چهارگانه ای از دربی 62

دربی شصت و دوم برای خودش زیبایی های خاص داشت. از یکطرف ناامیدی پرسپولیسی ها برای بدست آوردن قهرمانی و از سوی دیگر امید پررنگ استقلالی ها برای رسیدن به صدر جدول و افزایش اختلاف امتیازات با سایپایی که نشان داده ضعف های فراوانی برای حفظ روند قهرمانی دارد. آنچه در قبل از سوت آغاز این بازی نمایان بود، میل پیروزی خواهی آبی پوشان و انجام یک بازی پایاپای توسط قرمزپوشان پایتخت بنظر می رسید اما با شروع مسابقه معلوم شد عزم قرمزپوشان بر برتری بسیار زیاد و پر هیجان است. با هم به چهار نکته اساسی در این دربی می پردازیم.

جدول دروغگو

اختلاف امتیاز پرسپولیس و استقلال دورقمی بود اما بازی عکس آنرا ثابت کرد. استقلال در استرسی خودساخته فرو رفته بود و پرسپولیس در عزمی خودساخته برای جبران عقب افتادگی ها تلاش می کرد. هر چند جدول رده بندی این احساس را به هر بیننده ای القا می کرد که کار آسانی در انتظار آبی پوشان است اما تاریخ دربی ها ثابت کرده که تیم های ضعیفتر، بهتر ظاهر می شوند و این بازی هم چنین فرضیه ای را ثابت کرد. نگاه به درصد مالکیت توپ نشان می دهد که پرسپولیس دقایق بیشتری از بازی را در اختیار داشته است، 57درصد پرسپولیس یعنی بازی را قرمز پوشان در دست داشته اند.

افندی وارد می شود

هنوز سوت آغاز بازی زده نمی شود که پرسپولیس دیوانه وار بر آبی های پایتخت می تازد، حتی خوشبین ترین هواداران قرمزپوشان هم این سبک بازی جسارت آمیز را از دنیزلی انتظار نداشتند. مصطفی نشان داد که یک هفته تمرین و پشت درهای بسته تمرین تاکتیکی را به بطالت نگذرانده است و بیرون گذاشتن چهار بازیکن از لیست دلایل غیرفنی نداشته است. او دقیقاً بر آنچه می خواست و باید انجام می گرفت احاطه داشت و بدرستی می دانست که از این بازی چه می خواهد. برای همین از بازیکنانش بهترین بازی را گرفت و بعد از مدتها هواداران را برای بازی بی نقص و پر ابهتش به وجد آورد. افندی کار بزرگی انجام داد و آنهم بازی گرفتن صحیح و بدون اشکال از «حسین کعبی» بود، کعبی در طول بازی طوری در زمین دوید، خطا گرفت و موقعیت سازی کرد که کسی بفکر بهانه گیری از دنیزلی برای استفاده از این مهره و عدم ناهماهنگی با تیم نیفتاد، او دقیقاً آنگونه بود که باید باشد و جالب تر اینجاست که هیچگاه بازی هرزی نداشت، دویدن، استارت ها، دربیل و پاسکاریش همه بر اساس برنامه طراحی شده بود و از آن مهمتر به درک متقابلی با بازیکنان نیز رسیده بود. از دنیزلی در قبل از بازی پرسیدند که چگونه می خواهی از کعبی بازی بگیری و در مقابل پاسخ داد برای کعبی جای خوبی در نظر گرفته ام که واقعاً هم بهترین مکان برای او بشمار می رفت. در پایان بازی نظر افندی راجع به کعبی شنیدنیست:« از حسين كعبي راضي‌ام. بازي بسيار خوب و ايده‌آلي انجام داد تمام وظايفي كه به او سپرده بوديم، به نحو احسن انجام دهد. او يك بازيكن ايده‌آل است. »

اشکال همیشگی

مهرزاد معدنچی یک پدیده است که باید بدرستی تحلیل شود که متاسفانه اینکار انجام نمی شود و برای همین هر روز در حال تحلیل رفتن و تجزیه شدن است. او هفته های متوالیست که دروازه های خالی را باز نمی کند و نمی تواند اعتماد بنفسی در مصاف های تک به تک داشته باشد. بازی استقلال تکرار همان مکرراتی بود که قبلاً هم دیده بودیم و جای سئوال دارد که چرا دنیزلی توجه لازم به این پدیده را ندارد. از کاپلو پرسیدند که نحوه اداراه تیمت چگونه است و پاسخ داد که در تیم من نمی توان جریمه مالی انجام داد چون همه بازیکنان خود در پول غرق شده اند و این راه بهترین نیست بنابراین باید راههای دیگر را آزمود. اما در پرسپولیس شاهدیم که مهرزاد معدنچی در هر بازی موقعیت های فراوانی را بوجود می آورد و از دست می دهد و بدون اینکه در بازی بعد اشکالاتش رفع شود همانگونه ادامه می دهد. سخن اینست که چرا دنیزلی نباید تنبیهی مورد پذیرش را بر شاگردش در نظر گیرد که هر چند در کوتاه مدت به ضرر تیم باشد اما در بلندمدت پاسخی روشن و امیدی صد چندان را برای تیم و بازیکن در پی خواهد داشت. بنظر می رسد حالا باید به این لیست نام حسین کعبی را هم افزود که همانند معدنچی سرعت خارق العاده دارد و بسیار در موقعیت آفرینی تواناست اما در گلزنی هیچگاه موفق نشان نداده است.

صمد جرزنی می کند؟

سرمربی استقلال از بازی تیمش نسبتاً راضیست و برای همین می توان بر او خرده گرفت :« بازي نسبتاً قابل قبولي از سوي دو تيم ارائه شد ما در نيمه اول خوب ظاهر نشديم اما نيمه دوم به مراتب بهتر شده و كنترل بازي را در دست گرفتيم. گلي را هم كه به ثمر رسانديم روي يك تاكتيك تمرين شده ايستگاهي بود و همين امر ثابت مي‌‏كند پرتاب اوت‌‏هاي بلند تنها تاكتيك ما براي اين ديدار نبود.» معلوم نیست او به چه دلایلی عملکرد بازیکنانش را در نیمه دوم تایید می کند و چگونه تنها تاکتیک قابل انجامش در طول بازی را حاشا می کند. موقعیت های خطرناک بر روی دروازه 9 در مقابل 3 بنفع پرسپولیس بود و هر آن انتظار می رفت استقلال با شکستی تلخ زمین مسابقه را ترک کند اما گویی صمد بازی دیگری را دیده بود که چنین با این اعتمادبنفس از عملکرد تیمش دفاع می کند. سوپراستار این تیم دروازه بانشان بود که مطمئناً اگر هرکسی جایش را می گرفت این نتیجه رقم نمی خورد. وحید طالب لو فوق تصور ظاهر شد وبارها بارها در مقابل خط حمله حریف ایستادگی کرد و با چشمانی باز از دروازه اش حراست نمود. مرفاوی اگر می خواهد به تیمش امید بدهد نباید به این بازی متوسط دلخوش باشد، آنها سودای قهرمانی دارند و هفته های سرنوشت سازی در انتظارشان است و نباید بگونه اظهارنظر کند که بازیکنان به خود بقبولانند که چنین نمایشی راضی کننده است. خبرنگار از صمد می پرسد که چرا پرسپوليس‌ در اين‌ ديدار موقعيت‌ گل‌ زيادترى‌ نسبت‌ به‌ استقلال‌ روى‌ دروازه‌ خلق‌ کرد؟ قطعاً چنین سئوالی پاسخی فنی و مستدل می خواهد و مطمئناً نمی تواند پرسش چندان عذاب آوری باشد اما جالب اینجاست که سرمربی استقلال با جوابی دندان شکن به مقابله می پردازد و چیزی می گوید که چندان بی ربط به فشارهای بسیار از سوی افراد مختلف نیست:«شما که‌ اين‌ سؤ‌ال‌ را مى‌پرسيد و پيراهن‌ قرمز به‌ تن‌ کرده‌ايد ابتدا برويد جدول‌ را نگاه‌ کنيد، بعد از پرسپوليس‌ حمايت‌ کنيد. گل‌ ما هم‌ در اين‌ ديدار روى‌ يک‌ ضربه‌ ايستگاهى‌ به‌ ثمر رسيد و نمى‌توانيد بگوئيد که‌ استقلال‌ با تاکتيک‌ اوت‌ دستى‌ برنده‌ شد.» او باید بداند تیمش قبل از هر چیز محتاج اعتماد بنفس و دوری از تنش و استرس و از همه مهمتر هیجان و میل به پیروزی خواهی است.