شهامت شکرنیا/خبرگزاری پارس فوتبال
ستاره شهریار فوتبال ایران هنوز می درخشد و او را به قلل رفیع موفقیت رهنمون است، از زمان بازیگری فوتبالش و از زمان تحصیل در دانشگاه و از لژیونر شدنش بگیر تا برترین گلزن تاریخ فوتبال جهان و رکوردار بازیهای ملی در ایران و همه و همه که درنظر بگیرید تا سرمربیگریش در تیم ملی فوتبال ایران.
به نظر او می خواهد و می تواند موفق شود. همانگونه که در گذشته هم ثابت کرده که دوست دارد اولین باشد و موفقترین. اما اگر یک نگاه اجمالی به برخوردها و رفتار و کردارهایش بیندازیم متوجه خصوصیتی نه چندان جالب و قابل دفاع خواهیم شد. برخورد و جوابگویی نا مناسب، پرخاشگرانه و متوقعانه در مواقع سخت و انتقاد آمیز.
علی دایی به خودی خود و با تحصیلات عالیه ای که دارد و تجربیات فراوانی که در عرصه های مختلف ورزشی در سالهای گذشته داشته باید خیلی بهتر از اینها باشد. باید بسیار متین و آرام به انتقادها جواب دهد.
باید در جوابگویی به سئوالات خبرنگاران از دیدگاه رئیس و مرئوسی برخورد نکند. او که دیگر جوان نیست و در عین پختگی و سواد است باید بداند که زمان، زمان پرخاشگری و ناجوابگویی نیست. این زمانه ،زمانه ارتباطات و روابط عمومی است. علی دایی با کمی نگرش مجدد به رفتارهایش و گفتار نازیبایش و کمی در تغییر ، از بهترینها هم بهتر خواهد بود . چراکه او خصوصیاتی چون: استعداد ذاتی، پشتکاری مثال زدنی، صداقتی قابل توجه و نفوذی در حد بالا دارد. همه اینها یعنی ملزومات و ابزار پیشرفت که دایی دارد و ترمزی هم هست به نام بداخلاقی اجتماعی!