سوت آغاز بازی تازه به صدا در آمده بود و تازه خودمان را برای دیدن بازی آماده و جابه جا می کردیم که در اثر یک اتفاق توپ به نیکبخت رسید و این بازیکن آماده این فصل فوتبال ما با یک مهار سینه و ضربه ای دیدنی که قبلها از رونالدینیو هم دیده بودیم همه ایرانی ها را شوکه کرد و تیم ما در همین دقایق آغازین بازی از میزبان خود پیش افتاد.در حال به به و چهچه گفتن این گل بودیم که دیدم ضربه ای که تقریبا از میانه میدان توسط سید جلال حسینی به حالت دفع توپ زده شد به تور تیم کویتی بوسه زد و دومین گل تیم ایران را رقم زد.با خود گفتم با این دو گلی که در دقائق ابتدائی بازی ، آنهم در زمین حریف زدیم و با این خط دفاعی تیم کویت که مانند عوارضی جاده ها بدون دردسر اجازه عبور میدهد ، بازی مال ماست و برنده ایم.انگار ما همه ایرانی ها مانند هم فکر می کنیم و زود همه چیز را تمام شده می دانیم چون در پایان بازی فهمیدم که نگارنده هم مثل همه بازیکنان و کادر فنی و شاید مانند همه ایرانی ها در باد این دو گل زود هنگام و فریبنده خوابیده است و در خاتمه دست به چانه میخکوب شدیم و باورمان نمی شد که از فکر یک برد شیرین و پر گل به چاه تساوی عذاب آور و شکننده افتاده ایم.
این بخش احساسی و هواداری بازی بود اما از نظر فنی تیم ما جه داشت؟
بیشتر که راجع به بازی فکر می کنیم می بینم که هیچ نشانی از تیم قدرتمند و درجه یک آسیا در این تیم نبود.گل اول را که روی یک حرکت انفرادی و خلاقیت بازیکنمان و گل دوم را هم که به کمک ستاره شانس آسمان و ستاره سوتی خط دفاعی کویت زدیم.از نظر هماهنگی هم که اصلا نمی شود راجع به آن با سربلندی صحبت کرد.نهایت پاس سالمی که بین بازیکنان رد و بدل شد شش پاس بود که سه پاس اول بین مدافعین و در شرایطی کاملا آزاد رد و بدل می شد.البته در این زمینه کادر فنی را نمی توان محکوم کرد زیرا با توجه به زمان اندکی که کادر جدید مشخص شده ، انتظاری هم بیش از این نبود و چوب همان مشکلات و سر در گمی سیستم فوتبال کشورمان را خوردیم که امیدواریم در پایان تاوان آن را خیلی سنگین پس ندهیم.
نکته مهم دیگر که کاملا به چشم آمد ضعف آشکار عمق خط دفاعی بود.جائی که شاید خطر غیبت عقیلی را بیشتر به کادر فنی تیم هشدار داد.عقیلی یکی از بهترین مدافعان ما در این چند سال اخیر بوده و هست و در این زمینه مطمئنا می شد با تعامل طرفین درگیر در ماجرای حذف نام وی از فهرست تیم ملی ذر بازی با کویت او را در صف بازیکنان تیم ملی داشتیم!
نکته دیگر که شاید در روند بازی تاثیر گذار بود دو تعویض اول تیم ما بود.آیا واقعا تعویض دقیقه ۵۷ میداودی با معدنچی درست بود؟اصلا ضرورت این تعویض در چه بود؟معدنچی خسته و کم تحرک بود یا ما به دنبال رسیدن به گل بعدی بودیم؟نمی شد جای این تعویض چاره ای دیگر اندیشید؟
تعویض دوم هم اشتباه بود.تعویض دقیقه ۷۰ در حالی صورت گرفت و نیکبخت بیرون رفت که او می توانست گزینه تعویض اول باشد و جباری در حالی به بازی گرفته شد که تیم ما واقعا در آن شرایط به وجود بازیکن بازیساز و تکنیکی همانند جباری اصلا نیاز نداشت و وجود یک هافبک جنگنده و به اصطلاح فوتبالیها به یک بازی خراب کن بیشتر نیاز داشت.در واقع می شد در آن دقایق با دو هافبک دفاعی واقعی بازی کرد تا نه آندو از پا بیفتد و نه بازی را وا داد.اصلا آیا چنین بازیکنی در تیم داشتیم؟اینجاست که باید آرزو کنیم نکونام هر چه سریعتر به میادین فوتبال باز گردد!
یک نکته دیگر اینکه با وجود آنکه دو گل زدیم اما خط حمله تیم ما واقعا معلول شده است.دیگر حتی ضعیفترین خط دفاعهای آسیا هم لرزه بر اندامشان نمی افتد.فکری هم باید به حال این خط حمله بی روح کرد.بالاخره سرمربی تیم ما بهترین گلزن جهان است و می شود راه درمان آنرا پیدا کرد.
به هر حال بازی برده با اختلاف دو گل را با تساوی مبادله کردیم گرچه که می شد با موقعیتهای مناسبی که دو تیم در طی بازی داشتند نتیجه دیگری هم رقم بخورد.
پی نوشت:همچنان امیدواریم اما از ته دل آرزو میکنیم حسرت این روزها را نخوریم،مثل بازی بحرین مثل بازی ایرلند مثل....