مربیان در پلی آف به چه فکر می کردند؟

چهارراه اندیشه

بازیهای پلی آف از منظر مربیان دارای موارد مختلفی بود که اشاره به آن می تواند بسیاری از حقایق این دو بازی را روشن سازد.در حقیقت می توان ادعا نمود که در مرحله رفت ناکامی با میزبانان بود و ایران بر خلاف تمام دنیا که بازی در خانه یک حسن محسوب می شود گویی چنین دیدارهایی در زمین خودی بنوعی فشار مضاعف و عدم تمرکز را بهمراه دارد که نمی تواند بازدهی مناسبی برای میزبانان داشته باشد. بهرحال می خواهیم بازی را از چشمان چهار مربی مرحله حذفی بررسی کنیم.

مجید جهانپور

اوتیمش را طوری بست که یادآور بازی های نیم فصل اول باشد، تیمی بیدار و آگاه که می داند در زمین چه می خواهد و چگونه باید آرایش بیابد. پگاه در بندرعباس فقط مساوی می خواست و مهمتر از آن گلی هم دریافت نکند و حتی برای بدست آوردن آن ابایی از وقت تلف کردن و متوقف کردن زمان نداشت و بالاخره توانست به هدفش برسد. جهانپور مهره هایش را به گونه ای آرایش داد که تیم مقابل حمله کند و بازیکنانش بتوانند در ضد حمله برای خود موقعیت آفرینی کنند اما بنا به حساسیت بازی و عدم جسارت در بازیکنان پگاه آنها نخواستند ریسک کنند و برای همین در لاک دفاعی باقی ماندند.

نادر دست نشان

این مربی مازندانی تیمش را خوب مهره چینی کرد و حتی با هنرنمایی های نویدکیا، بازیکن تکنیکی خود موقعیت های فراوانی را ایجاد نمود اما باید اذعان نمود که او در قیل ازبازی درست گفته بود و شهرداری با این مهره ها راه به جایی نخواهد برد. موقعیت های مناسبی که شکل گرفته بود، همه و همه می توانست حداقل نتیجه را برای مردم بندرعباس در پی داشته باشد اما بی دقتی بازیکنان موجب گردید نادر به هدفش نرسد. از لحاظ آرایش و برتری، شهرداری در زمینش بازی بهتری را به نمایش گذاشت امااز لحاظ کسب نتیجه آنها نتوانستند به جایی برسند.

فرشاد پیوس

از همان استرس در چهره فرشاد پیوس مشخص بود و این جو منفی گویی از سکوها به مردان داخل زمین نیز القا شده بود، بازیکنان سردرگم به توپ ضربه می زدند و تاکتیک و برنامه ای در تراکتورنمایان نبود. فرشاد می خواست حریف را در موقعیت پرس قرار دهد و آنها را در لاک دفاعی فرو برد اما این تیم نه تمرکز مناسبی بر بازی داشت و نه می دانست چگونه باید تمرینات و برنامه ها را در زمین پیاده کند. سرمربی تراکتورسازان هم البته وضعیت بهتری نسبت به شاگردانش نداشت و تنها منتظر اتفاق جدیدی بود که باید می افتاد و هرگزنیفتاد. بازی در مقابل هفتاد هزار جفت چشم خودی به ضرر آنان تمام شد.

فراز کمالوند

تنها برنده بازیهای پلی آف، بنظر می رسید نسبت به مسائل مختلف توجیه شده بود و اطلاعات لازم دراختیارش قرار گرفته بود تا از جو منفی تبریز کمال استفاده را ببرد. آنها از همان قبل از آغاز بازی برنامه هایشان را پیاده نمودند و با اغتشاش در ورزشگاه عملاً یک گل از حریف پیش افتادند چراکه بدرستی می دانستند شرایط در تبریز براحتی به ضرر میزبان خواهد شد. در حقیقت آنها این پیروز را مدیون برنامه ریزی بیرونی بودند چراکه تمرکز بازیکنان شیرین فراز و نحوه بازی آنان در زمین حریف نشان می داد آنها نسبت به همه موارد به نتیجه رسیدند. حالا خیلی ها می توانند بپرسند تیمی که در بازی های خارج از خانه حتی به تعداد انگشتان یک دست پیروزی کسب نکرده چگونه توانسته در این مرحله حساس موفق باشد؟