فوتبال نتیجه گرا یا ...

چلسی و لیورپول در فاصله شش روز دو بار در مقابل هم قرار گرفتند. این دو تیم همانطور که از قبل آنها را می شناختیم فوتبال زیبایی را به نمایش نگذاشتند. ولی وقتی به این دو بازی بیشتر دقت می کنیم متوجه می شویم آنها حتی فوتبال نتیجه گرا را هم دنبال نکردند.

در دیدار رفت در استمفورد بریج چلسی در نیمه اول به گل رسید و پس از آن با چند حمله پراکنده موقعیتهای خوبی بدست آورد ولی در طول بازی بیشتر ترجیح می داد به دفاع از گل زده بپردازد تا حمله کردن. چلسی در زمین خود بازی می کرد، ولی جو ورزشگاه و روحیه ای که در اثر زدن گل بدست آورده بودند باعث نشد که به طور جدی به گل دوم بیندیشند. آنها با همین اندوخته کم به آنفیلد رفتند و در آنجا هم خیلی زود اندوخته خود را بر باد رفته دیدند.

پس از گل لیورپول در آنفیلد تصور می شد بازی جذابتر شود که این اتفاق هرگز نیفتاد. البته قرار نیست همه تیمها فوتبال را با استراتژی هجومی دنبال کنند ولی روند حاکم بر این دو بازی نشان می داد چلسی و لیورپول در مواقع لازم هم تمایلی به حمله کردن ندارند. لیورپول میزبان بود و با استفاده از جو پر شوری که همواره در آنفیلد حاکم است می توانست فشار خود را برای رسیدن به گل برتری (در مجموع) افزایش دهد و از طرف دیگر چلسی که اندوخته بازی رفت را از دست رفته می دید باید از امتیاز میهمانی ! استفاده می کرد و با زدن گل در خانه حریف کار لیورپول را مشکل می کرد. اما در 100 دقیقه باقیمانده دو تیم طوری بازی می کردند که انگار منتظرند زودتر ضربات پنالتی فرا برسد ! به نظر نگارنده دو تیم حتی نتیجه گرا هم بازی نمی کردند چون در حدود 100 دقیقه بازی با تساوی دنبال شد و دو تیم بدون برنامه هجومی زمان بازی را هدر می دادند.

پس از به ثمر رسیدن پنالتی درک کویت و در زمان جشن صعود لیورپول به فینال تصاویر کاملا می لرزیدند؛ براستی آیا همین صحنه ها  جو کم نظیر آنفیلد را نشان می دادند، زیباترین صحنه های بازی نبودند؟