سعید قرایی/خبرگزاری پارس فوتبال
برنامه نود با به تصویر کشیدن اشتباهات گاهی بچه گانه داوران فوتبال ایران، هراندازه ضرر برای آن ها داشت حداقل در یک زمینه خدمتی بزرگ به آن ها کرد و آن کاهش چشمگیر خشونت های گاهی شدید علیه داوران بود.

پس از آنکه در چند نوبت اعتراض های شدید علیه داوران در این برنامه به تصویر کشیده شد و با آماده شدن اذهان عمومی، کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال هم واکنش های شدیدی را از خود نشان داد تا این رفتارها علیه داوران تا حدود زیادی کاهش یابد. داوران قدیمی تر فوتبال ما حداقل به یاد دارند که در هفته چند مورد از این اعتراض های شدید که گاهی آن ها را تا مرز سکته پیش می برد را می بایست تحمل کنند. سطح بازی هم فرق نمی کرد اما از آنجا که چشم های بیداری وجود نداشت تا خیلی از این رفتارها دیده شود، سیاه پوشان می بایست خود را برای دیدن هر رفتاری پس از زدن یک سوت آماده کنند. اتفاقی که در دسته های پایین تر و لیگ های استانی به دلیل عدم وجود همان چشم های بیدار و دوربین های تلویزیونی به راحتی هرچه تمام تر  همچنان در حال رخ دادن است. در کرمان و در عرض یک هفته دو داور در مسابقه فوتبال استانی به شدت مورد ضرب و شتم قرار می گیرند تا این شهر مشتی باشد، نمونه برای یک خروار!

اپیدمی داورزنی در کرمان البته سابقه و ابعاد وسیع تری هم دارد. هنوز خیلی از فوتبال دوستان ایرانی هستند که اتفاقات بازی تیم های مس و صباباطری در لیگ دسته اول سال 1382 را برای طنز هم که شده برای خود تعریف می کنند و از خنده ریسه می روند. آنجا که مدیر عامل باشگاه مس پس از آنکه یک پنالتی مسلم به نفع تیم او اعلام نشد به داخل زمین رفت و با مشت چنان بر سر آن داور کوفت که صدای آن تا چند هفته فوتبال کشور را تحت تاثیر خود قرار داده بود. این اتفاق البته همانقدر که در فوتبال کشور تکرار نشد در کرمان هم مجددا روی نداد! تا بازهم داوران به هر دلیلی گاهی خود را از زیر مشت و لگدها نجات دهند. اما دو "دوارزنی" آن هم در عرض کمتر از دو هفته در فوتبال یک استان نمی تواند اتفاقی باشد که به راحتی از آن گذر کرد. اتفاق اول برمی گردد به یکی از بازی های تیم علوم پزشکی کرمان. زمانی که کمک داور توپی را که دروازه بان از روی خط دروازه برگشت داده است را گل اعلام می کند، دروازه بان را می بیند که به سرعت به سوی او می دود. داور از همه جا بی خبر سرجای خود می ایستد تا جواب اعتراض دروازه بان را بدهد اما ناگهان مشتی از سوی دروازه بان روانه صورت کمک داور می شود تا او فرصت هیچ پاسخی را نداشته باشد! کمک داور که نقش زمین است همچنان فرصت پاسخ را از خود دریغ می بیند تا در یک صحنه کمدی بسیار تلخ! کمک داور با همان لباس داوری مجبور شود در جلوی بسیاری از افرادی که همچنان قصد صحبت با او داشتند، بدود و به مردم خیابان کنار ورزشگاه پناه ببرد تا در نهایت با آمدن پلیس جان سالم بدر ببرد!!

شاید اگر یک دوربین تلویزیونی این صحنه را ضبط می کرد و به موازات آن از تلویزیون پخش می شد حداقل این اتفاق هفته بعد مجددا در بازی تیم های الماس کویر رفسنجان و شهرداری جیرفت رخ نمی داد. در آن بازی هم اتفاقات بسیار تلخی می افتد. یکی از تیم ها به گل می رسد و در این بین اتفاقاتی رخ می دهد تا داور را مجاب کند که به یکی از بازیکنان کارت قرمز دهد. اما بازیکن که بسیار عصبانی است قبل از خروج زود هنگامش از زمین با یک مشت به داور خسته نباشید می گوید تا امنیت جانی داوران واقعا در معرض تهدید قرار بگیرد. بزن بزن در زمین فوتبال چندی قبل تر هم در یکی از بازی های تیم های پایه تیم فوتبال مس کرمان نیز رخ داده بود. شاید بهتر باشد فدراسیون فوتبال همانند بازی های کشتی تیم های فوتبال را مجاب کند که در برابر یک دوربین تلویزیونی بازی خود را انجام دهند تا با پخش این صحنه ها حداقل بازیکنانی را که بعدها قصد انجام چنین کارهایی را دارند از قبل شرمنده کند! ...و یا گذراندن یک دوره دفاع شخصی را برای داورانی که در دسته های پایین تر قضاوت می کنند واجب اعلام کند و قبل از تست کوپر از آن ها یک امتحان دفاع شخصی نیز بگیرد تا جان آن ها کمتر مورد تهدید قرار گیرد!! ...و یا در نهایت در کنار داور چهارم یک محافظ ویژه نیز استفاده شود!

هرگز نمی شود ابراز امیدواری کرد که این دسته اتفاقات به خودی خود دیگر تکرار نشود مگر آنکه برنامه جدی برای حل این گونه مشکلات در نظر گرفته شود. قاضی شاه حسینی که تلاش مجدانه برای ریشه کن کردن هرگونه کج روی در فوتبال کشور را دارد بهتر است کمی سر خود را به پایین بچرخاند و به این اتفاقات در سطوح پایین تر فوتبال کشور نیز نگاهی کند. شاید قرار باشد برای ریشه کن کردن خیلی از این موارد در فوتبال کشور از همین مکان ها فعالیت آغاز شود.