گزینه ای بنام حسین کعبی!

یک شماره ۹ دوست داشتنی دیگر!

همه چیز از دوستی مربیان کروات تیم ملی و فولاد خوزستان آغاز گردید. آشنایی دیرینه برانکو ایوانکوویچ و وینکو بگوویچ موجب شد که راه ورود حسین کعبی به جمع سپیدپوشان ایران هموار گردد و او خیلی زود به یکی از پیراهن های ثابت تیم ملی برسد. آکادمی فوتبال خوزستان که بی برنامه و بی استراتژی ترین آکادمی جهان است و هیچگونه سازماندهی و رهبری خاصی در آن دیده نمی شود، در طی سالهای گذشته نشان داده چه جواهراتی را می تواند به فوتبال مملکت هدیه کند و چگونه بدون برنامه ریزی منسجم و تهیه امکانات، می توان انتظار ظهور نوابغی را داشت که کمتر در آسیا یافت می شود. حسین کعبی و ایمان مبعلی که در جام جهانی جوانان حضور داشتند رفته رفته راهشان برای حضور در جمع مردان بزرگسال نیز فراهم شد، هرچند پرسیدن سنشان هر مربی کاربلدی را به خنده وا می داشت!

ظهور با وینکو

پدر نسل طلایی فوتبال خوزستان بدون هیچ شبهه ای وینکو بگوویچ است. در تیم او حسین کعبی به بازی گرفته شد و جوانک لاغر اندام و نحیف که شاید چند کیلو ناقابل هم گوشت در اندامش یافت نشود در ترکیب اصلی حضور یافت. با اینکه سالیان بسیاری از آن دوران می گذرد نمی توان سن دقیق آن سال های حسین را گفت، چه آنکه بعد از گذران این همه سال و گذشت آن همه روزهای خوب و بد شاهدیم که او هنوز می تواند در تیم ملی المپیک حضور یابد! (نام اصلی وی حسونه است و در واقع وی شناسنامه برادر کوچکش از خانواده ۹ پسره را برای بازی کردن استفاده کرده است)در تیم وینکو، کعبی بازیکن محوری بحساب نمی آمد اما یکی از گزینه های مهم برای تاثیر گذاشتن بر حریف محسوب می شد. سرعت غیر قابل پیش بینی و ذکاوت فوق تصور او موجب شده بود که در تاکتیک های وینکو حساب جداگانه ای برای او باز شود. در حقیقت تنها راه کنترل این بازیکن سرعتی خطا بود و بهیچ عنوان نمی شد به راه دیگری فکر کرد. در تفکرات سرمربی آن روزهای فولاد از کعبی بعنوان مهاجم مکمل و در نقش خالق موقعیت های خطرناک و پنالتی استفاده می شد.

تجربه اندوزی با بوناچیچ و فرانچیچ

در فولاد پس از تغییر و تحولات انجام گرفته کعبی در تیم های بوناچیچ و فرانچیچ به بازیکن محوری تبدیل شد و در کنار ایمان مبعلی رهبری حملات این تیم خوزستانی را به دوش گرفت. لوکا بوناچیچ که علاقه وافری به بازی هجومی دارد از کعبی بعنوان مهاجم کناری سود برد و در سیستم 3-3-4 بهترین بازی ها را از او گرفت. در تیم فرانچیچ اما حسین دیگر به بازیکن باتجربه و قهاری تبدیل گشت و توانست حتی به کاپیتانی در این تیم برسد که نشان می دهد تا چه حد مسئولیتش سنگین شده بود. او دیگر تنها بفکر گلزنی نبود بلکه به کنترل جریان بازی، آرام کردن بازیکنان، کمک به ضرباهنگ منظم تیم و حتی دفاع از چارچوب دروازه نیز توجه داشت. دقیقاً در همین دوران بود که فولاد با حضور بازیکنان شاخصی چون او، مبعلی، کاملی مفرد، بداوی، میرزاپور و جوانان دیگر توانست به مقام قهرمانی لیگ برتر ایران برسد.

تثبیت با برانکو

دوران حضور کعبی در تیم برانکو را باید به سه دسته تقسیم نمود. ابتدا دوران بازی های آسیایی بوسان که برانکو به او شخصیت ملی داد. در آن دوران برانکو از کعبی بازیکنی سرعتی و باهوش تر ساخت که فضای دید و حرکتیش گسترده تر شده بود و بدرستی و با شناخت فضاهای خالی مبادرت به حمله و دفاع می کرد. در سیستم دفاعی چهار نفره امید ایران، حسین به عنوان بال راست، طول زمین را با سرعت باورنکردنیش طی می کرد و با ایجاد موقعیت برای خود و بازیکنان کناری، ایران را در موقعیت گل قرار می داد. دوران دوم حضور کعبی به جام ملتهای آسیای چین باز می گردد که آغازش از بازی با نیوزلند بود. در جام بین قاره ای میان آسیا و اقیانوسیه، برانکو پس از مدتها و با فشار مطبوعات و مردم بر نیمکت تیم ملی نشست و در همان بازی اول و با هنرنمایی کعبی، ایران توانست حریف را با سه گل بدرقه کند و این جام را بدست آورد. در آن روزها یکی از روزنامه های سراسری تیتر «برانکو ایرانکوویچ» را بر جلد قرار داد تا ظهور دوران جدیدی را یادآور گردد. در جام ملتها زوج کریمی، مهدوی کیا و کعبی طوفانی بپا کرد که تیم قدرتمندی چون کره جنوبی و سرمربی مشهوری همانند جو بونفرر را نیز مغلوب خود ساخت. تیم ملی ایران در جام ملتها با تکیه بر مثلث جادویی آن سه بازیکن خاطرات بیادماندنی را از خود بجای گذاشت که تعجب بسیاری از کارشناسان را برانگیخت. ژاپن از همگرویی با ایران می ترسید، کره جنوبی هر کار کرد نتوانست با ایران روبرو نگردد و سرمربی چین، آری هان، اعتراف کرد که در بازی ماقبل نیمه نهایی آرزو می کرد با تیم وحشتناک ایران روبرو نشود. در پایان هم چین با حربه هایی کثیفی چون استراق سمع در اتاق جلسات مربیان و کارکردن بر بازیکنان بی تجربه ای چون ستار زارع توانست از سد ایران بگذرد و به فینال برسد، در آن بازی ها ایران به مقام سوم رسید اما دیگر هرگز از آن مثلث جادویی خبری نشد. دوره سوم هم به بازی های جام جهانی باز می گردد که در بازی های ضعیف مردان تیم ملی در آلمان فقط دو نفر در حد خودشان ظاهر شدند، اولی آندرانیک تیموریان و دومی هم حسین کعبی. اوج هنرنمایی های حسین در دیدار با پرتغال و در برابر ستاره های چند ده میلیون دلاریش صورت گرفت که کعبی در مهار کریستیانو رونالدو و لوییز فیگو موفق ظاهر شد و بازی بیاد ماندنی ای از خود بجای گذاشت. او چنان در مهار این دو بازیکن موفق بود که آنها مجبور شدند مدام موقعیت خود را تغییر دهند تا فرصتی برای موقعیت آفرینی صورت پذیرد. اوج کار حسین کعبی و شخصیت شجاع او، پرتاب پای خود بسمت صورت فیگو بود که تا پایان بازی های جام آثار آن قابل مشاهده بود و این بازیکن از آن بعنوان بدترین حادثه نام برد. فیگو در مورد آن تکل وحشتناک گفت:«یک لحظه احساس کردم موشک آبی ای از جلوی چشمانم رد شد» اشاره او به کفش های آبی کعبی در آن بازی بود. بهرحال او در تیم ملی ایران جا افتاده بود و نشان داد تا چه در بازی های بزرگ می تواند عصای دست مربیان باشد و از آن مهمتر اینکه توانایی های بالایی در خط حمله، دفاع و هافبک دارد.

نزول در امارات

از هم گسیختگی فولاد و نتایج ناامیدکننده این تیم در جام باشگاه های آسیا و چند دستگی و دیگر جریانات موجب شد که او بهمراه مبعلی به فوتبال امارات پناه ببرد. هر چقدر حضور ایمان مبعلی در امارات با موفقیت همراه بود اما در نقطه مقابل فوتبال کعبی پسرفت کرد و موجبات رنجش کادرفنی را فراهم ساخت. فوتبال امارات از بازیکنان ایرانی «سوپراستارهایی» دست نیافتنی می خواهد که هم برایشان گل بسازنند و هم گل بزنند اما حسین نشان داده از سختی ها گریزان است و طاقت دوری ها و ناملایمتی ها را ندارد. او در امارات نزول کرد و حتی با مربی درگیری پیدا کرد و خواستار بازگشت به کشور شد چون هیچگاه سرمربی الامارات نتوانست به تشخیص درستی از بخدمت گرفتن این بازیکن و نوع بازی گرفتن از او برسد.

...و اینک افندی

حضور دوباره او در ایران اما با جهشی خیره کننده همراه بود، پرسپولیس در اولین گام با حضور کعبی می بایست در مقابل استقلال، حریف سنتی خود قرار گیرد که همین بازی کعبی را دوباره محبوب قلبهای میلیون ها هوادار کرد. حسین کعبی با بازی تاثیرگذار و سراسر شورو هیجان خود توانست پاسخ بسیاری از منتقدین خود را بدهد و زمینه های برکناری سرمربی و مدیرعامل پرسپولیس را از بین ببرد. اما در این نوع بازی و حرکت نباید از یک نام به آسانی بگذریم: مصطفی دنیزلی. این مربی ترک تبار نشان داد که چگونه می توان از نبوغ و استعداد کعبی استفاده کرد و با چه حربه هایی راه را برای سود بردن مجموعه تیم هموار کرد. حسین کعبی در نقطه ای به بازی گرفته شد که باید باشد و ذکاوت افندی موقعی مشهود شد که بازیکن شماره 9 جدید پرسپولیس تیمش را صاحب پنالتی کرد و بارها با فرارهایش موقعیت های مختلفی را برای هم تیمی هایش مهیا ساخت. اگر موشکافانه بازی های فوتبال ایران را پیگیری کنید حتماً قبول خواهید داشت که تابحال در فوتبال داخلی از پاس های تودر و سرعتی بسیار نادر استفاده شده اما دنیزلی با بهره گیری از مهره های لازم وتمرین در خفا و پشت درهای بسته نشان داد که تمرکز و چگونگی فراهم سازی شرایط آنرا بدرستی به بازیکنان انتقال داده و توانسته از کعبی در مکانی استفاده ببرد که بیشترین نفع را به قرمزپوشان پایتخت برساند. تماشای چندین باره صحنه های مختلف حمله پرسپولیس تمام واقعیت ها و سازماندهی صحیح دنیزلی و ارزش کار او را مشخص می کند.

دغدغه های ژنرال

اما برای آینده این بازیکن چه انتظاراتی را می توان از سرمربی تیم ملی داشت، امیر قلعه نویی که ذکاوت خاصی در بهره گیری از بازیکنان دارد چگونه می خواهد از این شاه مهره استفاده کند. با حضور مهدوی کیا، حسین کعبی قرارست در دفاع قرار گیرد و یا تجربه و سن بالای مهدی دلیل می شود که او به یک خط عقبتر بازگردد و نیروی جوانی در کنار هوش، ذکاوت و سرعت حسین اسلحه ای پنهان برای رویارویی با حریفان خواهد بود؟ قرار است نقش مکمل را برای کعبی چه کسی بازی کند و از سوی چه کسانی حمایت و دیده شود و با چه تدبیر و حربه ای، موقعیت های مختلف برای او مهیا گردد؟ ژنرال که معتقد بود تا سی روز مانده به جام ملتها تیم ملی تعطیل است – و واقعاً نمی دانیم هنوز بر این تصمیم نادرست پافشاری می کند یا خیر – و برنامه خاصی برای تیم ندارد، آیا بهتر نیست بر مسائل مهمی چون این دقت کند و با بررسی موشکافانه و تحلیل حرکتهای چنین بازیکنانی به اندیشه برای تاکتیک مناسب برای مقابله با حریفان برآید؟ دغدغه های تمام ناشدنی و شیرین مربیان ملی برای قلعه نویی چه طعمی دارد؟