بی سرزمین تر از باد!

نوشتاری از یک تیم «بی» امید!

تیم امید باز هم «ناامیدانه» ظاهر شد تا همه آرزو و امیدمان را بر باد دهد. تیم بی شخصیت و بی هدفی که حتی اعتماد بنفس چند پاس ساده را هم نداشت. تیمی که نمی داند چیست و چه می خواهد، سرمربی ای که نمی داند کیست و به کجا باید برسد و فدراسیونی که نیست و نمی داند که چگونه باید باشد! بنظر می رسد باز هم برای یک «ناکامی» دیگر باید آماده شویم، یک افتخار دیگر به فوتبال همیشه جوشانمان افزوده می شود، نزدیک به چهار دهه است که فوتبالمان رنگ المپیک ندیده است، چه رکوردی از این بهتر که تیم قدرتمند آسیا سالهاست هیچ حرفی در رده های پایه برای گفتن ندارد، از استرالیا بترسد، به عربستان ببازد و برای بردن اردن هم جنجال آفرینی کند.

مدیران وقت نشناس

برای المپیک خیلی زحمت کشیدند تا فکری برای سر و سامان دادن به وضعیتش بشود، همه چیز از داریوش خان برکنار شده به زور مستعفی آغاز شد، آنجا که در ظاهر سیموئز را ستود و از پشت به او خنجر زد، رنه برزیلی تا یک هفته مانده به دوحه با تیمی تمرین کرد که حتی شناسنامه جعلیشان نیز برای امیدها مناسب نبود! مصطفوی برای بدست آوردن دل مسئولین تربیت بدنی و کسب یک مدال طلا که قولش را داده بود بازیکنانی را به سرمربی تحمیل کرد که نه تنها هیچ منفعتی نداشت بلکه موجب شد تا در دوره مقدماتی المپیک چین از بازیکنانی سود ببریم که حتی یک دقیقه هم در لباس سپید تیم ملی بازی نکرده اند. تیم در قطر نتیجه نگرفت و زمان به آسانی از دست رفت و کمیته ملی المپیک و فدراسیون بدون مسئول فوتبال تا 50 روز مانده به اولین بازی هیچ برنامه ای نداشته باشند. اینگونه بود که دوستان مدیر تصمیم گرفتند برای امید و راهیابی به المپیک سرمربی برگزینند!

کرواتی دیگر می آید

در بحبوحه ای که انتظار می رفت یک ایرانی بر نیمکت امید تکیه بزند تا با توجه به ضیق وقت و لزوم بالا بردن آمادگی روانی بازیکنان، این امر در دستور کار قرار گیرد، خبر رسید عقلای قوم بر آن شدند که بعد از فجایع کرواتها، بار دیگر به آنان رو بیندازند. وینکو بگوویچ که در قطر مشغول کار بود از میان فولاد و امید ایران، دومی را برگزید تا قدم به راهی بگذارد که ریسک بالایی می پذیرد و نیاز به نزدیکی به شاگردان و جرات گرفتن تصمیمات بزرگ دارد. مدیران ما مسئولین عجیبی هستند، در حالیکه همه انتظار دارند آنها مربی ایرانی را بر مصدر بگمارند دست نیاز به گزینه های چند صدهزار دلاری خارجی دراز می کنند و در حالیکه همگان منتظر حضور یک سرمربی بزرگ خارجی هستند آنها تصمیم می گیرند یک ایرانی بر مصدر کار قرار گیرد، نمونه اش همین تیم ملی بزرگسال و امید ایران است که با انتخاب های متناقضی روبرو شده است.

سربازان فراری

در گذشته به بازیکنان تیم ملی در هر رده و سنی «سربازان ملت» می گفتند اما حالا بر سر فرار از این «خدمت» دعواست. باشگاه ها بازیکنانشان را به تیم ملی نمی دهند و بازیکنان هم کم میل نیستند که با بهانه های مختلف از بازی فرار کنند. نمونه می خواهید؟ باشگاه هایی مثل فولاد، استقلال اهواز، پرسپولیس، فجر سپاسی و ابومسلم و بازیکنانی همانند محمد پروین که مایل نیستند برای مردمشان بجنگند. واقعاً فکر کرده ایم ریشه اینهمه ناملایمتی ها و بی اعتمادی ها چیست؟

ماجرای همیشگی کاه و کوه

استرالیا برای اولین بازی به ایران آمد، با تحقیقات انجام گرفته معلوم شد تیم بزرگی نیست، وینکو بسان همه کرواتها ما را ترساند که این تیم ده بازیکن از نیوکاسل دارد اما کاشف بعمل آمد که منظور نیوکاسل استرالیاست و حتی خود نگارنده همه بازیکنانش را در مطلبی مورد آنالیز قرار داد. اما تقدیر مربیان مکتب کرواسی بر اینست که ابتدا بترس و بعد تصمیم بگیر و ما در برابر استرالیا کم آزار و محتاط، رفتاری محافظه کارانه تر و محتاط تر داشتیم تا نشان دهیم عزمی که برای صعود وجود دارد کم رنگ و کم رمق است. باز هم برایمان روشن شد که کرواتها مرد تصمیمات بزرگ و ریسک نیستند و باید فکری عاجل برای سبک انتخابمان کنیم. اما برای توجیه به خودمان گفتیم موردی ندارد چون اولین بازی است اما به وضوح می دیدیم که در تیم مدیریت منسجمی در بازی و حتی روی نیمکت نیست.

حکایت کشورهای عربی

ما که همیشه با آنها مشکل داشته ایم و این مهم در رده های پایین تر بیشتر نمایان است، در عربستان گویی باز هم محتاط بازی می کنیم و به تساوی راضی می شویم اما گل دقایق پایانی عربها ماشه را بر این تفکرمحافظه کارانه می کشد و در برابر اردن هم به در بسته می زنیم. باور کردنی نیست، تیم ملی امید ایران 270 دقیه قادر به گشودن دروازه نیست و بدتر آنکه 180 دقیقه آن در خانه صورت گرفته است، آیا امیدی برای صعود باقی مانده است؟

چند می گیری «پاس» بدی؟

تیم خودخواهانه بازی می کند، تعداد پاس ها در تیم کم است و هر بازیکن در نقش «سوپرمن» ظاهر می شود، مهرداد اولادی برای خودش دریبل می زند، میلاد میداوودی برای خودش بازی می کند، هافبک دفاعی هم اعتماد بنفس دربیل زنی پیدا می کند، وینکو گوشه ای نشسته و نگاه می کند، نعیم سعداوی بر سر کمک داور فریاد می زند و پنجعلی هم برای خالی نبودن عریضه هر چند وقت یکبار زحمت بلند شدن به خودش می دهد، در این تیم چه خبر است که همه فقط و فقط خودشان را می بینند؟ کاش سرپرست امید زحمت بکشد و یک آینه در هر اتاق نصب کند تا این خودبینی ها کمتر شود! دریغ از یک حرکت تاکتیکی، زهی خیال باطل از یک کار ترکیبی و چشم نواز که بتوان باور کرد این بازیکنان در اردوهایشان چند تمرین درست و حسابی داشته اند. فوتبالی مرده و بی حس و حال که حتی آنهایی که زحمت کشیده اند و به ورزشگاه آمده اند را به گفتگوهای دوطرفه و تعریف کردن خاطرات می کشاند.

سرزمین من کجاست؟

امید نه پدر دارد و نه مادر، یعنی دارد اما با هم اختلاف دارند، پدرش فدراسیون که چند ماهی است لاابالی شده است و هویتش را از دست داده و دیگر مرتب و منظم نیست و مادرش که آنقدر فرزندان بسیار دارد که حوصله ای برای پرداختن به این بچه ته تغاری ندارد. تیم ملی امید حتی از «باد» هم بی سرزمین ترست و هیچ دستگیری برای آن وجود ندارد. ما مردم فوتبالدوست گریزان از برنامه و مدیریت ضابطه ای همچنان در غم بازی های فوتبال المپیک می سوزیم نظاره گر بازی هایی می شویم که «دیگران» انجامش می دهند، نوعی خوشحالی بی دلیل. اما سئوال مهمتر اینست که واقعاً حق ماست که بدون برنامه و مسئولیت تیممان به المپیک برود ولی استرالیایی که ماههاست برنامه ریزی کرده، عربستانی که به فوتبال پایه ای اهمیت می دهد و اردنی که از بزرگان فوتبالش بر روی نیمکت سود می برد در گروه آخر شوند؟ براستی که حق گرفتنی است و ما همچنان منتظریم که حقمان را بدهند، آنهم در سینی طلا!