اردشیر لارودی

بعد از شكست در جام ملت‌هاي آسيا- كه البته با خراب كردن يك ضربه پنالتي اتفاق افتاد - كاملاً معلوم بود كه تيم ملي بايد تغيير كند. تغييراتي كه از بازيكنان شروع مي‌شود تا به شيوه بازي برسد. تغييراتي كه هدفش كارآيي و كارآمدي بيشتر در همه جنبه‌هاي، بازي تيم ملي است. در جام ملت‌ها، تيم ملي سنگين بود و لخت. درگيرانه بازي نمي‌كرد و فوتبالش تكنيكي هم نبود. دفاع تيم ملي ويژگي نداشت و خط حمله‌اش نيز در قالبي قابل تعريف نمي‌گنجيد. بازي تيم ملي، سنگين بود. مردان تيم ملي، فاقد اشتها و <ولع> بودند.تيم ملي بايد تغيير مي‌كرد و اين برخاسته از اراده‌گرايي اين و آن نبود كه نيازي بود برآمده از دل تيم و شيوه بازي‌اش. هم بازي و هم بازيكنان، بايد عوض مي‌شدند و البته در همه موارد، نه اين‌كه ضرورت رفتن اين و آمدن آن، صد درصد بود.

 براي تغيير بازي تيم ملي، البته كه بازيكناني هم بايد عوض مي‌شدند. عادات جديدي لازم بود و اين عادات را كسان ديگري بايد وارد تيم ملي مي‌كردند. دايي بر همين پايه عمل كرده است و در آنچه او انجام داده، درست‌ها بيشترند و اغلاطي چند نيز به چشم مي‌خورند. جمع بستن ميان آن همه درست و سه چهار مورد غلط هم هنر مي‌خواهد و هم حوصله و اين بحث و اين حرف‌ها، دعوتي است به همين حوصله‌اي كه لازمه هنر ورزيدن است. تيم ملي بايد پوست بيندازد. در اين ضرورت درجه اول، همه اتفاق‌نظر دارند اما قرار نيست، به اين بهانه پوست تيم ملي كنده شود. دايي قدم اول خود را برمي‌دارد. او بايد با جرأت و پردل، حتي با لجاج و لجام‌گسيختگي، به همان راهي بود كه خود او به آن اعتقاد دارد. اين حرف‌ها براي اين است كه او به باور برسد. ترديدي كه مقدمه يقين است. دايي اگر به هر بادي بلرزد، ديگر همان مردي كه لياقت مربيگري تيم ملي را دارد، نخواهد بود اما او اگر <دوست>‌ها را نپذيرد و به تصحيح غلط‌هاي خود نپردازد، مجال اصلاح‌گري را از خود و از تيمش خواهد گرفت.

نکته:این متن بدون توجه به بازی ایران - بحرین و ایران - کویت و پیش از این بازیها نگاشته شده است!