زمانی برای اندیشیدن!

مرغان دیگری هم هستند که بالاتر می پرند. (نیچه)

1-     صورت مسئله برای همه اهالی فوتبال روشن است، فیفا از ما خواسته تا اساسنامه ای بنویسیم که مورد قبولش باشد، دولت در آن نقشی نداشته باشد و استقلال فدراسیون حفظ گردد. برای این مهم از سوی فیفا و سازمان ورزش ایران شش نفر برگزیده شدند که این وظیفه مهم را بر عهده دارند و قرارست برایش وقت صرف کنند. در راس این اسامی بنام محسن صفایی فراهانی بر می خوریم که گویی مورد اطمینان فیفا در ایران است و باید تمامی اطلاعات و اخبار تنها از کانال او به زوریخ فرستاده شود.

2-     این شخص همان فردیست که در همه این دوران تعلیق خردجمعی فدراسیون را به سخره گرفت، به عملکرد خودمحور مدیران فدراسیون گذشته اعتراض کرد، از عدم کار تشکیلاتی گله نمود، عدم ارتباط بین الملل و عدم اهمیت به آنرا زیر سئوال برد، دخالت ها را نفی نمود و خودسری های گذشتگان را مزمت کرد و از آنان ایراد گرفت که چرا و به چه دلایلی دایره تصمیمات را تنگ نمودند و گستردگی آن و برخورداری از نظر دیگران را بر خود واجب ندیدند.

3-     اساسنامه نوشته می شود، هاشمی بعنوان معاون سازمان که بدلیل حجم بالای کاری و مسئولیت های بسیار زمانی برای اختصاص دادن ندارد و به حضور در جلسات قناعت می کند، انصاریفرد در پرسپولیس با کوهی از بدهی و مشکلات دست و پنجه نرم می کند و رغبتی هم تابحال عنصری خنثی نشان داده است، از سوی دیگر خبیری و غفاری نیز با پیشنهاد صفایی به کمیته انتقالی راه یافته اند و وظیفه چندان دشواری جز مشاوره ندارند و همه این مسائل یک نتیجه مهم و البته ناراحت کننده برای فوتبالمان دارد که هنوز کارشناسان و اهل فن لزوم دیدگاهی انتقادی به آنرا در نیافته اند.

4-     تمام بار اساسنامه بر دوش یک نفر افتاده و او هم فعلاً دم بر نمی آورد تا به وقت مناسب از خجالت خیلی ها برآید. صفایی خود بتنهایی نشسته و و آنرا نوشته و فقط جهت تصویب به جلسات آورده، او در تمام این دوران می گوید در مصاحبه ای از همه کارشناسان دعوت بعمل آورده ولی یک برگ هم برایش نرسیده اما باید اذعان نمود اساساً چیزی مدنظر نبوده تا اهل فن درباره آن اظهارنظر کند. اساسنامه در خلوت او نوشته شده و هنوز هم می شود و سخن کسی را هم قبول نمی کند. صفایی از زیر بار پاسخ فرار می کند و آنرا به بعد از تایید موکول می نماید در حالیکه اشکالات اساسی بر آن وارد است که باید بصورت دقیق و عمیق مورد بررسی قرار گیرد و پس از حلاجی بعنوان بند در اساسنامه تصویب گردد. او خودش را همه کاره می داند و اعتقاد دارد « شاید بیش از 100 ساعت وقتم را برد تا اینکه بتوانم همه اساسنامه را بخوانم و بندهای مهمش را یادداشت کنم و بقیه را متقاعد کنم که در اساسنامه گنجانده شود»؛ این سئوال برای ما مطرح می شود که چه کسی این وسعت از اختیار را به او داده است که اینگونه هر چه می خواهد تصویب کند.

5-     صفایی در دوران ریاستش بعنوان مدیری مقتدر محسوب می شد، هنوز هم دوستانش از خاطرات بسیاری در مورد قاطعیت و مدیریت بی مانندش در فوتبال یاد می کنند اما همه آنها متفق القول معتقدند که او دیر تصمیمش را تغییر می دهد و از آنچه به آن دست یافت ( و اصلاً هم درستی و غلطش اهمیت ندارد) هرگز برگشت نخواهد کرد. این شیوه اوست و در همه عرصه ها نیز بر آن پای فشرده است و امروز در تنظیم اساسنامه هم می توانیم نشانه هایی از این نوع نگاه را مشاهده نماییم. صفایی پاسخ ابهامات را نمی دهد و سخن هیچ کارشناسی را نمی پذیرد چون خودش اساسنامه را نوشته و البته می اندیشد که باید وحی منزل باشد.

6-     در هیچ کجای دنیا نمی توانیم مجمعی بیابیم که در آن یک خارجی از حق رای برخوردار باشد، این با تمامیت ارضی یک کشور در تناقض است، مجمع فدراسیون بعنوان مجلس فوتبال شناخته می شود و کسانی باید در این جمع محدود حضور داشته باشند که دیدگاه روشنی نسبت به فوتبال داشته باشند، افراد را بشناسند و قلبشان برای آینده فوتبال بتپد. چگونه می توان از یک خارجی انتظار داشت که اینگونه باشد در حالیکه حداکثر چند سال کوتاه را در ایران می گذراند، بهترین گلزن لیگ اگرخارجی باشد، سرمربی قهرمان لیگ، قهرمان جام حذفی، قهرمان فوتسال و حتی فوتسال زنان تکلیفشان چیست؟ یعنی باید یک رای را به غیر ایرانی بدهیم؟ اگر آنها سهمی در فوتبالمان دارند پس جمعیت افاغنه ساکن در کشورمان نیز یک کاندیدا در مجلس داشته باشند؟ همچنین چیزی غیرممکن است.

7-     موارد مبهم در اساسنامه بسیارست اما مرجعی به آن پاسخ روشن و البته صادقانه نمی دهد، این اساسنامه زاییده تفکرات یک نفر است و هر چقدر هم آن فرد موجه باشد اما دلیلی بر کامل بودن آن نیست. اساسنامه به زوریخ فرستاده می شود و مشکلاتش اعلام می گردد اما بازهم توسط یکنفر بررسی می شود و اینبار تنها NGO ورزشی کشور حذف می گردد. خط خوردن کمیته ملی المپیک که در بیشتر کشورها بعنوان نهادی تاثیرگذار از آن نام برده می شود را بحساب شاهکار چه کسی می توان گذاشت؟

8-     پذیرفتنی نیست که برای فردای فوتبال ایران تنها یکنفر بنویسد و انتظار بهتر شدن اوضاع را داشته باشیم، اساسنامه قرارست شاهکار یکنفر باشد و تنها نظرات او اعمال گردد، صفایی با لحن مشخصی گفته بود:« ببینید ما تا آنجایی که عقلمان (خنده) می رسید سعی مان را کردیم» و این نباید برای آنها که دلشان برای فوتبال می سوزد فصل الخطاب باشد. اگراین رویه پسندیده رییس کمیته انتقالی است پس نباید به مدیریت گذشته چندان ایرادی وارد آورد، گویی همه معتقدند که خودشان تنها نجات دهنده فوتبال ایران هستند و همه را با محوریت خودشان می خواهند. سالهاست فوتبال و ورزش ایران از درد کهنه «عدم مشارکت» ضربه های سنگینی را می پذیرد و در باد موفقیت های زودگذر بخواب می رود؛ اگر فوتبالمان سالهاست بر یک نقطه، ساکن ایستاده است و از آن لذت می برد ریشه در تهی شدن استعداد و پتانسیل فوتبالمان ندارد، ما چوب مدیریت هایی را می خوریم که کسی جز خود را قبول ندارند و مصرانه بر آن پای می فشرند.