رسالت برنامه 90، انتخابات و مرثیه ای برای فوتبال

در طول سالهایی که برنامه 90 دوشنبه شبها روی صفحه شبکه 3 سیما نقش بسته است و میلیونها نفر را میخکوب مقابل تلوزیون قرار می دهد، همیشه این برنامه توسط تیمها و مربیان و بازیکنانی که نمی خواستند منافعشان به خطر بیفتد مورد عتاب قرار گرفته است.
از ویژگی های بارز این برنامه که در زیر مجموعه مستندهای  ورزشی قرار می گیرد، می توان به بی پرده و رک بودن سیاست برنامه اشاره کرد. البته این خصوصیت مثبت از نظر بینندگان تلوزیونی در سایه توانایی های عادل فردوسی پور مجری و تهیه کننده این برنامه قرار دارد  و چه بسا اگر این برنامه را هر شخص دیگری اجرا می کرد، برنامه ای به نام 90 با قدمت آن و به محبوبیت آن شکل نمی گرفت.
اما متاسفانه در زمانهای حساس این برنامه سیاست سکوت را پیشه می کند، حال این سیاست ناشی از فشارهایی است که بر اساس سیاست های سازمان صدا و سیما به تهیه کننده برنامه اعمال می شود و یا اینکه عادل فردوسی پور خود شخصاً علاقه ای به پرداختن به این موضوعات داغ و خبرساز ندارد.
اما یک برنامه قوی که می خواهد رسالت خود راا انجام دهد نباید صرفاً به آفساید بودن یا نبودن یک توپ و یا وجود یا عدم وجود پنالتی و اینگونه مسائل بپردازد.
مسائلی از قبیل انتقال پاس به همدان، تعلیق فدراسیون فوتبال به مدت یک سال و تعیین کردن افرادی زیر نظر فیفا برای تدوین و تهیه اساسنامه و اخیراً یک طرفه بودن انتخابات و افراد تایید صلاحیت شده و شایعات پیرامون آن، همه و همه موضوعاتی است که بسیار اهمیت بیشتری از سرنوشت یک توپ در یک بازی فوتبال دارد.
عادل فردوسی پور و برنامه 90 در این برهه حساس رسالت دارد تا به ابهامات در حال وقوع در فدراسیون فوتبال و انتخابات آن بیشتر بپردازد و تا زمان انتخابات، بخش اصلی همه برنامه های هفتگی را به این مسئله مهم اختصاص دهد.
از ابهامات و شائبه های موجود در روند برگزیدن علی آبادی و کفاشیان توسط اعضای مجمع گرفته تا شکایت دیگر کاندیدای ریاست فدراسیون فوتبال تا لابی هایی که برای احراز پست ریاست فدراسیون فوتبال توسط رییس سازمان تربیت بدنی ایجاد شده، همه و همه در آینده فوتبال این مرز و بوم تاثیرات به سزایی خواهد داشت.
عادل فردوسی پور و برنامه سازان برنامه پر مخاطب 90 اگر می خواهند رسالت خود را تمام و کمال انجام دهند، باید به عمق اینگونه موارد بروند و موضوعات این چنینی را سر فصل دستور کاری خود قرار دهند تا به فوتبال ایران خدمت بکنند.
بالاخره زمانی باید در مقابل فوتبال دولتی ایستاد، فوتبالی که در طول این همه عمر فوتبال ایران به غیر از جرقه ها هیچگاه به صورت اساسی و زیر بنایی ساخته نشد و مسبب اکثر این ناکامی ها برخوردهای سلیقه ای و دولتی با این مقوله است.

 با تعلیق فدراسیون فوتبال و تعیین افرادی برای تدوین اساسنامه به عنوان "کمیته انتقالی" این بارقه های امید در دل فوتبال دوستان ایجاد شد تا بالاخره فوتبال ایران راه حضور در عرصه های مختلف به عنوان NGO  را خواهد یافت و تصمیم گیری های ناشی از آن فراتر از مصلحت اندیشی ها خواهد بود.
اما افسوس و صد افسوس که با شروع ثبت نام فدراسیون فوتبال و پایان آن، در پایان افرادی به عنوان دو کاندیدای اصلی ریاست فدراسیون برگزیده شدند که در اصل اهدافشان با یک دیگر کاملاً مشترک هستند و در این انتخابات در هر صورت رییس سازمان تربیت بدنی(بخوانید فوتبال دولتی) پیروز است و قضیه فوتبال ایران همان آش و همان کاسه ای خواهد شد که فیفا از چشیدن آن آش مسلماً مشمئز خواهد شد.
دلیل آن نیز واضح است. از 74 عضو مجمع که در حقیقت آنها رییس آینده فدراسیون را انتخاب می کنند، روسای هیئت فوتبال 30 استان به علاوه 2 باشگاه که حق رای دارند(پرسپولیس و استقلال) همگی زیر مجموعه تربیت بدنی هستند و مسلماً مسئولین آنها که حق رای دارند به سود مافوق خود (مهندس علی آبادی ) رای خواهند داد و طبعاً در این شرایط فوتبال ایران همچنان دولتی باقی خواهد ماند و رییس سازمان تربیت بدنی با به دست آوردن اکثریت آرا به عنوان رییس فدراسیون فوتبال هم معرفی خواهد شد.

اما شخصی که اینگونه باید به مسائل کلی ورزش کشور رسیدگی کند، می تواند رییس تمام وقتی برای فدراسیون فوتبال باشد؟ حاصل کار علی آبادی و معاون وی کیومرث هاشمی در طول یک سالی که عملاْ عنان فدراسیون فوتبال در اختیار دولت و سازمان تربیت بدنی اینگونه بود:

۱- عدم کامیابی به کسب مدال طلای بازیهای آسیایی دوحه که کمیته ملی المپیک، المپیک را فدای این طلا کرد که آن هم به دست نیامد

۲- عدم ارسال به موقع اسامی باشگاه استقلال برای شرکت در رقابتهای لیگ قهرمانان آسیا که مشترکاْ با هنرمندی مسئولین استقلال و فدراسیون فوتبال شکل گرفت.

۳- عدم راهیابی تیم ملی المپیک ایران به مرحله دوم مسابقات مقدماتی در حالی که سرمربی تیم تنها ۱ ماه قبل از نخستین بازی تعیین می شود و بازیکنان آن سابقه حضور در کنار یکدیگر را ندارند.

۴- حذف تیمهای ملی جوانان و نوجوانان در مراحل گروهی و یک چهارم نهایی رقابتهای آسیایی.

۵- حذف تیم ملی بزرگسالان از جام ملتهای آسیا که در سایه ی اعتماد به سرمربی این تیم و اعتماد به توانایی های فنی وی شکل گرفت. حکم مربیگری امیر قلعه نویی را خرد جمعی !! (بخوانید مهندس علی آبادی) امضا کرد.

۶ - برگزاری بی نظم مسابقات لیگ که خود نشان دهنده بی سر و سامان بودن سازمان لیگی است که زیر مجموعه فدراسیون فوتبال و در نهایت زیر مجموعه دولت و فوتبال دولتی است.

از این پس باید منتظر ناکامی تیمهای ملی در سطوح مختلف، ناکامی باشگاهها در حرفه ای شدن و همینطور تهدیدهای فیفا به خاطر دخالت های واضح دولت در امور فوتبال باشیم.
به نظر می رسد باید  برای این فوتبال مرثیه ای خواند و فوتبال ایران را به خاطره ها سپرد.

در این بین عادل فردوسی پور و همینطور محسن صفایی فراهانی به عنوان تنها کسانی هستند که اولی به قصد روشنگری و دومی برای نجات این فوتبال بر سر بالین این نیمه جان ایستاده اند و فوتبال ایران برای ادامه حیات به چشم امید به آنها دوخته است.

آیا فردوسی پور و صفایی فراهانی به رسالت خود عمل می کنند یا این بار هم بنا به مصلحت اندیشی از کنار این اتفاق بزرگ به سادگی عبور می کنند؟