مهمانسرایی در شهرک غرب

در جلسه مخفیانه هیئت های فوتبال چه گذشت؟

تحرکات مربوط به انتخابات فدراسیون فوتبال و لابی های پشت صحنه با نزدیک شدن بیست وسوم مهرماه به اوج خود می رسد، در حالیکه اعضای اصلی اتحادیه فوتبال پس از جلسات مخفیانه و غیرعلنی بسیار، روز دوشنبه تصمیم گرفتند که جلسه ای را با حضور مدیران باشگاه ها و دعوت از هیئت ها انجام دهند تا در جهت نزدیکی آرا و در حقیقت تحمیل خواسته های خودشان گام بردارند، حضور تنها چهار هیئت از استان های تهران، مازندران، هرمزگان و بوشهر نشان داد که چاله اختلافات اتحادیه و هیئت ها پرنشده و گویی حتی طرفین یکدیگر را قبول هم ندارند. در همان جلسه البته رگه هایی از اختلافات دیرینه و انتقادات پنهان مانده از سوی یکی از روسای هیئت گفته شد که البته بازخورد چندانی در مطبوعات نیافت و سران اتحادیه از نفوذ خود استفاده نمودند تا چنین سخنانی فعلاً در جراید چاپ نگردد، غلامرضا بهروان رییس هیئت فوتبال مازندران که بعنوان سخنران به جلسه دعوت شده بود به انتقاد از باشگاه ها پرداخت وزیرساخت هایشان را زیر سئوال برد و اساسنامه، درآمدها و هزینه های آنها را نامشخص توصیف کرد و حتی اعلام نمود در استانها مطمئناً هیئت ها نقش پررنگ تری نسبت به باشگاه ها ایفا می نمایند اما در اساسنامه نقش پر رنگی برای آنان در نظر گرفته نشده است و با اینکه انتقادات جدی به ان وارد است اما آنرا در پروسه ای برای اصلاح، قابل حل می داند. اوحتی نسبت به اظهارنظر آقامحمدی که رییس فدراسیون را صرفاً ورزشی خوانده بود نیز واکنش نشان داد و گفت:«سخن آقای آقامحمدی متین است، اما ورزشی بودن شرط لازم برای ریاست فدراسیون است اما مطمئناً کافی نیست» همه این مسائل نشان می دهد اتحادیه و هیئت ها وجه اشتراکات بسیار کمی با هم دارند و از سوی دیگر نگاه نه چندان خوش بینانه هیئت ها به باشگاه ها و احساس آنان که می دانند اتحادیه فقط برای صندوق آرا به هیئت ها احتیاج دارند موجب شد که روسای هیئت ها تصمیم بگیرند جلسه ای فوق العاده سری را ترتیب دهند تا درباره مسائل انتخاباتی با هم صحبت کنند و به نتیجه روشنی برسند.

پس ازجلسه دوشنبه به میزبانی اتحادیه ها که با حضور خبرنگاران برگزار شد، هیئت ها از چندروز قبل و از طریق نامه رسمی و فاکس و حتی ارتباط تلفنی به هم خبر داده بودند که سه شنبه جلسه ای برگزار خواهد شد و به روسای هیئت ها گفته شد که خود را در صبح سه شنبه به محل معرفی شده برسانند، مقصدی که به آنها اطلاع داده می شد یکجا بود:«تهران، شهرک غرب»؛ مکانی که قرار بود پذیرای روسای هیئت ها باشد مهمانسرایی در شهرک غرب بود که در اختیار شهرداری کرمانشاه قرار دارد و جلال مرادی رییس هیئت کرمانشاه چنین جلسه ای را سازماندهی کرد، ساختمانی بزرگ که هال و پذیرایی بسیار وسیعی داشت وگویی آنرا فقط برای برگزاری چنین جلساتی ساخته اند، مبل و صندلی های موجود در اتاق هم به همه ثابت می کرد که مطمئناً جلسات مهمتری در اینجا شکل گرفته بود. در حقیقت گفته می شود مرادی که خود حامی مصطفی آجرلو در انتخابات است چنین جلسه ای را ترتیب داد تا هیئت ها را برای رسیدن به اهدافش مجاب کند وناگفته پیداست سهمی در فدراسیون آینده داشته باشد اما حاضرین در جلسه معتقدند که جو جلسه آنقدر سنگین بود که جلال مرادی و نزدیکانش جرات اظهارنظر بر روی اشخاص نداشتند و جلسه بدون نتیجه و توافق بر گزینه ای به پایان رسید. در کنار مرادی از رییس هیئت زنجان، موسوی هم نام می برند که در تدارک جلسه نقش پررنگی داشت و تلاش فراوانی برای خبرکردن روسای هیئتها را بر عهده گرفته بود، او سابقاً یکی از لیدرهای ورزشگاه های زنجان بحساب می آمد که وظیفه سازماندهی تماشاگران را بر عهده داشت و حتی در بسیاری از درگیری های پس از بازی نیز توانمند نشان داد!

با همه این تفاصیل جلسه با حضور حدود 15 هیئت رسمیت یافت، استان هایی همانند زنجان، کردستان، سیستان و بلوچستان، فارس، کرمانشاه، مازندران، مرکزی، همدان، چهارمحال و بختیاری وایلام در جلسه حضور داشتند و روسای استان هایی همانند گیلان،اصفهان و هرمزگان از طریق تلفن به روسای دیگر استان ها تفویض اختیار کردند تا بجای آنها رای دهند. جو جلسه بسیار سنگین بود، سکوت معناداری که در جلسه حکمفرما بود نشان می داد که قرارست حرف مهم در همان آغاز کار زده شود، در همان ابتدای جلسه برخی از هیئت ها به حضور چهار هیئت در جلسه روزگذشته اتحادیه اعتراض کردند و آنرا لازم ندانستند که یکی از حاضرین پاسخ داد:«مگر شما را دعوت نکردند، چرا به جلسه اتحادیه باشگاهها نرفتید؟ مگر حرفی برای گفتن ندارید؟» سکوت در سراسر جلسه حکمفرما می شود، سخنران ادامه می دهد:«آقایان خودتان را گول نزنید، اتحادیه باشگاه ها در دوره گذشته دو رای داشت اما الان آنها در مجمع 34 رای دارند و این شوخی نیست، ما هم 30 رای داریم و در این میان قدرتی بحساب می آییم، باید سنجیده تر حرکت کنیم و تصمیم بگیریم» جیک کسی در نمی آید اما سرها به علامت تایید بالا وپایین می رود، ناگهان صحبتهای درگوشی شروع می شود و رییس یکی از هیئت ها همه را به سکوت دعوت می کند و می گوید:«دوستان، یک لحظه اجازه بدهید، من می گویم باید در جلسات مختلف حضور داشته باشیم، اصلاً می دانید چیست؟ ایندفعه اگر دعوتمان کردند همه باید برویم و یک ردیف از صندلی ها را انتخاب کنیم و همه در یک ردیف مثل قطار بنشینیم   تا اقتدارمان را نشان دهیم، اینطوری قدرتمان را می بینند و ما راحت تر حرف هایمان را خواهیم زد، چرا خودمان را دستکم می گیریم؟» جلال مرادی اما دیگر طاقت نمی آورد با گرداندن چشمانش به رییس هیئت استانی می فهماند حرف اصلی را بزن، او هم نگاهی به جمع می اندازد و از فضای بوجود آمده سوءاستفاده می کند و می گوید:«بله، ما قدرت زیادی داریم، ما می توانیم رییس فدراسیون انتخاب کنیم، اصلاً در همین جلسه بیایید و بر روی یکنفر توافق کنیم» در حقیقت آنها بر روی آجرلوبه توافق رسیده بودند وگزینه های دیگر چندان مدنظر نبودند، همه به هم نگاهی می اندازند وصحبت های درهم شروع می شود،هرکسی یک نظر می دهد و بر روی آن پافشاری می کند، بهروان رییس هیئت فوتبال مازندران اما همه را به سکوت فرا می خواند و می گوید:«دوستان، معنی ندارد در حالیکه هنوز کاندیداهای ریاست فدراسیون به میدان نیامدند اقدام به انتخاب کنیم، از سوی دیگر ما با هیچ شخصی مخالفت نداریم، ما باید به برنامه کاندیداها رای دهیم،نه به افراد» بحث های جمعی بالا می گیرد و و روسای هیئت ها بر روی این موضوع صحبت می کنند و در نهایت تصمیمی می گیرند که چندان برای جلال مرادی و موسوی خوش یمن نیست اما چاره ای جر پذیرفتن ندارند، هیئت ها به این نتیجه می رسند«کاندیداها را به جلساتشان دعوت کنند تا برنامه هایشان را برای روسای هیئت ها بازگوکنند و از میان آنان بر روی گزینه ای به توافق برسند» با این تصمیم می توان نتیجه گیری کرد که چندان نزدیکی ای میان هیئت ها و اتحادیه ها وجود نخواهد داشت و آنان راساً وارد انتخابات خواهند شد، نکته ای که مورد تایید یکی از روسای هیئت ها قرار می گیرد و او بصورت تلویحی آنرا تایید می کند وادامه می دهد:«در همان جلسه سه شنبه هیئت ها به نتیجه دیگری هم رسیدیم، ما متوجه شدیم که در اتحادیه ائتلافی صورت نخواهد پذیرفت چون آنان تفرقه شدیدی در میان خودشان دارند، از سوی دیگر فقط چند باشگاه خصوصی هستند ومطمئناً باشگاه های دولتی که دولت هزینه فوتبالشان را می دهد بطور حتم در آرای آنان دخالت می شود و دولت نظر خودش را اعمال خواهد ساخت» اما موضوع اینجاست که آیا هیئت ها وضعیت بهتری در این حالت دارند؟ اگر مدیرکل از روسای هیئت ها بخواهد تا به فلان کاندیدا رای دهند، آیا امکان خواهد داشت آنان نافرمانی کنند؟ ویا در مقابل تهدید به برکناری استقامت کنند؟

در جلسه فوق تصمیمات دیگری نیز مصوب می شود، از جمله پیشنهاد عضویت برخی روسای هیئت ها برای کاندیداتوری هیئت رییسه که دوستان پیشنهاد ابتدایی را نثار جلال خان مرادی بعنوان میزبان می کنند، او به فکرفرو می رود تا با مکث پاسخ مناسبی بدهد اما یکی از روسای هیئت ها می پرسد که مدرک دانشگاهی دارد یا خیر که با پاسخ منفی مرادی روبرو می شود و حضار متوجه می شوند که او نمیتواند کاندیدا شود، البته می توان اینگونه نتیجهگرفت که مرادی چون نمی تواند سهمی در هیئت رییسه لیگ داشته باشد، می خواهد با کنار آمدن بسود کاندیدایی، جایگاه خود را در فدراسیون آینده مستحکم کند. حضارپس از بحث وتبادل نظر بر روی سه گزینه به توافق می رسند که سه شخص دهکردی، بهروان و آیت اللهی را برای کاندیداتوری بر می گزینند که آیت اللهی بخاطر تحصیلات حوزوی وکافی نبودن مدارک نمی توانست در انتخابات حضور داشته باشد و احتمالاً ابرقویی نژاد رییس هیئت اصفهان جای او را خواهد گرفت، ضمناً اعضا به این نتیجه رسیدند که بهروان برای پست نایب رییس کاندیدا شود تا هیئت ها به او رای دهند و دو فرد دیگر نیز برای هیئت رییسه کاندیدا گردند. ازسوی دیگر به یکی از روسای هیئت های فوتبال ماموریتی محول گردید تا دهکردی را از تصمیمش برای استعفا بازدارند و او را دوباره به سمتش باز گردانند و حتی اورا برای حضور در انتخابات وکاندیداتوری مجاب کنند که به اتفاق آرا تصویب گردید.نکته جالب توجه اینجاست که پنج رییس هیئت بعنوان هماهنگ کننده سایر هیئت ها مکلف شدند با توجه به تقسیم بندی های انجام گرفته، هر یک به پوشش منطقه در نظر گرفته شامل چندین استان همجوار را بر عهده بگیرند و در جهت نزدیکی آرا به یکدیگر تلاش کنند.

وقتی جلسه تمام شد و پذیرایی صورت گرفت، روسای هیئت ها یکی یکی از مهمانسرای شهرک غرب متعلق به شهرداری کرمانشاه بیرون آمدند و در خیابان به گروه های چند نفری تقسیم شدند و صحبت های انتخاباتی را پی گرفتند، نتیجه جلسه هر چند برای برگزارکنندگان اصلی چندان حاصلی نداشت اما برای هیئت ها بسیار مفید بود و آنها گام به گام برای توافق و یکی شدن آرا نزدیک می شوند.

***

محسن صفایی فراهانی و تیم همراهش شش ماه برای تصویب اساسنامه ای تلاش کرد که نقش هیئت ها را کمرنگ و اعتبار باشگاه ها رابالا ببرد، غافل از آنکه فوتبای ایران بدلیل عدم زیرساخت های لازم و بسترهای مناسب فرهنگی وتشکیلاتی نمی تواند همگام و همراه با توسعه فوتبال جهان حرکت کند. گویی دوباره ورق بازگشته است و هیئت ها از همه ارکان مجمع نقش تاثیرگذارتری را بر عهده دارند، هیئت ها روزانه و شبانه می نشینند و برای فوتبال تصمیم می گیرند، همانند پنج سال پیش که چنین اتفاقی افتاد. افتراق و عدم تعامل باشگاه ها موجب شده که حتی هیئت ها از داخل باشگاه ها هم آغاز به یارگیری کنند و تبدیل به پر رنگ ترین و تعیین کننده ترین ارکان مجمع جدید شوند، امادر این میان نکته مهم توافق هیئت ها بر روی انتخاب کاندیداها بر اساس برنامه های تنظیمی و تقسیم بندی وظایف و افق آینده پیش روی فوتبال ایران است که باید آنرا به فال نیک گرفت. اما چه شخصی است که تضمین دهد چنین نگاهی در چند روز باقیمانده تا انتخابات باقی بماند و روابط همیشگی جای ضوابط تنظیمی را نگیرد؟