دغدغه های شیرین آقای دنیزلی..

شیث رضایی، شاید یک استثنا

در فوتبال امروز ایران که بازیکنان از کمترین قابلیت های تکنیکی در پاس دادن، استپ و حتی طریق صحیح شوت زدن عاجزند، درک فضای حرکتی و تصویرسازی ذهنی برای حرکت بعد و موقعیت سازی دیگر یک آرزو باید باشد که نه تنها در بهترین مهاجمان وجود ندارد، هافبک های برترمان از آن سر رشته ای ندارند بلکه مدافعینی که به زیر توپ زدن عادت کرده اند و فقط به توپ فکرمی کنند نیز وجود ندارد. اما بازی مس و پرسپولیس یک استثنا را به ما نشان داد که اگر دنیزلی بر روی آن سرمایه گذاری کند قطعاً نتایج دلپذیرتری عایدش می شود. در صحنه ای توپ به اوت می رود و سرمربی توپ را می گیرد تا به بازیکنانش بسپارد، معمولاً در فوتبال ایران کمتر پیش می آید بازیکنی این درک را داشته باشد که در چنین شرایطی حریف آرایش دفاعیش را کامل نکرده و بهترین فرصت برای خلق موقعیت است. بازیکنان ما فقط در صحنه هایی عجله می کنند که تیم عقب باشد و در بیشتر موارد این عجله منفی است اما شیث در حالی عجله کرد که تیمش جلو بود و با درک درست از فضای حرکتی سریعاً توپ را از دنیزلی گرفت و به بازیکن سمت راست پاس داد، همان پاس را گرفت و برای مهاجمین سانتر کرد و توپ در نقطه کور دفاع مس فرود آمد و به پژمان رسید و او هم با شوتی سرضرب دروازه محمدی را باز کرد. در این میان نباید از نقش شیث رضایی به آسانی بگذریم، او در میان تمام مدافعین ما می تواند یک استثنا باشد، از این جهت می گویم که فضاها را بخوبی می شناسد و توانایی برتری یک در مقابل یک را در حالت دفاع و حمله دارد و با گام های بلندش می تواند از سد حریف بگذرد و برای مهاجمین فرصت های گلزنی بیافریند. نکته دیگر در مورد شیث به شم گلزنی او باز می گردد، شماره 13 پرسپولیس در موقعیت های مختلف گلزنی قابلیت هایش را بخوبی نشان داده و قدرت نفوذ و بازگشت به پست تخصصی را در بازی های مختلف ثابت کرده است.

 فرصت را غنیمت می شمرم و از خاطره ای جالب می گویم، شیث زمانیکه در سایپا حضور داشت با سرمربی آنزمان جر و بحث می کند و جلوی وی می ایستد، همین رفتار موجب می شود که کادرفنی سایپا اعلام کند که او را نمی خواهد، جالب اینجاست که سرمربی آنزمان سایپا کسی جز حاجی مایلی کهن نیست. شیث با توجه به حضور یک مشاور مازندرانی در کنار غمخوار به تمرینات پرسپولیس می آید و بگوویچ از او تست می گیرد، چند روز تمرین می کند و دو گروه روبروی هم می نشینند، در لحظه قرارداد وینکو آهسته دستش را از سمت چپ طوریکه غمخوار ببیند به پایین میز می برد و انگشتانش را باز می کند به این معنی که قرارداد پنجساله با او ببندید، همین می شود و دو طرف به توافق می رسند. گفته می شود پاهای این بازیکن بسیار محکم و استوار است و لقب «تیرآهن» به او داده اند، همین علت برتری او در نبردهای تک به تک و عبور از حریف است، ضمناً در طی این سال ها به شناخت درستی از فوتبال و فضاها رسیده که کمک حالش شده است.

 دغدغه مصطفی از امروز می تواند این باشد که چگونه می تواند از مثلث شیث، کعبی و نیکبخت استفاده کند و حتی در موارد لزوم آنرا به مربعی وحشتناک تبدیل کند که بادامکی یا معدنچی ضلع دیگرش باشند.

نیکی بلند می شود

در دوره بلازویچ بر این اصرار می شد که نیکبخت حتماً باید مهاجم باشد و با قدرت بدنی و قد و قواره مناسب به قدرت ضربه زنی ایران در نوک پیکان تیم ملی کمک کند. از آن روزهای رویایی خیلی می گذرد و ما هیچگاه واحدی را تا بدین حد سرحال و قبراق ندیدیم که هم بر روی زمین و هم بر روی هوا تا بدین حد تاثیرگذار باشد. چگونه می توان از پاس منجر به پنالتی دربی براحتی گذشت در حالیکه در فوتبالمان چنین صحنه هایی را کمترشاهد بوده ایم. اما اوج فوتبال نیکبخت در قدرت سرزنی و ایستادن در فضای کور خط دفاعی حریف است که با چرخاندن صحیح سر و قدرت بالای گردن به نقطه ای از توپ ضربه می زند که دروازه بان چاره ای جز تسلیم ندارد. در امرگلزنی اگر توپی درست فرستاده شود و مهاجم بتواند به بهترین نقطه توپ ضربه سر بزند هیچ راهی برای گرفتن آن توپ برای دروازه بان وجود ندارد و میزان گل شدن آن بسیار بالاتر از شوت از راه دور یا ضربه با پا است چون این حالت برای دروازه بان بعنوان حالتی کم نظیر بنظر می رسد که چشم قابل درک از موقعیت فرود توپ نیست. پرسپولیس در دو بازی گذشته نشان داده که حساب دیگری بر روی ضربات سر باز کرده است و می توان اینگونه اثبات کرد که سرمربی فهیم این تیم به اشتباهش در یک بعدی نگری پی برده است و دیگر می داند از طریق بازی هوایی هم می تواند به گل برسد، شاید هم خیلی ساده تر و آسانتر از قبل. دغدغه دنیزلی می تواند این باشد که چگونه فضا را برای سانتر هافبک های کنار(wing ball) فراهم کند و با چه تدابیری نیکبخت و امثال او را در بهترین نقطه قرار دهد که با تجمع مدافعین در آن کم باشد. نکته دیگر اینست که در تمرینات برای درک متقابل هافبک ها و مهاجمین برای بازی هوایی چه برنامه هایی پیاده شود تا این سازگاری افزایش یابد.

گلادیاتور باز می گردد

در ابتدای فصل لقب گلادیاتور را به پژمان نوری داده بودیم از آن جهت که درهمه جای زمین یافت می شد و برای بدست آوردن توپ همه کار میکرد. در بازی با استقلال و همچنین بهتر از آن مس کرمان، پژمان را دوباره همانگونه یافتیم، جنگنده، همیشه حاضر والبته اینبار یک تمام کننده که می تواند برای این روزهای پرسپولیس مفید باشد. در بازی با مس، نوری دوباره همانی شد که از او انتظار می رفت، بازیکنی خستگی ناپذیر که تا انتهای بازی می دوید و چپ پرسپولیس را قبضه کرده بود. لحظه ای او را در خط حمله می دیدیم و در لحظه دیگر در خط دفاعی مشغول بازپس گیری توپ بود. آنچه که بازی او را تخریب کرده بود جابجایی های فراوان در پستهای مختلف پرسپولیس بود که او را از حالت بازیکن باثبات خارج ساخت وموجبات خط خوردنش از تیم ملی را نیز فراهم ساخت. دغدغه کادرفنی پرسپولیس برای بازی های بعدی این می تواند باشد که چگونه باید برای او یک زوج مناسب در بازی بیابد که با هماهنگی هم بتوانند بدنبال ضلع سومی برای تشکیل مثلث و تاثیرگذاری بر روی خط دفاع حریف باشند.

حسین همه کار می کند

حضور حسین کعبی در تیم پرسپولیس گویی انگیزه بازیکنان را چندین برابر کرده است. کوچولوی ریزنقش تیم ملی ایران بگونه ای خط آتش قرمزپوشان را پررنگ کرده است که کاملاً روند حرکتی این تیم دگرگون شده است. او که ثابت کرده فوتبال مرده و بی تحرک حوزه خلیج فارس هیچ چیز به فوتبالش اضافه نکرده، در پرسپولیس بگونه ای جولان می دهد که گویی سالیان سال است در این تیم توپ می زند. بچه شر فوتبال خوزستان حالا یک پای نقشه های تاکتیکی مصطفی دنیزلی شده و امید را به اردوی هواداران بازآورده است. سرعت اعجاب آور، دوندگی خستگی ناپذیر، موقعیت سازی فراوان، فضاسازی برای بازیکنان کناری و از همه مهمتر قرارگیری در موقعیت گلزنی از جمله خصوصیاتیست که حسین را در جمع پرسپولیسی ها نمونه کرده و موجب شده که بازیکنان احساس راحتی و تفاهم در کنارش کنند. دغدغه دنیزلی می تواند اینگونه باشد که چگونه می تواند از این مهره بهترین استفاده را ببرد و حریف را در یک سوم دفاعیش نگاه دارد.

یادآور کریم گذشته

کریم باقری هنوز هم نشان داده است که خیلی از بهترین هافبک های ایران برتر است اما مطمئناً او همانند گذشته توانایی جنگیدن و دویدن را ندارد، برای اینکه او در این خط حضور یابد نیاز به پوشش دهنده ای مناسب در پشت سر اوست که به بازیکن جاروکننده مشهور است. اسدی این نقش را برای پرسپولیس بازی می کند و سعی دارد بیشتر توپ ها رد شده از کریم را با پوشش مناسب تصاحب کند اما هنگامی که ایندو در یک خط قرار می گیرند اوضاع برای پرسپولیس خطرناک می شود و حریف براحتی می تواند از کمند خط هافبک این تیم عبور کند. خصوصیت مثبت کریم باقری در هافبک اینست که ارتباط نزدیکتری با خطوط مختلف برقرار می کند و می تواند به آسانی بازیکنانش را هدایت کند، از طرف دیگر بازیکنان با خیالی آسوده تر موقعیت سازی می کنند و خیالشان جمع است که کریم با قدرت پیش بینی بالا و شم گلزنی مثال زدنی می تواند مکمل حرکتهایشان باشد و در صورت لو رفتن توپ اقدامی عاجل را صورت دهد. اما دنیزلی باید به این فکر کند که از این کریم آماده در کدام خط بازی بگیرد که ضریب امنیت و آرامش بازیکنانش را بالاتر برد. این کریم که شوت می زند، پاس می دهد و بالاتر از همه مدافعین بلند می شود و ضربه سر می زند یاد گذشته را برایمان زنده می کند، عجب روزهایی بود.

او دیگر بازنده نیست

نکته ای که در مورد دنیزلی گفته می شد این بود که او مرد نیمه های دوم نیست اما حالا افندی نشان داده که اگر تیمش قبراق باشد و تا انتها انگیزه هایشان را حفظ کنند قطعاً همیشه برنده خواهند بود و دست کم بازی را واگذار نخواهند کرد. در بازی مس آنچه مشهود بود دوندگی تمام ناشدنی و میل به حمله و گلزنی بود که البته اینبار موقعیت های بیشتری به گل تبدیل می شد. او حالا می تواند به این فکرکند که چگونه می تواند این روند پیروزی خواهی را تا به انتها حفظ کند و این میل را نزد بازیکنانش حفظ نماید.