سایه های سنگین یک ژنرال!

استقلال به یک ثبات فنی رسیده است و این مورد خارج از بحث های مدیریتی و تنش های حاشیه ای است که همیشه وجود داشته و در آینده هم وجود خواهد داشت. بازی های استقلال نسبت به گذشته پیشرفت کرده است و در آن بنوعی رگه های از تاکتیک و میل برتری خواهی قابل مشاهده است و از همه مهمتر این استقلال بر خلاف قرمزپوشان قدر فرصت ها را می داند و از کمترین موقعیت ها بهترین استفاده را می برد. آبی پوشان پایتخت در این روزها تنها از راه پرتاب اوت دستی به حریفان فشار نمی آورند و با استفاده از فضا و همچنین انجام حرکات ترکیبی متشکل از اکبرپور، بائو و یوسفی به دروازه حریفان نزدیک می شوند و امروز سودای قهرمانی سر می دهند. اما نکته مهمی که در این میان وجود دارد اینست که علت این آرامش و ثبات چیست؟

سایه ژنرال بر صمد

همه چیز از خرد جمعی آغاز شد و بر آن اساس قرار شد که امیر قلعه نویی از این به بعد سرمربی تیم ملی باشد و آنرا برای جام ملتهای آسیا مهیا سازد. او که توانسته بود با برنامه سه ساله استقلال را به بام فوتبال ایران برساند، در این مدت آنقدر تعلق خاطر پیدا کرده بود که حتی فکر یک لحظه رها کردن این تیم آزارش می داد. امیر بخوبی می دانست که با چه برنامه ای توانست به استقلال برسد و چگونه پای خیلی از پیشکسوتان را از تیم قطع نمود تا عصر ژنرال گرایی اش را آغاز نماید و برای همین حاضر نبود جایگاهش را از دست بدهد و راه را برای طرد خودش و از بین بردن زحماتش باز بگذارد. پس از انتخاب بعنوان سرمربی تیم ملی در اولین اقدام اعلام نمود که همه چیزش از استقلال است و نمی تواند آنرا فراموش کند تا به این شکل بگوید هرگز پایش را از این تیم بیرون نخواهد گذاشت، سپس همانند باشگاه ابومسلم پست جدیدی بنام «رییس سازمان فوتبال» را اختیار نمود تا عملاً همیشه در تصمیمات حاضر و در پشت صحنه نیز با چند عضو هیئت مدیره نزدیک باشد. او سپس بهترین و کم آزارترین فرد را برای سرمربیگری استقلال برگزید تا هم به اوضاع مسلط باشد و هم این توانایی را داشته باشد که در مواقع لزوم همانند قدیس بر سر تیم حضور یابد. هنوز از خاطر هواداران دخالت در ترکیب استقلال و ارتباط موبایلی با نیمکت نشینان پاک نشده و آنان بیاد دارند که چگونه امیر در بازی با پرسپولیس و یا ذوب آهن اقدام به تعویض نمود که در هر دو حال نتیجه ای برای تیم در بر نداشت. اما انتخاب صمد یک بازی دو سر «برد» برای قلعه نویی بود، از یکسو همه پیروز های را بحساب ژنرال می گذاشتند و از سوی دیگر شکست تنها به گردن صمد می افتاد و کسی نام قلعه نویی را به زبان نمی آورد. سایه ژنرال آنقدر بر تیم فشار مضاعف وارد می کرد که برخی توان تحمل نداشتند.

خودکشی ورزشی

همه ما از ماجرای حذف استقلال از جام باشگاه های آسیا مطلعیم و می دانیم لیست چرا دیر ارسال شد اما مهمترین مسئله اینست که ارتباطات یک نفر بسیار محدودتر و کمتر شد و آن عدم حضور امیر و دخالتهای بیجای او بود. در حقیقت این حذف در مجموعه استقلال فقط یک برنده داشت و آن یک نفر کسی جز صمد مرفاوی نبود، سرمربی فعلی استقلال توانست از این خودکشی سرمربی سابق نهایت استفاده را ببرد و خیالش را از خط دادن ها و مشاوره های اجباری راحت نماید. استقلال دوران مرفاوی با حضور قلعه نویی دوران پر تنش و پر حاشیه ای را پشت سر گذاشت، بحث خرید بازیکن از کانال تیم ملی برای آبی پوشان، دعوای زرگری امیر برای اعضای هیئت مدیره که گفت:«با قریب آمدم و بی قریب نیستم»، جنگ رسانه ای قلعه نویی با نجف نژاد در موارد مختلف، جدل های هر روزه ژنرال با یکی از اعضای هیئت مدیره، دخالت در ترکیب تیم، اصرار بر حضور فلان بازیکن، تحمیل اجباری یونگ به صمد و دهها مسئله دیگر موجب شد تا تنش و حواشی به استقلال هجوم بیاورد و هر روز شاهد درگیری و دعوا در میان بازیکنان باشیم. از سوی دیگر اخبار داخلی باشگاه به بیرون درز پیدا می کرد و برخی از بازیکنان با وعده ملی پوش شدن اطلاعات داخلی و نقل و قول های انجام گرفته را به استحضاز ژنرال می رساندند و همه این مسائل دست به دست هم می داد تا استقلال به دورانی برسد که یازده امتیاز با صدرنشین فاصله داشته باشد و قهرمانی را از دست رفته ببیند. دقیقاً همان زمانی که استقلال در گلزنی ناموفق بود و امتیازها را یکی پس از دیگری از دست می دهد.

سایه محو می شود

از لحظه ای که پیچ تلویزیون را چرخاندیم تا بازی استقلال – فولاد را در اهواز ببینیم زمان زیادی نمی گذرد اما گویی تمام مشکلات استقلال پس از صحبت عادل فردوسی پور در ابتدای بازی حل شده است:«نکته تکان دهنده برای هواداران استقلال، حذف این تیم از جام باشگاه های آسیاست که امیدواریم این مسئله هر چه زودتر حل شود.» برق همه را گرفته بود الا صمد مرفاوی چون در کنفرانس مطبوعاتی گفت:«مرا محاکمه نکنید، چند روز بعد خبرش را می دهند» او گویی آزاد شده و دیگر سایه ای را پشت سرش احساس نمی کند، جمله «فوقش جریمه می دهیم» و گفتگوی کذایی با محمد مایلی کهن بساط امیر را از استقلال جمع کرد و اینگونه روز به روز به ثبات و آرامش فنی این تیم افزوده شد، دیگر فکر صمد معطوف به مشاورتهای اجباری نمی شد و آنچه دلخواهش بود را در تیم پیاده می کرد، مرفاوی طعم سرمربیگری را می چشید و اینگونه آبی پوشان اندک اندک به صدر نزدیک می شدند، یک روز با پا و چند روز با دست، برای سرمربی استقلال «راه» چندان اهمیت ندارد، او نمی خواهد اینگونه بنماید که جزو مربیان صاحب سبک است، برایش هدف مهم است و برای رسیدن به آن از هر روشی استفاده می کند، استقلال امتیاز جمع می کند و سایپا امتیاز از دست می دهد، یکی به صدر می رسد و دیگری از صدر فاصله می گیرد، یکی خود سایه می شود و دیگری به سایه دیگری می رود، یکی آرام می خندد و سرود قهرمانی سر می دهد و دیگری در خفا می گرید و بیاد فرصت هایش می افتد. استقلال صمد بدون امیر دیدنی تر و آرامتر بنظر می رسد، این تیم آینه تمام نمای سرمربیش شده است، همانند صمد آرامشی ظاهری دارد و درونی پر التهاب و هیجان زده را سپری می کند، در عین حال که آرام می نمایاند ناگهان همانند سرمربی به کنار خط می آید و داد و فریاد راه می اندازد و تیم به جلو می رود. هواداران خود را آماده می کنند تا بار دیگر شعار سر دهند «ما که رفتیم آسیا» و صمد به این می اندیشد که چرا این ثبات از همان روز اول حکمفرما نبود. شاید در فوتبال ایران سیستمی که سرمربی استقلال برگزیده خیلی آشنا نباشد و یا حداقل از این تیم چنین بازی هایی را شاهد نبودیم، اگر از ما بپرسید معتقدیم هر چقدر نادر دست نشان در سبک مربیگریش ساده پسند و نگاهی ساده و بی پیرایه به فوتبال و تمرین دارد اما در استقلال، صمد پیچیده فکر می کند و می خواهد همه چیز را به هم گره بزند تا چیزی بدست آید، نگاه او به فوتبال پر از رمز و راز و پیچیدگیست، زمانی که امیر بود این پیچیدگی بیشتر می شد تا بهرحال نظرش را بر تیم حکفرما کند وحالا که او نیست از شدت پیچیدگی ها کاسته شده و تیم روانتر بازی می کند، ذهن بازیکنان آزادتر شده است و روند آنگونه طی می شود که همه دوست دارند، پیروزی، هیجان و فشار مضاعف برای تاختن، قهرمانی و آسیا.

سایه بر می گردد؟

هنوز هم عده زیادی معتقدند امیر قلعه نویی این تیم را رها نخواهد کرد حتی اگر تیم ملی در مالزی بازی های جام ملتها را داشته باشد و خبر برسد حجازی به استقلال نزدیک شده او استعفا می دهد و به تیم باشگاهی بر می گردد، دخالت در انتخاب هیئت مدیره جدید و لابی های فراوانی که از سوی او انجام می گیرد، اصرار بیش از حد بر تایید ضمنی بهمنی، بازرس علی آبادی در استقلال، هماهنگی جهت تهیه تومار برای ملتهب نمودن جو به ضرر فتح الله زاده و این آخری جلسه اختصاصی با لیدرها برای تشویق بهمنی در ورزشگاه ها، همه و همه بر میل سرکش ژنرال صحه می گذارد.

آیا استقلال باید تاوان این دخالت ها پس بدهد؟ آیا در فدراسیون دلسوزی پیدا نمی شود که به امیر بفهماند چه مسئولیت سنگینی را بر عهده دارد؟ آیا همه شایعات فوق رنگ حقیقت بخود گرفته است؟ آیا افرادی با چنین طرز تفکراتی می توانند ملی بیندیشند و ملی تصمیم بگیرند؟ آیا ممکن است تاوان این میل را تیم ملی بپردازد؟ آیا آفتابی وجود ندارد که بساط این سایه ها را از فوتبالمان بزداید و هر کسی به وظیفه خودش مبادرت ورزد؟