استقلال ششمین باخت خود در این فصل و دومین باخت خود با فیروز کریمی را تجربه کرد تا همچنان بعد از سایپا ناکام ترین تیم لیگ لقب بگیرد.
در بازی مقابل صنعت نفت به خصوص در نیمه اول هر چند استقلال را روانتر و سر حال تر از بازیهای گذشته دیدیم اما در پایان بازی باز هم این تیم باخت تا همچنان هواداران ابیها در حسرت یک تیم سرحال باقی بمانند.
استقلالیها در این بازی علاوه بر شجاعت برزیلیهای ایران ، تاوان اشتباهات دروازبان و خط دفاعی خود را پس دادند. در شرایطی که امیر حسین صادقی روی سکوهای ورزشگاه چیزی نمانده بود اشکش در بیاید ابادانیها به خوبی از مهمان نوازی خط دفاعی پسران ابي بهترین بهره را بردند.
به قول اقا فیروز این تیم هنوز کار دارد اما بر خلاف نظر فیروز خان این تیم به نظر حالا حالا ها کار دارد و به این زودی ودر حد فاصل تعطیلات نیم فصل مشکلات استقلال به طور کامل بر طرف نخواهد شد.
مهاجمانی که گل نزنان تمام عیاری شده اند ، هافبکهائی که فقط در حد یک نیمه پر توان ظاهر میشوند و خط دفاعی که به خوبی رسم مهمان نوازی ایرانی ها را به جا می اورند به این راحتی و به این زودیها از خواب ناز بیدار نمیشوند.این هواداران بیچاره میمانند و هزاران ارزو و وعده هائی که امروز تیم درست می شود ، فردا تیم درست میشود.....اما آن روز چه زمان خواهد بود تنها خدا می داند و بس.
اما نکته جالب توجه و در نوع خود بی نظیر که مانند اکثر کارها و رفتارهای آقا فیروز ادم را انگشت به دهان میکند تنبیه بعد از بازی اقا فیروز بود.تصاویری که دیروز بعد از بازی دیدیم واقعا در شان تیم بزرگی چون استقلال ، فوتبال ایران و لیگ حرفه ای نبود.تنبیهاتی که کاملا منسوخ شده است و به قول معروف در زمان فوتبال علی اصغری شاهد این گونه رفتار ها بودیم.
از فیروز کریمی هم انتظار بیش از اینهاست.از مربی که به یکی از مربیان با دانش ما و اشنا به علم روز فوتبال معروف است و دم از حرفه ای گری میزند و در حد و اندازهای مربیگری بین المللی از او یاد میشود چنین حرکاتی بعید است.شاید این رفتار فیروز خان تحت تاثیر جو ورزشگاه بوده و به قولی فیروز خان با این کار میخواسته نزد تیفوسی ها خودشیرینی کرده باشد اما واقعا این کار حیرت همه را در پی داشته و یک بار دیگر ما را به این واقعیت نزدیکتر کرد که هنوز خیلی با حرفه ای شدن فاصله داریم.
به هر حال این حرکت هم مانند بسیاری از اتفاقات فوتبال ما عجیب و غریب بود و امیدواریم به جای پیشرفت و انجام رفتارهای منطقی و نه احساساتی راه پس را پیش نگیریم.