دنیزلی و پرسپولیس به همین راحتی به پایان راه رسیدند؟

محمد حسن انصاری فرد مدیر عامل باشگاه پرسپولیس از سمت خود استعفا داده است و ظاهرا قرار نیست بازگشتی در کار باشد و پرسپولیس به احتمال زیاد بدون او به حیات خود ادامه خواهد داد. از سوی دیگر به نظر می رسد با خروج انصاری فرد کار دنیزلی هم با پرسپولیس بزودی به پایان برسد و مربی ترک هم از پرسپولیس برود، تا جایی که حتی شنیدیم در جام حذفی دیگر دنیزلی مربی پرسپولیس نخواهد بود و استیلی جای او را خواهد گرفت.

مصطفی دنیزلی با یک کارنامه قابل قبول در ترکیه به ایران آمد. او در فصل دوم حضورش در پاس تا آستانه قهرمانی پیش رفت و شاید اگر آن مسائلی که در بازی با ذوب آهن پیش آمد نبود به قهرمانی هم می رسید. او سپس به پرسپولیس آمد، اما بسان مربیان قبلی حسرت چند ساله پرسپولیس در رسیدن به قهرمانی لیگ را باقی گذاشت. حتی در برهه ای از فصل تیم او باختهای عجیب و غریبی به راه آهن، پیکان و ابومسلم را هم در کارنامه خود دید.

در این برهه این سوال در ذهن نقش می بندد که تکلیف پرسپولیس با دنیزلی چیست؟ می توان او را به جرم قهرمان نشدن از کار برکنار و کلاس کار او را پایینتر از فوتبال ایران ارزیابی کرد ولی آیا واقعا به او فرصت کافی داده شده و او از پس کار بر نیامده است؟ اگر کمی منطقی به موضوع نگاه کنیم متوجه می شویم در هیچ جای دنیا و در هیچ تیم بزرگی رسم نیست که مربی بعد از فقط یک فصل از کار بر کنار شود. درست است که بارها اتفاق افتاده تیمها در اولین فصل با مربی جدید خود به موفقیت رسیده اند، مثل کاپلو در میلان، لیپی و کاپلو در یووه و یا دل بوسکه در رئال. اما مربیانی مانند ریکارد در بارسا، کاپلو در رم و ونگر در آرسنال هم بوده اند که نیاز به زمان داشتند تا طعم موفقیت را بچشند. وقتی به این اسامی دقت می کنیم متوجه می شویم دسته اول مربیانی بودند که در شرایط مناسب به تیم جدید خود آمدند ولی مربیان دسته دوم در شرایط بحرانی مربیگری تیمی که چند سال بدون جام را سپری کرده پذیرفته اند. بدون شک پرسپولیس و دنیزلی هم در دسته دوم قرار می گیرند.

اگر بخواهیم از میان تیمهای بزرگ اروپا بدترین تیم ده سال اخیر را انتخاب کنیم احتمالا همه اینتر را شایسته این عنوان می دانیم. اینتر در این سالها ستارگان بزرگی مانند پل اینس، جورکائف، رونالدو، روبرتو باجو، سیدورف، ویری، آدریانو، باتیستوتا و کرسپو را به خدمت گرفت اما یکی از موانعی که در راه موفقیت پیش روی خود می دید عدم ثبات در عرصه مربیگری بود. پست مربیگری اینتر از سال 1995 تا به امروز 13 بار دست به دست شده و نتیجه این بوده که این تیم تا پیش از امسال نتوانست به قهرمانی سری A دست پیدا کند. نکته جالب اینجاست امسال اینتر در شرایطی با این آمار خیره کننده قهرمان سری A می شود که مانچینی سومین فصل حضور خود را در این تیم سپری می کند یعنی شرایطی که هیچ کدام از مربیان قبلی او بدست نیاوردند.

بله این چنین است. در اروپا مسئولان منچستر یونایتد پنج فصل فرگوسن را بدون عنوان تحمل می کنند تا پس از آن عناوین و افتخارات به سمت باشگاه سرازیر شود اما ما اینجا مجید جلالی را پس از ده هفته برکنار می کنیم. براستی پاس در ده هفته قرار بود کجا را فتح کند که جلالی از عهده اش بر نیامد.

واقعا حیف است که پرسپولیس و دنیزلی که یک سال با هم کار کردند و فوتبال امیدوار کننده ای را هم به نمایش گذاشتند از هم جدا شوند. بدون شک از این جدایی نه تنها پرسپولیس که فوتبال ملی هم ضرر می کند. کاش مدیران جدید پرسپولیس کسانی باشند که دنیزلی را به عنوان گزینه اصلی برای مربیگری تیمشان در نظر دارند و تلاشهای دنیزلی و پرسپولیس نیمه کاره نماند.