خب... ما حرفي نداريم!

خب... ما حرفي نداريم ! هر كاري كه دوست داريد بكنيد! روياهاي ما را هم مي‌خريد، بخريد! مهم اين است كه ما سعي مي‌كنيم، شب‌ها آرمان‌هايمان را قطره قطره بگرييم و روزها قهرمانان بي‌تفكري براي شما هم چون بره‌هاي بي‌علف علي‌آباد  باشيم ...

خب... ما حرفي نداريم! فعلا كه حق انتخاب با شماهاست! فدراسيون فوتبال هم مي‌تواند نقطه‌اي باشد براي نشان دادن ضرب شست به آنهایی كه هنوز فكر مي‌كنند با يك اساس نامه‌ي قانوني مي‌توانند توري‌ها را به اندازه‌ي گذر كبوتران تنگ كنند. ولي نشد، خيلي وقت است كه نمي‌شود...

خب... ما حرفي نداريم! بايد پذيرفت كه ‌ngo ها هم جزيي از ساختار دولتي ما هستند!؟ مساله‌ اصلا علامت‌ها و نشان‌هاي روي برگ راي‌ها نيست. مساله فراتر از اين حرف‌هاست. مساله حتي فراتر از اين آدم‌هاست. مساله ذهنيت اقتدارگرايانه‌ي تاريخي ماست و بازي‌هايي كه از ريشه‌هاي عاطفي دل يك ملت هم مهم‌تر است. ما از اول هم حرفي نداشتيم...

خب... ما حرفي نداريم! فدراسيون فوتبال ارزاني شما.  شايد هم پلتيكي براي تصاحب تدريجي كميته‌ي ملي المپيك! مشكل ما، بازي نيست. مشكل ما قواعد بازي هاست. مشكل ما اين است كه حالا همه، رو  بازي مي‌كنند و ذهن ساده و سالم بچه‌هاي ده ساله هم - به خوبي ما پيرمردها  - بايد اين بازي‌ها را بفهمد و از آن بدتر، ياد بگيرد... و البته گناهي هم نيست؛ مگر حاج يونس با دوست داشتن «هستي» مرتكب گناه شده است؟...

خب... ما حرفي نداريم! علاقه‌ي سياست‌مداران به فوتبال، تازگي ندارد. فوتبال فراتر از يك بازي است. حتي فراتر از يك جنگ. «بيل شنكلي» مربي سابق ليورپول معتقد است كه فوتبال مهم‌تر از زندگي است. موسوليني هم  در فينال جام جهاني 1934 همين فكر را داشت؛ وقتي به تيم ملي‌ ايتاليا تلگرافي فرستاد با اين مضمون: ببريد يا بميريد. گاهي فتح يك جام كوچك قاره‌اي در مقايسه با فتح يك جايزه‌ي نوبل يا نخل طلاي كن، شادي و افتخار بيشتري در جامعه ايجاد مي‌كند؛ ملت‌هايي كه گاهي با يك شيرجه يا يك ضربه، احساس خوشبختي موقت مي‌كنند؛ تمام مساله اين است...

مثلا حاشيه :

 ژانويه‌ي گذشته زماني كه ميشل پلاتيني – فانتزيست نجيب – در يك رقابت تنگاتنگ توانست بر كرسي رياست اتحاديه‌ي فوتبال اروپا تكيه زند، روزنامه‌ي اكيپ نوشت: ميشل پلاتيني نشان داد كه مي‌شود بدون خود خواهي پيروز شد و بدون فشار متقاعد كرد، بدون آن‌كه در رسيدن به هدف ناكام ماند...