به اعتقاد هر کارشناس بینظر، باید از علی دایی حمایت کرد. او کسی است که با انگیزه های تمام ناشدنی اش توانایی هدیه کردن موفقیت را به تیم ملی خواهد داشت ...

اگر به بازی ایران - کویت دوباره نگاهی بیندازیم متوجه نکات ذیل می شویم:

 گل اول ایران زیبا و فنی بود. نیکبخت عالی ضربه زد...به گونه ای که استرس بازیکنان کویتی آنقدر زیاد شد که بازتاب آن روی بازیکنان ما هم تاثیر گذاشت.

 گل دوم ما از روی پر اشتباه ظاهر شدن دروازه بان کویت و به نوعی حاصل از همین استرس جاری در کالبد تیم کویت  بعد از دریافت گل اول ایران، بوجود آمد. البته یادمان باشد که باد موجود در ورزشگاه هم  جهت توپ ها را عوض می کرد.

...اما گل اول کویت روی اشتباه سید جلال حسینی بوجود آمد( این با گل دوم ما در! ) و البته گل دوم کویت نیز روی تیز هوشی مهاجم کویتی در جای گیری و اشتباه مدافعان ما بوجود آمد که انصافا زیبایی گل اول ما را نداشت .

به هرحال نتیجه تساوی (اگر موقعیت های مناسب صد درصد پایانی بازی را که خلیلی و میداوودی از دست دادند را نادیده بگیریم) تقریبا عادلانه بود.

... اگرچه کویت زیبا بازی نکرد و بازی تیم مقابل را نیز خراب می کرد(وضعیت نامناسب زمین بازی را هم برای بازیکنی مانند کریمی از ذهن دور نکنید) ما نیز هماهنگ نبودیم ولی این نکته که کویتی ها توانستند روحیه متزلزل خود را سازماندهی کنند حقیقتا کار بزرگی بود.

..اما در این بین  علی دایی فشار زیادی را تحمل می کرد. اولین بازی رسمی در یک کشور عربی (که دایی را در حد پرستش در فوتبال قبول دارند) و امتیاز از دست رفته در بازی قبلی با سوریه (که توسط کادر فنی قبلی حادث شده بود)و کمبود وقت و زمان آماده سازی تیم (و شرایط کاملا نظامی اردوی تیم ملی با حضور نظامیان امریکا در کویت) و انتخابات جدید فدراسیون فوتبال پس از یک دوره 10 ماهه تنش و التهاب همگی بر دوش علی دایی سنگینی می کرد.

پی نوشت:...  علی دایی را دوست داریم بخاطر اینکه ثابت قدم است و اینکه به اندیشه های خود اعتماد دارد. ترکیب جدیدش و قدرت ریسک پذیریش نشان از آینده روشنش دارد. برای کسی که کمتر از یک ماه وقت داشت تساوی نتیجه بدی نیست. باید به او زمان داد .... زمان...

بار دیگر جملات اولیه را تکرار می کنیم:او کسی است که با انگیزه های تمام ناشدنی اش توانایی هدیه کردن موفقیت را به تیم ملی خواهد داشت ...