باز باختیم ، باز هم می بازیم و ...فقط قلعه نویی مقصر نیست

تا هر زمان دیگری که همین روش و سیاق را به کار گیریم می بازیم

باز باختیم ، باز هم می بازیم و تا هر زمان دیگری که همین روش و سیاق را به کار گیریم می بازیم . هر بار تنها نوک بینی خود را نگریستیم و خواستیم ناگهان دستی از غیب بیاید و ما را قهرمان کند و اگر نشد بگوییم شانس نداشتیم و اگر شد بگوییم من آنم که رستم بود پهلوان .

 علل این شکست را می توان در چند زمینه خلاصه کرد:

1) ضعف فنی مربی و در کل کادر فنی 2) عدم وجود برنامه برای تدارکات صحیح قبل از آغاز بازی ها و بازی با تیم محلی جاماییکا و بچه های غنا 3) ضعف فنی بازیکنان شاغل در امارات 4) خستگی بازیکنان شاغل در اروپا و ....

اما بیاییم کلان تر به موضوع بنگریم . بیست و اندی سال است که در این زمین بذری نکاشته ایم که منتظر ثمر دادن آن هستیم . کدام تیم پایه ما در طی این سال ها موفق شده در آسیا صاحب عنوان شود که امروز فکر می کنیم بزرگسالان ما باید قهرمان آسیا شود ؟ البته از تیم بزرگسالان با 15 سال صغر سنی در مصاف با 16 ساله های آسیا بگذریم !! کدام تیم ما در طی 10 سال اخیر جزو 4 تیم اول آسیا بوده که باید قهرمان می شدیم ؟ کدام برنامه منظم لیگ ، کدام تربیت مربی ؟

در طی 25 سال اخیر جمعیت ایران 2 برابر شده است چند ورزشگاه برای این جمعیت احداث کردیم ؟ مگر نه اینکه زمین خاکی هایی را هم روزی مهد پرورش گل های خودروی فوتبال بودند به برج و آسمان خراش تبدیل کردیم تا بچه های ما تنها با چلی استیشن فوتبال بازی کنند !! امروز شما چند مدیر در فوتبال می شناسید که بر حسب لیاقت و بر اساس باند بازی بر سر کار باشند ؟ چند مربی فوتبال می توانند امروز ادعا کنند که تنها به صرف توانایی خود و نه باند بازی سکان هدایت تیم ها بر دست گرفته اند ؟ که اگر این نبود کل تعداد مربان تیم های لیگ برتری در طی 7 دوره از 30 چهره آشنا فراتر نمی رود . امروز باختیم ، فردا هم می بازیم ، و بدین منوال سال های زیادی را خواهیم باخت تا زمانی که مشخص نشود معیار انتخاب مدیر ، معاون، مربی تیم چیست و با هر باد سیاسی ناگهان دل ما میل به تغییر اصول کند می بازیم تا زمانی که معلوم نشود فوتبال ما دولتی است یا خصوصی می بازیم تا زمانی که پول های بی حساب و منطق در فوتبال جا به جا شود می بازیم تا زمانی که به جای پذیرش انتقاد سالم و صائب و اصلاح خود به فکر لج بازی و جواب دادن و نفی باشیم می بازیم.

 تا زمانی که هدف فتح هر جام الکی هم چون LG و غرب آسیا به جای آموزش دادن به جوانان باشد تا در باد ان غرور کاذب آن بخوابیم می بازیم. تا زمانی که به هر طرف که باد بیاید باد دهیم و با موج احساسات و بدون منطق یک روز تنها مربی خارجی بخواهیم و روز دیگر تنها ایرانی می بازیم.

 این باخت تنها مختص به امیر قلعه نویی نبود ، باخت ساختار پوسیده و در هم و بر هم فوتبال ایران بود باییم بهتر نگاه کنیم ...