قحط الرجال مدیران ورزشی!

ورزش ایران دچار حکایت غریبیست که در آن هر روز تصمیمات جدید گرفته می شود و گویی روند این تصمیم گیری ها هرگز تغییر نمی کند. ناخواسته با هر تغییری به یاد جمله معروفی از یکی از بزرگان می افتم که تاکید داشت«عادت کنیم که کمتر تصمیم بگیریم» اما در ورزشی که هنوز برنامه و هدف نهادینه نشده و هیچ راهی برای درست دیدن و درست تصمیم گرفتن وجود ندارد، قطعاً نمی توان امیدوار بود که روند توسعه و پیشرفت، قابل پیش بینی و صحیح هدایت گردد. ورزش ایران در اوج نگاه سلیقه ای دچار کج سلیقگی شده است و متاسفانه هنوز هم نمی توانیم خود را از این چاه پرعمق رها کنیم. تصمیمات امروز که در ورزش ایران لحاظ می گردد به ضعف برنامه ریزی و عدم الزام اجرای قانون و تفکرمدیریتی باز می گردد که هر چند در سخن چندین گام جلوتر از اهداف هستیم اما در عمل حتی یک قدم استوار نیز بر نداشته ایم. ورزش به مردانی ورزشی نیاز دارد که با پوست و خون مصائب و مشکلات آنرا درک کنند، به مدیرانی محتاج است که فضا را بشناسند و بر اساس آن تصمیم بگیرند و هر سخن و عملشان در جهت منافع باشگاه و مردم باشد، اما متاسفانه شاهدیم که پستهای کلیدی ورزش و هیئت رییسه ها و هیئت مدیره های فدراسیون ها و باشگاه ها به مردانی سپرده می شود که نه تنها بر اوضاع اشراف ندارند بلکه عرصه باشگاه و ورزش را محلی برای کسب پرستیژ سیاسی و کسب محبوبیت بیشتر می پندارند.

باشگاه استقلال

هنوز چند ماهی از بزرگترین رسوایی ورزشی در آسیا نگذشته است و هنوز می توان مسائل مربوط به آنرا تجزیه و تحلیل نمود. باشگاه استقلال پر از اعضای هیئت مدیره ای بود که کمتر از جنس ورزش و مخصوصاً فوتبال بودند و بیشتر زمانش در اختیار بحث های سیاسی و کارهای شخصی بود. ترکیبی که برای این باشگاه پرطرفدار و دوست داشتنی چیده شده بود هیچگاه به سرانجام مناسبی نرسید و نتیجه این هیئت مدیره غیر ورزشی قطعاً نمی تواند یک مدیرعامل ورزشی باشد و دقیقاً همین اتفاق افتاد و فردی به بالاترین پست اجرایی آبی پوشان پایتخت رسید که در محل زندگیش –بابلسر- هم عملکرد قابل دفاعی نداشت و ناگهان و بر اساس روابط پیچیده مدیران غیرورزشی به پست مدیرعاملی و در چشم بودن رسید. روزگار از پی هم گذشت تا معلوم شود چنین انتخاب هایی چه نتایج ناصوابی را در پی خواهد داشت و چگونه می توان با قلب میلیون ها انسان بازی کرد و نسبت به عشق و سرگرمی شان بی تفاوت بود و بر اعتقاداتشان خدشه وارد کرد، بدون اینکه هیچ تبعاتی در پی داشته باشد چون مدیران غیر ورزشی آنقدر خبره شده اند که علاج هر واقعه ای را قبل از بیماری تشخیص دهند، بدنبال همان روابط پیچیده ای که آمدند بر همان اساس می روند و گویی هرگز در این وادی پای نگذاشته اند. آن افتضاح بثمر می رسد اما چه فایده که حتی با دستور مستقیم بالاترین مرجع تصمیم گیری تربیت بدنی مبنی بر اعلام نام متخلفان، هرگز چنین روزی فرا نمی رسد و سیستم در انزوا قرار دادن حادثه و بی توجهی کردن به آن برای فراموشی از ذهن پیگیران وارد عمل می شود و وضعیت همانی می شود که امروز می بینیم و در گذشته هزاران بار دیده ایم.

باشگاه پرسپولیس

هر چند در این باشگاه پرطرفدار وضعیت عادی نشان داده می شود و اینگونه وانمود می شود که هیچ مشکلی وجود ندارد اما در واقع آتشی که در زیر خاکستر آن وجود دارد تا چندی بعد دامان بسیاری را خواهد گرفت. زمزمه های تغییرات، آنهم از جنس غیر ورزشی بسیار شنیده می شود و عنقریب هر تصمیمی گرفته شود چندان دور از انتظار نخواهد بود. ابتدا صحبت هایی مبنی بر حضور حبیب کاشانی، عضو علی البدل شورای آینده به میان آمد که چون به شورا راه نیافت پس باید در جایی دیگر مشغول گردد و برای همین خیلی زود جلسه ای با مهندس علی آبادی برگزار شد. اما نکته مهم اینجاست که کاشانی به خود راضی نشد و اعلام کرد که بنا به مذاکرات و الزام، شرط و شروطی برای حضور در هیئت مدیره دارد که باید رییس سازمان به آن عمل کند و راه را برای آن باز کند. او در همان ابتدا بسان همه مدیران غیرورزشی در مورد حل مشکلات مالی سخن به زبان راند و اعلام کرد نظر شخصیش حضور مربیان ایرانی بر نیمکت است، گویی اصلاً شخصی بعنوان مصطفی دنیزلی بر روی صندلی سرمربیگری ننشسته و هیچگاه بحث حمایت و امنیت شغلی در میان نبوده است. البته صرف اظهارنظر چندان مشکلی را ایجاد نمی کند اما وقتی اشخاص در مراتبی قرار می گیرند که هرعمل و عکس العمل، تبعات فراوانی را در پی دارد، بهتر نیست سنجیده تر عمل گردد؟ هر چند اگرمدیران ورزشی در این بستر قرار گیرند بدلیل اینکه از نزدیک مشکلات را بهتر درک می کنند و شناخت لازم از سطح مربیان دارند، هرگز برای اظهارنظر عجله نمی کنند و به دوستان و تیم بیشتر فرصت می دهند تا خود را بیابند. نکته مهم اینجاست که شاید اظهارنظرهایی از این دست به سابقه دوستی ها و ارتباطاتی بازگردد که همیشه برای سیاسیون وجود داشته و امروز برای جبران همه آنچه در گذشته وجود داشت، بهترین فرصت است. چندی بعد کاشف بعمل آمد حمید استیلی، مربی سابق پرسپولیس که توسط همین دنیزلی خارجی از این تیم اخراج شده است و از عهدنامه ترکمنچای و زورگویی های افندی سخن بمیان آورده از دوستان نزدیک کاشانی و یار شفیق ورزشی وی بوده است. اما این پایان ماجرا نبود، اندکی بعد دوست نزدیک حبیب کاشانی به هیئت مدیره پرسپولیس آمد تا حلقه مدیران غیرورزشی تکمیل تر گردد و اینبار حسن بیادی از اعضای شورای شهر تهران بدین سمت رسید و جای فداحسین مالکی، رییس برکنار شده ستاد مبارزه با مواد مخدر را گرفت تا نشان داده شود سمبه کاشانی تا چه حد پرزور است که او می تواند تصمیماتش را عملیاتی کند. این دو در حساس ترین روزها و هنگامی که تیم پرسپولیس در شرایط خوبی قرار دارد و خود را برای فتح جام حذفی آماده می کند ناگهان از «استعفا» می گویند تا قدرت خود را به نمایش بگذارند و سهم بیشتری از تصمیمات را دارا باشند. دلیلش هم ساده تر از آنیست که فکر می کنیم، آنها برای بدست آوردن یک رای دیگر و اکثریت هیئت مدیره نظر دارند و برای این منظور از قبل توافقاتی داشته اند تا پرویز سروری، نماینده تهران در مجلس شورای اسلامی را به هیئت مدیره بیافزایند و بدین شکل حتی تا برکناری مدیرعامل ورزشی پرسپولیس گام بردارند و احتمالاً با خروج نژاد فلاح و یا حتی سعیدلو، عنان کار را دست گیرند. هر چند گفته می شود علی آبادی نسبت به این تغییر و تحولات تمایلی ندارد اما بدلیل آنکه راه برای آنان باز شده و در نقطه ای قرار گرفته اند که می توانند رییس تربیت بدنی را تحت تاثیر قرار دهند، بنظر می رسد اتفاقات پر سر و صدایی در آینده حادث می گردد. آنها منتظر یک لغزش از پرسپولیس هستند!

اتمام مدیران ورزشی

با وجود حضور مدیران ورزشی تحصیل کرده و کارشناسانی خبره در تربیت بدنی، متاسفانه هرگز فرصت به حضور آنان نمی رسد و اوضاع بگونه ای است آنها نمی توانند در عرصه حضور یابند و به نمایش تفکرات و برنامه های خود بپردازند. با چنین شرایطی اینگونه القا می شود که دچار قحط الرجال در مدیریت ورزش توسط ورزشی ها شده ایم اما یادمان نمی رود که مایلی کهن در همین چند ماه پیش اعتراض کرده بود که چرا از کارشناسان خبره سازمان تربیت بدنی در بدنه ورزش استفاده نمی شود و تجربیات چندین ده ساله شان را به بازی نمی گیرند. در فوتبالی که همه چیزش بر اساس نتیجه سنجیده می شود و کسی به راه، روش و هدف توجهی ندارد چه بهتر که افراد پر اشتباهی چون انصاریفرد به نتیجه برسند، چراکه آنها از جنس ورزش و فوتبال هستند و دقیقاً می توانند اوضاع را درک کنند وسنجیده تصمیم بگیرند. فوتبال ایران پر از مدیران ورزشی است که برای ورزش زحمت کشیده اند و با نادیده گرفتن آنها و از آن بدتر انتخاب غیرورزشی ها استخوان لای زخمشان گذاشته ایم. برای همین خودشان را کنار گذاشته اند و نسبت به همه چیز بی تفاوت شده اند، دیگر برایشان فرقی ندارد حکم مدیرعاملی بنام چه کسی می خورد و چه کسی در هیئت مدیره فعالیت دارد. آنها ورزش را از دست رفته می بینند از این جهت که آن از ذات و خمیرمایه اصلیش فاصله گرفته، تصمیمات فقط بر اساس منافع جمعی گرفته نمی شود و از آن بدتر کسی پاسخگوی عملکردها نیست.ما به آخر خط رسیده ایم، اتمام مدیران ورزشی در اوج دارایی، پشت پا زدن به همه آنچه که داریم و از بیرون تقاضا می کنیم، بر باد دادن سرمایه هایی که با پول همین من و شما بر مصدر قرار گرفته اند، تجربه کسب نموده اند و امروز کنار گرفته اند وما را از آن گریزی نیست. چشم هایی که تنگ شده اند و گوش هایی که نمی شنوند را نمی توان فهماند این سرمایه ها یک روزه بدست نیامده اند که بتوان یک روزه از دست داد. ما در هیچ زمینه ای قحط الرجال نداریم فقط باید «جور دیگر» بنگریم. نمی دانم مهندس علی آبادی هیچگاه این شعر سهراب را برای خودش «جور دیگر» معنی کرده است که می گوید:«چشم ها را باید شست، [جور دیگر]باید دید»