دربی 63 با تمامی حواشی و اتفاقات پایان پذیرفت و اکثر نشریات صبح روز دوشنبه انتقادات خود را بیشتر متوجه بازیکنهای پرسپولیس کردند و چند نشریه از جمله جهان فوتبال پا را فراتر نهاده و سبک بازی پرسپولیس در این دیدار را "علی اصغری" خواندند.

در حالی که شیوه مرسوم علی اصغری در ایران همان شیوه "بکش بکش" است که مدافعین از هر نقطه ای که مطلوب تر بود توپ را به مقصد مهاجمین می فرستند تا با اتکا به اتفاقات و اشتباهات مدافعین حریف و یا استفاده از موج دوم به گل دست پیدا کرد. حال کجای سبک بازی دربی پرسپولیس مانند روش فوق بود، باید از نویسنده آن مقالات پرسید.

 دربی و شرایط خاص آن در دنیا:

اصولاً دربی در تمامی دنیا شرایط خاص خود را دارد و لزوماً همیشه تیمهای بهتر برنده دیدار لقب نمی گیرند و عمده دلیل آن محتاط بازی کردن تیم ضعیف تر در آن شرایط برگزاری مسابقه و شرایط مربوط به جدول است. در دربی 63 تهران هم اینگونه بود. استقلالی ها  موقعیت روحی و روانی خود را مطلوب در نیافته بودند و ناصر حجازی به واسطه حضور در رتبه نازل نهم جدول رده بندی که پاسخگوی نیازهای هواداران خود نیست، همچون سایر تیمهایی که در این فصل مقابل پرسپولیس قرار می گیرند،  نخست به این نیت پای به زمین مسابقه گذاشته بود که گل نخست از خط دروازه طالب لو گذر نکند و اگر اتفاقی افتاد که مطابق میل پسران آبی بود به گل برسند و بی مهابا به حمله کردن نپرداخت تا مبادا شاهد گلزنی ارتش سرخ باشند  تا مبادا  وضعیت خود را در جدول رده بندی بدتر ببیند و فریاد حیا کن، رها کن از حنجره طرفداران استقلال خارج نشود..

 در دیگر سوی میدان نیز پرسپولیس با توجه به شکست سپاهان و تساوی صباباتری و همینطور شرایط مخصوص دربی و نخستین تجربه دربی مربی خود و بسیاری از بازیکنان، دست به عصا حرکت می کرد تا توسط رقیب دیرین خود غافلگیر نشود. همین امر باعث شد نیمه نخست آن چنان که باید و شاید شایسته دربی بزرگ ایران از آب در نیاید.

 نیمه دوم و رها کردن جانب احتیاط:

اما با آغاز نیمه دوم هنگامی که استقلالی ها مقداری از میزان احتیاط خود کاستند پژمان نوری دو بار روی حرکات خود روی دروازه طالب لو خطر آفرین شد و سپس در دقایق ابتدایی نیمه دوم امیدرضا روانخواه با شوت سرکش خود که در سایه عدم پرسینگ مدافعین و هافبکهای پرسپولیس شلیک شد، روی اشتباه جاگیری رودباریان دروازه خود را باز شده دید . از این لحظه بود که شاگردان قطبی آهنگ تهاجمی تری به بازی خود دادند و از چپ و راست قصد باز کردن دروازه استقلال را داشتند.

 اتلاف وقت منحصر به فرد پیروز قربانی که چند قدمی با بینی خون آلود به نزدیکی خط عرضی رفت و پس از دور شدن داور خود را به زمین زد و همینطور تاخیر در خروج روانخواه هنگام تعویض و حضور لطفی آن هم در دقیقه 70 مسابقه همه و همه نشانگر راضی بودن آبی ها به همین یک گل بود . آنها لطقی را به زمین مسابقه فرستاده بودند تا مقابل هافبکهای پرسپولیس  به تخریب توپهای آنان بپردازند و منتظری،صادقی و قربانی عمق دفاع را به خوبی پوشش داده بودند تا مبادا پرسپولیس همچون بازیهای گذشته از این ناحیه قصد ضربه زدن را داشته باشد.

 فوتبال علی اصغری یا نفوذ از کناره ها ؟ :

 اما افشین قطبی که شرایط را اینگونه دید با حضور فراز فاطمی به جای عباس آقایی به مدافعین کناری و هافبکهای تیم سیگنال داد که آنها باید از اصرار خود مبنی بر نفوذ از عمق بکاهند و با بردن توپ به کناره ها و سانتر توسط نوری، شیث رضایی، بادامکی و نیکبخت از آنجا شروع به ضربه زدن به استقلال بکنند. حضور نوازی و منیعی در دو جناح استقلال باعث شده بود که پرسپولیس از این نقاط بیشتر دست به هجوم بزند و حضور فراز در کنار خلیلی باعث شد تا تمرکز 3 مدافع مرکزی استقلالی ها به روی دو مهاجم سرزن پرسپولیس تقسیم شود.

تا قبل از به ثمر رسیدن گل بارها و بارها پرسپولیس از کناره ها سانترهای خطرناک خود را انجام دادند که در یکی دو صحنه می توانستند توسط خلیلی و کریم باقری(2 بار) روی همین ارسال از کناره ها به گل برسند که یا عدم دقت مهاجمین سرخپوش باعث از دست رفتن این موقعیت شد و یا درخشش وحید طالب لو. اما در نهایت پاس در عرض سپهر حیدری به شیث، سانتر شیث رضایی و به هوا پریدن فراز فاطمی که با حضور قربانی و صادقی برای ضربه سر زدن همراه شد، باعث شد خلیلی بدون یارگیری و بدون مزاحمت ضربه سر را وارد دروازه استقلال کند تا مانند گذشته به استقلال گل زنی کرده باشد.

اما نکته ای که بسیاری از نشریات به آن اشاره کردند سبک فوتبال علی اصغری پرسپولیس بود که اگر آنها به خاطر محدودیت زمانی در تنگنا قرار نداشتند و می توانستند بازی را حد اقل بار دیگر فارغ از هیجانات بازی ببینند هیچگاه سبک بازی پرسپولیس را علی اصغری نمی نامیدند !!

پرسپولیس در میانه زمین توسط مدافعین خود صاحب توپ می شد و با پاسهای کوتاه توپ را به کناره های زمین می برد تا با توجه به کند بودن نوازی و عدم تخصص منیعی در تحت فشار گذاشتن مهاجمین حریف ، از آنجا راه دروازه استقلال را پیدا کنند زیرا  در میانه زمین با حضور پر تعداد استقلالی ها عملاً موقعیت آن چنانی برای سرخپوشان خلق نمی شد.

بارها و بارها شاهد بودیم شیث و نوری به جای ارسال بی هدف توپ، توپ را در میانه زمین به الونگ یا کریم باقری رساندند تا آنها توپ را  در اختیار بادامکی و نیکبخت قرار دهند تا اینگونه دفاع استقلال بازتر شود و با توجه به حضور فراز و محسن خلیلی بلند قامت از ضربات سر این دو استفاده بکنند که به نتیجه هم رسیدند.

حال به کجای این سبک فوتبال می توان نشان "علی اصغری" اهدا کرد مشخص نیست.

اما چیزی که به عنوان یک بیننده تلوزیونی مشخص بود این بود که پس از دریافت گل در دقیقه 54 ، پرسپولیسی ها بازی پر حوصله را دنبال کردند و در نهایت به هدف خود که زدن گل مساوی بود رسیدند. 

برداشت دو تیم از دربی:

اما برداشت پرسپولیس از این دیدار این بود که از این به بعد سایر تیمها نخست به قصد گل نخوردن پای به زمین مسابقه می گذارند و این اتفاق خجسته ای برای تیمی به بزرگی پرسپولیس است که مانند اواسط دهه 60 و 70 اکثر تیمها برای گل نخوردن رو به روی پرسپولیس قرار می گیرند. اما  دیگر برداشت ارتش سرخ را می توان در تنوع تاکتیکی و اعتماد بیشتر به فراز فاطمی در هنگام به بن بست خوردن حملات از عمق دانست که افشین قطبی دریافت که با اعتماد به این بازیکن بلند قامت و باهوش، می توان گره های بسیاری را با درایت خود باز کرد.

 استقلال هم از این بازی دریافت که اصولاً همیشه حمله کردن نمی تواند چاره ساز برای نتیجه گیری باشد و البته انگیزه بالای بازیکنان استقلال که در این بازی به خوبی مشهود بود باعث به دست آمدن این مساوی شد. ان جایی که بارها و بارها فرهاد مجیدی به خط محوطه جریمه آمد و آرش برهانی در زمین خودی تکل می زد، می شد به وضوح انگیزه را در نزد بازیکنان استقلالی دید که در 8 هفته گذشته هیچگاه اینگونه به این زیبایی (برای یک تیم میانه جدولی) بازی نکرده بودند.

در حقیقت روز دربی 63 استقلال فراتر از انتظار ظاهر شد و پرسپولیس همانی بود که باید !

ایمان مؤتمنی