قهرمانی با ضد حمله!

تیم ملی فوتسال توانست پس از یکسال وقفه هشتمین قهرمانی خود را جشن بگیرد و در ژاپن و در مقابل بازیکنان و هواداران پرشور و پرسروصدای آن کشور فینال را از قهرمان سال گذشته ببرد و تمام برنامه های آنان که برای جشن آخر بازی در نظر گرفته بودند بهم بریزد. آنچه که باید موردتوجه تمامی کارشناسان و صاحب نظران قرار گیرد، چگونگی انجام این مهم و برنامه های تاکتیکی حسین شمس و علیرضا رعدی است. شمس از زمانی که این پست را قبول کرد فقط و فقط به بازی فینال و ورزشگاه 25هزارنفری ژاپن می اندیشید، او در تمامی این روزها و در تمرینات به نحوه بازی و تاکتیک بازی نهایی فکر می کرد تا بهترین راه حل را برای آن در نظر گیرد. هرچند به یمن تلاش نافرجام و عدم برنامه ریزی لازم جهت خرید پخش مستقیم این بازی ها از نحوه آرایش و چیدمان و نوع بازی ایران خبری در دسترس نیست اما بر اساس صحبت های خصوصی قبل از اعزام با سرمربی و کمک مربی تیم ملی مهمترین دستور این بازی «ضدحمله» بوده که نهایتاً به نتیجه دلخواه هم رسیده است. کادرفنی در بازی با اسپانیا و ایتالیا تنها آرایش دفاعی را برای تیم درنظر گرفت و بازی تدافعی را با حریفان تمرین نمود و برای رسیدن به گل فقط به ضد حمله اکتفا نمود. در حقیقت بازیکنان بخوبی نسبت به حساسیت موضوع و آمادگی ذهنی برای بازی فینال آگاه شده بودند و در همین قسمت می توان به اهمیت بازی های تدارکاتی و بازی با تیم های بزرگ اشاره نمود که تا چه حد می تواند بر نحوه آماده سازی و حضور موفقیت آمیز یک تیم تاثیر داشته باشد.

در تمرینات نیز همین روند ادامه داشت و بازیکنان بخوبی در فاز دفاعی توجیه شده بودند، همچنین از لحاظ قوای جسمانی بر این تیم کار شده بود تا توان فشار بر حریف و منطقه صاحب توپ را داشته باشند و انتقال بازی از حالت تدافعی به حمله نیز در سریعترین زمان انجام گیرد. موفقیتی که کارشناسان کمتر بر آن نظر داشتند حاصل گشت و این قهرمانی را به چیزی جز برنامه ریزی اصولی و شناخت هدف نمی توان مرتبط دانست. در فدراسیونی که هیچ مسئولی برای آن وجود ندارد و کارها «روزمره تر» از گذشته انجام می گیرد این قهرمانی جای سئوال بسیار دارد و به پتانسیل موجود باز می گردد و البته از حقایق نیز نباید غافل نشد، ما در آسیا بدون رقیب هستیم اما در همین قاره نیز صدای پای حریفان قدرتمند با کوله باری از برنامه ریزی و مدیریت تازه به گوش می رسد. در سطح جهان هم وضع به همان سیاق گذشته است و هیچگونه اتفاق تازه ای در راه نیست، دور بودن از علم روز و عدم تطابق با تفکر حرفه ای موجب گشته ایران تنها به حضور در مجامع جهانی اکتفا کند و به بیشتر از آن حتی نظری نداشته باشد. برای خروج از این کوته بینی نیاز به مدیران بزرگ و مربیان کارآزموده تری در عرصه های مختلف است، مردانی که برای رسیدن به موفقیت به پروسه اعتقاد دارند و تضمین های لازم را پناه آن می پذیرند.