پرسپولیس در هفته ۲۵ در مقابل تیم پائین نشین ذوب آهن شکست خورد.اما این شکست شاید کمی متفاوت باشد ، لااقل به دو دلیل : اول اینکه به قیمت از دست دادن صدرنشینی تمام شد و دوم اینکه در آستانه بازی سنتی و داربی پایتخت این باخت دو سویه هواداران ارتش سرخ را نگران کرده باشد هر چند که رقیب دیرینه یعنی استقلال هم در فاصله چند روز به بازی همیشه حساس و پر هیجان دربی نیز شکست خورده باشد.
اما نکته قابل توجه تیم امپراطور جای دیگریست.دیگر نشانی از آن تیم شاداب ، با انگیزه و به قول مرد شیرین زبان ما، بین المللی، خبری نیست.واقعا چه به سر پرسپولیس آمده است؟قبل از تعطیلات نوروزی به نظر می آمد که این وقفه فرصت مناسبی برای بازسازی تیم بی روح شده و تحلیل رفته پرسپولیس باشد اما انگار واقعا پرسپولیس به تعطیلات رفته بود و حسابی عید دیدنی کرده که اینچنین لنگ می زد!
دیگر این تیم انگیزه ای برای قهرمانی ندارد؟انگار با پایان سال آن پرسپولیس ۸۶ با همه اینکه زیبا بازی نمی کرد ولی با انگیزه بود هم به پایان رسید و همه چیز با رفتن زمستان به اتمام رسید.!برای قهرمان شدن فقط حرف از سازمان دهی زدن کافی نیست.فقط به ظاهر بین المللی بودن دردی را دوا نمی کند.تیم شخصیت میخواهد ، انگیزه لازم دارد ، اتحاد و همدلی می خواهد ، نیمکت قوی می خواهد...
هنوز یادمان نرفته که در برهه ای از نیم فصل اول عده کثیری از کارشناسان و اهل قلم به تفاوت سطح نیمکت پرسپولیس با تیم اصلی اشاره می کردند ـــ حتی نگارنده هم در مقاله ای این موضوع را مورد بررسی قرار داده و به آن اشاره کرده بود ـــ و دست روی این مشکل پرسپولیس گذاشته بودند اما بارها و بارها سرمربی سرخها آن را رد کرده و از بازیکنان ذخیره خود به عنوان بهترین نیمکت لیگ یاد می کرد.
اما انگار در بازی با ذوب آهن دیگر ماه، طاقت پنهان شدن را نداشت و از پشت ابرها خود را نشان داد.در این بازی پرسپولیس بنا به دلایلی چند تن از بازیکنان ذخیره خود را که در طول فصل به عنوان جانشین به بازی گرفته می شدند ، در ترکیب اصلی قرار داده بود.آنها نیکبخت و بادامکی و خرسندی را به دلیل محرومیت ، آقائی را به دلیل آسیب دیدگی و شیث و خلیلی را بنا به دلایلی که کادر فنی می داند در ترکیب اصلی نداشتند و بازیکنان ذخیره و جانشین کاملا شایستگی های خود را که حتی در اندازه های نام این تیم پر آوازه هم نبودند به خوبی نشان دادند.شاید حالا دیگر امپراطور روی آنرا نداشته باشد که با آن اقتدار از نیمکت خود حمایت کند!انگار خود او هم می داند که برای قهرمانی نیمکت ندارد.گمان می کنیم قبلا هم می دانست اما چون به مشکل بر نمی خورد و در مواقعی هم بخت و اقبال به یاریش می شتافت به روی خود نمی آورد.به نظر می آید که شانس اقبال افشین هم بی انگیزه شده و دیگر مانند اوایل فصل نای یاری ندارد.شاید او هم بعد از کوتاه ماندن دست امپراطور از نیمکت تیم ملی بی روح شده و برای پایان لیگ لحظه شماری می کند.
در هر صورت اگر پرسپولیسی ها می خواهند قهرمان شوند و ناکامی های چند ساله خود را جبران کنند باید از خواب زمستانی که گویا هنوز هم در باد شکست ناپذیری های چندین هفته ای خوابیده اند بلند شوند و به خود آیند چون حالا دیگر سایه سپاهان دنبالشان نیست بلکه آنها زیر سایه زردان نقش جهان قرار گرفته اند.شاید داربی ۶۴ روزی برای پریدن سرخها از خواب باشد.باید نشست و منتظر ماند دید که امپراطور چه چاره ای می اندیشد؟آیا چاره ای باقی مانده است برای امپراطور ماندن ، برای قهرمانی ، برای ثابت کردن خیلی چیزهای دیگر...؟