چرا استقلال تحقیر می شود؟

این روزها در بحثهای فوتبالی همه از اینکه استقلال زیبا بازی نمی کند و لیاقت قهرمانی ندارد حرف می زنند. اما به نظر نگارنده ایراد اصلی استقلال زیبا بازی نکردن نیست. خیلی تیمها هستند که دفاعی فوتبال بازی می کنند ولی پر طرفدار هم هستند. موضوع مهم در مورد استقلال این است که این تیم فقط یک راه برای رسیدن به دروازه حریفان می شناسد. این اتفاق زمانی بیشتر نمود پیدا می کند که می بینیم استقلال به واسطه پیشینه و حمایت تماشاگرانش در بیشتر بازیها برای برد پا به میدان می گذارد. اگر استقلال تیمی دفاعی بود می شد قبول کرد تاکتیکهای هجومی محدودی داشته باشد اما تیمی که می خواهد حمله کند باید تنوع تاکتیکی را لااقل در بازیهای مختلف به اجرا بگذارد.

بحث بر سر اوت دستی نیست. اگر تیمی فقط از روی ارسال از جناحین یا شوت از راه دور به گل برسد هم این ایراد بر آن وارد است. مثلا فرض کنید در تیم رئال همه سعی کنند پشت محوطه جریمه خطا بگیرند تا بکام ضربه کاشته بزند. خب بعد از چند بازی حوصله همه از اینکه در هر بازی بکام ده ضربه کاشته بزند سر می رود. در ضمن ضد تاکتیک آن هم رو می شود. همانطور که دیدیم و هیچ کس انتظار نداشت، بازیکنان استقلال اهواز موفق شدند از اوت شدن توپها جلوگیری کنند! 

نگارنده از بچگی هوادار استقلال است اما همچون بسیاری وقتی در بازیهای استقلال می بیند علی علیزاده در کناره خط طولی با اینکه تحت فشار نیست توپ را رها می کند تا به اوت برود شرمسار می شود.    

آری حرمت استقلال دست خودش و تک تک اعضایش  است و برای پاسخ سوال آنها که می پرسند چرا استقلال را تحقیر می کنند باید نیمکت این تیم را نشانه رفت!