دیر زمانیست که فوتبال دست و پا شکسته و افتاده از اسب ما در بستر بیماری با آن حال نزار خود در حال دست وپا زدن است. همه قوم و خویشش هم دوروبرش جمع شده اند و هیچکاری هم از دست طفلکیها بر نمی آید. همین طفلکیها خیلی خود را به آب و آتش میزنند که مگر کمی از در د و رنج این بیمار محتضر کم کنند. خوشبختانه تنها نکته مثبت این اتفاق شلوغ بودن دوروبرش است که فکر و ذهن فوتبال به مسائل بد نرود.اما امان از درد بی درمانی که فوتبال ما را گرفته است. این درد بی درمان درد هجران و فراق است . فراق یاری دلسوز که دیگر پیدایش نمیشود. فرزندان این فوتبال همه در بی والدینی میسوزند و در عطش محبتی شبیه محبت عاشقانه فوتبال هستند. فوتبال دیگر روی پایش نیست. دیگر نمیتواند باشد. تمام ستون فقراتش و استخوانهایش شکسته و له شده است. حتی بالاسریهایش هم به حال زارش توجهی ندارند. اگر زمانی آمد و از مرگ و بدبختی رها شد حتما معجزه ای رخ داده است. البته فوتبال کنونی ما تا دلتان بخواهد صاحب دارد. مانند آدم بی کسی که در خیابان کارتن خواب است و تا تصادفی میکند که میشود از آن دیه زنده کرد، هزار صاحب پیدا میکند. دوستان ما که هیچ کاری از دستمان بر نمی آید مگر همین نوشته ها، دست کم شما برایش مرگی آرام و فوتی ناگهانی آرزو کنید که اینقدر عذاب نکشد . شاید با مرگ آن چند نفری صاحب اعضای هدیه داده شده اش بشوند و از درد و رنج رهایی یابند!

دو ماه مانده تا به جام جهانی نرویم!روایت برعکس!

چون فوتبال ما در حال حاضر برعکس است و هیچ متولی درست و حسابی ندارد ما هم از پایان به آغاز نوشته را می نویسیم. اینکه الان چند ماه از اولین بازی ما با هم گروهیهای مقدماتی جام جهانی گذشته و از سوریه ۲تا ، از امارات ۴تا ، از کویت ۳تا و.. خورده ایم و در همان مرحله اول حذف شده ایم که دیگر بیش از این استرس مردم را زیاد نکنیم و سکته ای هایمان بیشتر از این نشود. خیالمان راحت است. مربی نداشتیم الان هم نداریم بازهم نخواهیم داشت. اصلا مربی به چه درد می خورد وقتی تفاوتی به حال ما ندارد داشتن و نداشتن مربی هم توفیری نمیکند. برگردیم به جلوتر! اولین بازی انجام شد. روی نیمکت ودر جای مربی ،بازیکنان سابق مانند تیمهای لیگ برتری(سایپا، شیرین فراز،..) مربیگری میکنند. از نام بردنش معذوریم. بازیکنان فوتبال بسیار زیبای علی اصغری را در زمین با تاکتیکهای متفاوت بکش بکش به نحو احسن برای تیم حریف اجرا میکنند. کمی جلوتر که می آیی ما را در حال نوشتن می بینی. البته شاید هم نبینی. چرا که از دو سمت مورد هجمه قرار خواهیم گرفت. یکی  از طرف استرسهای ناشی از نابسامانی دراز مدت فوتبال که دشمن درونی از سوی عامل بیرونی است. و دیگری دشمنی افرادی که از این نوشته ها زیاد خوششان نمی آید که دشمنان بیرونی بدلیل عوامل درونی(نوشتن و راحت نماندن زبانمان) است. به هر ترتیب این رویای چپ بهتر است اتفاق نیفتد که هم شرش دامن ما را نگیرد و هم خیرش به آدمهای شرور و منتظر خرابی بیشتر فوتبال نرسد.