در شب قهرمانی میلان/پایان تئوری آقای لارودی و تولد مجدد مجید جلالی!

روزی در زمان تمرینات قبل از فصل تیم پاس، مجید جلالی به دفتر روزنامه جهان فوتبال رفت تا درباره تفکرات و نحوه بازی جدید پاس با هیئت تحریریه آن روزنامه گپی بزند. در آن جلسه و در همان ابتدا اردشیر لارودی از جلالی می پرسد که شیوه بازی پاس در فصل جدید چگونه است و سرمربی آن روزهای تیم می گوید که حرکت در فضا و سرعت در بازی برای تصاحب موقعیت های بیشتر؛ اردشیرخان نگاهی به جلالی می اندازد و می گوید:«دوران این حرفها گذشته، الان تیم هایی می برند که در فضا از تعداد بازیکن های بیشتری سود برند و آنرا تصاحب کنند.»

***

بازی  میلان و لیورپول را در فینال جام باشگاه های اروپا(که به سود مردان روسونری پایان یافت)، از جهاتی می توان تقابل دو دیدگاه بالا دانست، میلان به سرکردگی کاکا و اینزاگی و به مدد پاس های کاری سیدورف و پیرلو نماینده نگاه جلالی و لیورپول به مدد دوندگی و بازی تخریبی و سیستم فشرده بنیتس را می توان نماینده نگاه اردشیرخان نامید. لیورپول خوب بازی کرد و حداقل در نیمه اول بهتر بازی کرد و موقعیت های بیشتری نصیبش شد اما هرگز نتوانست از این فرصت استفاده لازم را ببرد اما در عوض میلان در اوج ناتوانی و در حالیکه حتی پایین ترین سطح از نمایش همیشگی اش را نمی توانست نشان دهد بر اساس فرار کاکا در فضا و خطا بر روی او صاحب ضربه ایستگاهی شد و با عوامل مختلف به گل رسید. بنظر شما عصر تئوری بازی های تخریبی و پرس بر بازیکن صاحب توپ به پایان رسیده است؟

***

نیمه دوم اما ورق برای لیورپول برگشت، آنها عادت به سیستم تحت فشار داشتند و در هر حالتی چهره تیمی بسته و سیستمی محافظه کارانه از خود نشان می دادند. این تیم پس از دریافت گل گویی در خلاء قرار گرفته بود چون بلد نبود بازی را به دلخواه خود دربیاورد و به همین دلیل سیستم همیشگی شان تبدیل به ضد تاکتیک بر علیه خودشان شد. نمی دانم چقدر به تئوری تز و آنتی تز معتقدید اما از داخل بازی بسته لیورپول، سیستمی بیرون آمد که هر چند ادامه دیدگاه بنیتس بود اما هرگز همان اصول را دارا نبود. آنها فضاها را هنوز هم در چنگ داشتند اما کاکا باز هم برای خودش در فضا موقعیت ساخت و اینزاگی هم در فضایی دیگر فرار کرد که مهلتی برای استقرار بازیکنان حریف وجود نداشت و به همین راحتی گل دوم بدست آمد.

***

در پایان بازی بنوعی رضایت قلبی را در چهره مجید جلالی می دیدیم، وقتی صحنه های اهدای جام و بالا و پایین پریدن آنجلوتی را می دید، محو تصاویر شده بود و از آرزوی قلبیش گفت:«وقتی این صحنه ها را می بینم هوس می کنم که باز هم جام بگیرم و به میادین بازگردم» او میلان را از جنس خود می بیند که جام گرفتن آنها، جلالی سرد، خشک و بی احساس را سر ذوق می آورد. آیا این پیروزی تفکر او نبود؟

***

سخن اردشیرخان را می پذیریم چون او را اهل فن می دانیم، پایان تئوری های او را هم تمام شدن همه چیز نمی دانیم چراکه می توانستیم از «مرگ» و برگشت ناپذیر بودن آن بگوییم اما مطمئناً آن واژه خود این معنی را در بر خواهد داشت که هر پایانی خود آغازی خواهد بود. میلان و آنجلوتی بردند چون امروز اهمیت فضاها بیشتر از گرفتن فضاهاست. اولی را می توان ساخت و برای جدید بودنش برنامه ریزی کرد که خود «علت» است اما دومی «معلولی» بیش نیست که زاییده اولیست، یعنی باید فضایی قابل پیش بینی باشد تا آنرا تصاحب نمود. در زمان بازی و زمین فوتبال همیشه فضاهایی وجود دارد که کسی نمی تواند آنرا پیش بینی کند.

***

مجید جلالی از سوم خرداد 86 دوباره متولد شد، اینطور نیست؟