در عزای روز خبرنگار...

عزیزی می‌گفت قدیم‌ترها وقتی روزنامه‌ای چاپ می‌شد و وقتی قرار بود کسی، هرچه قدر هم که در گرفتن قلم به دست بی‌استعداد بود، در آن روزنامه مشغول به کار می‌شد، به او می‌گفتند که ورزشی‌نویسی را در پیش بگیر که حرفه‌ایست بس سهل...! و این‌گونه بود که ناگاه می‌دیدی هر از مادر قهر کرده‌ای، قلم به دست می‌گرفت و لاف ورزشی نویسی می‌زد و چنان نقد می‌نوشت که هر چه بیشتر خواندی کمتر می‌فهمیدی...! و این‌گونه بساط ورزشی‌نویسی در جریده‌های کشور باب شد تا بدان‌جا که امروز آن‌قدر روزنامه ورزشی بر سردر دکه‌ها بینی که گمان کنی در این مملکت هفتاد میلیون ورزشی‌نویس و ورزشی خوان حیات می‌کنند.

گاهی به این می‌اندیشم... وقتی از کوچک‌ترین عضو خانواده که تازه زبان باز کرده است تا بزرگ خاندان خود را در قامت یک کارشناس ورزشی می‌دانند و تصمیم‌گیری به جای قلعه‌نویی را از حقوق مسلم خود می‌پندارد، قلم ورزشی به دست گرفتن نه فقط سهل نیست که بسیار ممتنع و پیچیده شده است که با کوچک‌ترین لغزشی یقه قلم به دست توسط میلیون‌ها کارشناس گرفته می‌شود و به قول آن پیر فرزانه شرم باد آن پیر را سر خواهند داد...! ورزشی نویسی آن‌قدر پیچیده شده است که اگر حاشیه‌ها و پشت پرده‌های این عرصه پر التهاب را چه بدانی و چه ندانی باید خرده شکسته‌های شیشه ماشینت را از جلوی درب خانه جارو کنی! بسیار پیچیده آن‌قدر که با کوچک‌ترین سلام به فلان ورزش کار یا مربی و حتی مدیر باید کیلو کیلو مقاله در وصف لبخندها و هنرهای نداشته‌ی  او بنویسی.

گاهی به این می‌اندیشم... وقتی خاطرات روزنامه‌نگاران سیاس را می‌خوانم و تمام بدنم از ترس و غم، یخ و کرخ می‌شود می‌توانم خاطرات یک ورزشی‌نویس را بخوانم تا با خنده‌های بی‌پایان از بابت تمام اتفاقاتی که در پشت پرده‌های تاریک آن افتاده است دلی از عزای خنده در بیاورم... که چگونه فلان بازیکن به روی جلد رفت و یا فلان مبلغ کلان با واسطه‌های بی‌واسطه، جا به جا شد و یا فلان اتفاقی که نمی‌بایست رخ دهد با هنرمندی تمامی هنرمندان ورزشی‌نویس آن هم به خنده‌دارترین شکل ممکن رخ داد تا ثابت شود یک ورزش نویس خوب حتی قادر است سرنوشت تغییر دهد!! کاری که از دست هیچ فرد عامی برآمدنی نیست و این طور است که گمان می‌کنم این ورزشی‌نویسان موجوداتی هستند از عالم دیگر...!

گاهی به این می‌اندیشم.... روزی تمامی این ورزشی‌نویسان برای پیروزی تیم محبوب خود، حالا چه آبی بود یا قرمز هورا می‌کشیدند، گریه می‌کردند و از ته دل احساساتشان را لمس می‌کردند. اما امروز و از وقتی او ورزشی‌نویس شده است و در دایره بزرگان قدم گذاشته است دیگر دلش نمی‌خواهد تیم محبوب او همیشه پیروز باشد... خیلی وقت است احساسات خود را از ته دل درک نکرده است و حتی گاهی از پیروزی تیم ملی با گلزنی علی دایی آن قدر برآشفته می‌شود که خبرنگار خود را به دلیل خوشحالی بیش از اندازه با پس گردنی از دفتر بیرون می‌کند...داشتم به این می‌اندیشیدم او دلش برای آن همه احساس پاک تنگ نشده است؟!