نساجی بیدار می شود؟

اگر تا چند روز پیش از سمت بابل وارد قائم شهر می شدی در میدان اول شهر پارچه بزرگی می دیدی که روی آن نوشته شده بود: "ای فراز جوان ! نساجی را به لیگ برتر رسان" و در جاهای دیگر شهر هم پارچه هایی با مضمونهای مشابه مشاهده می شد. نساجی نماد فوتبال مازندران است بنابراین طبیعی است که امید و آرزوی صعود به لیگ برتر نه تنها قائم شهر بلکه شهرهای اطراف را فرا بگیرد. با این وجود در آخرین خبرها شنیدیم فراز کمالوند به دلیل وضعیت نا مساعد زمین ورزشگاه شهید وطنی در قائم شهر ماندنی نشد تا نساجی همچنان بدون مربی باقی بماند.

نساجی ظاهرا پس از سالها به بخش خصوصی واگذار شده است اما هنوز مشخص نیست این موضوع وضع مالی تیم را نسبت به گذشته بهتر خواهد کرد یا خیر. اما اگر چنین شود که باید هم بشود کاش این پول نه صرف خرید بازیکنان غیر بومی که صرف پرورش بازیکنان بومی و مهمتر از آن همان نکته ای که کمالوند به آن اشاره کرد یعنی ترمیم زمین چمن ورزشگاه شود.

منکر ارزشهای بازیکنان استانهای دیگر نیستیم که برخی استانها در داشتن استعدادها از مازندران غنی ترند اما اولا بازیکنان غیر بومی برای تیمشان به اندازه بومی ها دلسوز نیستند ثانیا اینکه مازندران کمابیش از استانهای غنی از استعداد در زمینه فوتبال به شمار می آید و نیازی به وارد کردن بازیکن ندارد. هر چند مازندران بازیکنی در سطح ملی ندارد اما نامهایی مانند فکری، بائو، اولادی، فضلی، گراییلی، بنگر، انتظاری، رحمان احمدی و محسن یوسفی که در سطح لیگ برتر کارنامه قابل قبولی داشته اند از تیمهای مازندرانی به فوتبال ایران معرفی شده اند.

به نظر می رسد حضور فقط دو یا سه بازیکن با کیفیت و با تجربه از دیگر نقاط کشور برای تیم کافی باشد چرا که تجربه نشان داده حتی در شهرستانهایی که صاحب فوتبال نیستند هم تماشاگران با تیمی که از بازیکن غیر بومی انباشته شده سر ناسازگاری دارند چه رسد به مازندران که بازیکن مستعد در آن به وفور پیدا می شود.

نساجی امسال سیزدهمین سال دوری خود از لیگ برتر را سپری می کند و در طول این سالها بزرگترین مشکلش بی پولی بوده است. در این برهه شاید بهترین دعا برای آنها این باشد که بتوانند از پولشان درست استفاده کنند.