سعید قرایی/خبرگزاری پارس فوتبال دات کام

بازی تیم ملی برابر سوریه از آن دست بازی هایی بود که ما نمی بایست به خاطر برنامه ریزی و تشکیل یک تیم ملی قدرتمند در آن برنده باشیم و اگر کسی از ایران انتظار پیروزی داشت تنها به خاطر نام بزرگ و افتخاراتی بود که به مراتب تیم ایران را بالاتر از سوریه قرار می داد. اما همانطور که خیلی پیشتر هم ثابت شده بود، این لوازم برای پیروزی یک تیم فوتبال به هیچ وجه کافی نیست و اگر تیمی هم به واسطه این عوامل موفقیتی را کسب کند، تنها به مدد شانس بالای خود و استفاده از حوادث بازی بوده است.

فوتبال ما نتیجه طبیعی تمامی اتفاقاتی که درست بعد از حذف از جام ملت ها بر فوتبال ملی ما گذشت را در بازی با سوریه کسب کرد. قدیم ترها وقتی تیم ما از یک جام به تلخی جام ملت های این دوره حذف می شد، انتظار تشکیل کمیته شکست، راحت ترین پیش بینی تبعات آن شکست بود، که شاید این خود سبب می شد برای فراموشی آن شکست هم که شده چند پیروزی که حکم خاکشیر را برای فوتبال ما داشته باشد به دست بیاوریم. اما بعد از این که جام ملت های تلخ  اخیر را پشت سر گذاشتیم، اصلا فدراسیون نداشتیم که بخواهد کمیته شکست تشکیل دهد! اوضاع وقتی بدتر می شود که سازمان ورزش هم وارد درگیری مسائل انتخاباتی تشکیل فدراسیون می شود و جالب تر اینکه ارکان اصلی این سازمان باعث عقب افتادن انتخابات فدراسیون هم می شوند و داستان هایی را رقم می زند که می تواند بعدها شانه به شانه داستان های هزار و یک شب زبان به زبان مردم ایران زمین بچرخد! در این شرایط فوتبال بی سازمان ما، باید هزاران کار اصلی داشته باشد جز انتخاب مربی برای تیم ملی و تشکیل آن و انجام بازی دوستانه.

چند هفته مانده به مسابقه برابر سوریه فدراسیون ما تازه شکل می گیرد. یکی از مربیان درجه چندم ایران را برای تشکیل تیم ملی انتخاب می کنیم. دربازی های دوستانه هم که به مدد مشکلات فدراسیون فوتبال وضعی بهتر از این نداریم و  بازی برابر قطر و کاستاریکا برای بازی های تدارکاتی بهشت ما می شود ، آن هم در حالی که تیم های رقیب مثل همین سوریه با همه درجه سومی بودن خود در آسیا، بیش از 5 بازی دوستانه را برای بازی اصلی برابر ایران انجام داده اند. در تمرینات هم مشخص است که چه می گذرد... وقتی بدانی منصور ابراهیم زاده به عنوان سرمربی باید به امثال کریمی و نیکبخت و... آموزش تاکتیکی دهد تا زیر چند بطری آب لگد بخورد، خدا عالم است! وقتی همه این شرایط را کنار هم می گذاریم، متوجه می شویم همان عواملی که از آن ها انتظار پیروزی داشتیم یعنی نام بزرگمان و سابقه درخشانمان، خیلی به ما لطف کرده اند و سبب شدند که سوریه بی مهابا به دروازه ما حمله نکند تا چه بسا اکنون به فکر راه اندازی کمیته شکست پیش از موعد نباشیم! خود بازیکنان سوریه هم وقتی رحمتی را بهترین بازیکن تیم ملی کردند، باور نداشتند می توانند در تهران به پیروزی این همه نزدیک باشند و اگر جاسوس سوریه ای ها در تهران کمی کارکشته تر بود و وضع فوتبال ما را برای آن ها بهتر تشریح می کرد شاید پاشنه لرازن تیم ملی لرزش بیشتری هم برخود می دید.

نتیجه ای که برابر سوریه حاصل شد نتیجه طبیعی همه اتفاقاتی بود که در فوتبال ملی ما گذشت و تنها ناراحتی که می توانیم داشته باشیم این است که چرا شانس ما کمی بیش از خیلی زیاد نبود! تا تک شوت رجب زاده زیر طاق دروازه سوریه قرار بگیرد! این می تواند تنها ناراحتی ما از این بازی باشد و باقی باید شادمانی باشد از اینکه سوریه ای ها آنقدر جسارت نداشتند تا به بی در و پیکر ترین تیم ملی ما در سال های اخیر چنان ضربه ای وارد کنند که ایستادنمان را روی دوپا مشکل تر از قبل کنند.

 باید امیدوار بود... امیدوار به اینکه حداقل تا 6 فروردین انتظارنتایج طبیعی که از فوتبال ملی خودمان داریم تغییر کرده باشد و انتظار پیروزی را به خاطر تمرینات خوب و بازی های دوستانه مناسب داشته باشیم. اما وقتی متوجه می شویم تکلیف مربی تیم ملی همچنان دوشنبه آینده مشخص می شود و تجربه نشان داده است این دوشنبه ها معمولا یکی، دو ماه و بلکه بیشتر طول می کشند، به این نتیجه می رسیم به همت همه عزیزان مسوول، ظاهرا طبیعتی جدید برای فوتبال کشورمان در حال ترسیم است. می توانیم همچنان مربی تیم ملی نداشته باشیم و بازهم بگوایم بازیکنانمان را بازی های لیگ برتر آماده می کند و در نهایت یک هفته با ابراهیم زاده هم تمرین کنیم و در کویت به میدان برویم. هیچ اتفاقی نمی افتد فقط بهتر است قبل از آن مردم را توجیه کنیم که برای پیروزی تیم ملی کمی بیشتر از قبل دعا کنند تا حداقل طبیعت جدید فوتبال ملی ما، ساخته دست همه عزیزان مسوول با یک آبروریزی خیلی بزرگ ادامه پیدا نکند.