امارات یا همان بهتر تنبل خانه‌ی فوتبالیست‌های ایرانی رفت تا سیر قهقرایی خود را با سرعت بیشتری طی کند. خدارا شکر کسی در امارات زیاد پی‌گیر فوتبال او نشدند تا بدانند مهاجم چند میلیون دلاری النصر هر هفته مایه‌ی عذاب هواداران را فراهم می‌کند و آن‌قدر توپ خراب می‌کند تا صدای همه را در آورد. اوج تحقیر برای او زمانی بود که باشگاه النصر اعلام کرد که دیگر برهانی را نمی‌خواهد و حاضر به دیپورت این مهاجم کرمانی است...!!
آخرین باری را که آرش به تیم ملی دعوت شد به خاطر دارید؟! بازی‌های ضعیفی که از او در دوحه و به همراه تیم ملی امید دیدیم، ما را متقاعد کرد که چرا برهانی که روزی هیچ مدافعی از بزرگ‌ترین آن‌ها در ایران گرفته تا آسیا، قادر به مهار او نبودند، این‌طور باید از سوی هواداران یک تیم درجه‌ی چندمی اماراتی، طعم حقارت را بچشد.
در هر صورت هرچه بود امروز آرش با 24 سال سن به ایران باز می‌گردد. شاید روزی از هواداران تیم اماراتی ممنون شویم که برای جوان گریز پای فوتبال ایران یک توفیق اجباری را فراهم کردند و با بازگرداندن او به ایران سبب شوند آرش یک تحول اساسی در خود به وجود آورد و راه نزولی خود را تغییر دهد.
آرش برهانی قدر خود را ندانست... او خود خوب می‌داند که با خود چه کرد که امروز به جای رسیدن به ورزشگاه الامارات آرسنال باید باردیگر راه ورزشگاه دستجردی تهران را در پیش گیرد. او از نظر فنی هیچ چیز نه از آن دو تیموریان کم داشت و نه از نکونام و کریمی... او فقط قدر خود را ندانست و بس، تا امروز این باشد. 
امیدواریم آرش زمانی‌که با خود خلوت می‌کند، برخلاف ظاهر که همیشه اشتباهاتش را انکار کرده است بی‌اندیشد که چه اشتباهاتی را داشته است تا با جبران آن‌ها رسیدن به هدف‌هایش که برای او که هنوز بسیار جوان هم هست فراهم کند.