مهدی طاهرخانی/خبرگزاری پارس فوتبال

فصل برای بارسا تمام شد، تیمی که در چند ساله گذشته  نام خود را به عنوان یکی از مولفین فوتبال هجومی((متاعی که  حالا حکم کیمیای مستطیل سبز را دارد ))  مطرح کرده بود با  قبول شکست در برابر منچستر یونایتد پایانی دراماتیک وار را رقم زد.   اما شکست  شاگردان ریکارد در برابر تیم اول جزیره  پر معنا بود.

 منچستر نه شباهتی به فصل 98-99 داشت و نه  رقابت این دو تیم مصادف شد با رد و بدل شدن 12  گل.

فوتبال هم دیگر اقتصادی شده حتی اقتصادی  تر از هر مکان دیگری که پیش از این می شناختیم.

زمانی که بنیتز با تعاریف خودش از فوتبال می تواند در عرض چند  سال  چهار بار پی در پی خود را به جمع چهار تیم لیگ قهرمانان برساند یعنی فرمولی وجود دارد که شما هم با تبعیت از ان قادر به  خلق چنین رکوردی هستید.

 اما چرا بارسا نتوانست به فینال برسد؟

برای پیدا کردن  پاسخ این سوال جواب های متعددی پیش روی شماست که اولین گزینه می تواند منوط به بحران این تیم و سقوط ستارگانش باشد . اما  در مجموع 180 دقیقه نبرد در نیو کمپ و اولد ترافورد ایا من یو بهتر از بارسا بازی کرد؟  اگر با چسب تدوین این دو نود دقیقه را در یک فیلم بگنجانیم و امار را سر راست کنیم  ایا ضعیف ترین بارسای ریکارد سزاوار شکست در مقابل یکی از بهترین منچستر های سر الکس بود؟

شاید دیگر کسی به این جزئیات نمی پردازد و همه مستقیم می روند به عددی که اسکوربورد اولد ترافورد در  پایان شب بیست و نهم اوریل  نشان داد ؛منچستر یک بارسا صفر و این پایانی بود بر دوره 5 ساله ریکارد .

دیگر مهم نیست  تیم او با تمام زخم هایی که بر تن دارد ،با همه دردهایی که در طول فصل به جان خرید   وحتی بهترین بازیکن سال های اخیر جهان را از پیکرش جدا شده دید  پا به دیدار منچستر اماده گذاشت و ایستاده مرد.  شاید  هم تقصیر حافظه  کم ظرفیت تاریخ باشد که خوب و بد هایش را فقط از روی نتیجه می شناسد و هیچگاه  اهمیتی به کیفیت نمی دهد که اگر غیر از این بود رافا بنیتز تئورسین برتر لیگ قهرمانان لقب نمی گرفت! 

فوتبال دیگر اقتصادی شده و اگر نتوانی  به هر قیمتی از سد حریفت بگذری ان وقت به تو لقب بازنده را خواهند داد  و حالا بارسا یک بازنده است.

فرانک ریکارد  با بمبی مخرب به  سراغ قصری رفت که معمار ان کسی نبود جز خود او. 

بارسا به فوتبالش وفا دار ماند .حتی سه روز بعد از خلق تراژدی مقابل لاکرونیا  با چهر ای که سرخی اش را از سیلی وام گرفته بود رو در روی قرمز پوشانی قرار گرفت که انها هم از طلایه داران فوتبال ناب محسوب می شوند اما  فوتبال دیگر اقتصادی شده  و برای برد باید  روش های دیگری را جستجو کرد.

فرگوسن در تمامی 180 دقیقه به بال های کناری خود، پاتریس اورا و هارگریوز  اجازه نفوذ به زمین حریف را نمی دهد تا انها  از ان جناح ضربه نخورند.  حتی سوت های ممتد هواداران منچستری  در اوائل بازی قادر نبود یاران این شهر را به جلو سوق دهد انها  در زمین خود ماندند و منتظر ثانیه های طلائی شدند زمانی مثل شوت ویرانگر اسکولز  و یا فرارهای تند و تیز نانی و رونالدو که این دومی با بازی ضعیفش فاصه بعید خود را با مسی نشان داد .

در فوتبال اقتصادی شما باید با حد اقل ها به حد اکثر فکر کنید .دیگر چه فرقی دارد بارسا چه مقدار تملک توپ ومیدان را در اختیار داشت بلکه مهم همان جائی است که تیم شما خوب دفاع کرده  و در نهایت با همان یک گل بلیت مسکو را   OK  می کند به همین سادگی .

شاید در طول تمامی این بیست و سه سالی که فرگی بار ها عناوین مختلف را به چنگ می اورد اما همیشه ((به جز یک بار در فصل 99 ))در لیگ قهرمانان یک بازنده بزرگ بود  به این موضوع می اندیشید که اشکال کار از کجاست.  انجلوتی در سری A یک با زنده مطلق است اما  به سهولت مهمترین جام باشگاهی جهان را به میلان می برد.

 رافا حتی قادر نیست به مقام چهارمی لیگی برسد که منچستر با بیست امتیاز اختلاف در انجا لباس قهرمانی را به تن کرده اما همان فرد  در فاصله چند سال یکی از مشتری های پر و پا قرص نیمه نهایی و فینال لیگ قهرمانان اروپاست. حالا فرگوسن هم جواب را پیدا کرده و  در این بین  فصل برای فرانک ریکارد به پایان می رسد اما این پایان راه بارسا نبود .

 تیمی که نشان داد حتی در برابر منچستر در خانه حریف  قادر است  انها را در بیشتر دقایق اسیر فوتبال خود کند هیچگاه طرفداران واقعی فوتبال  هجومی را از دست نخواهد داد.  انها مغلوب تیمی شدند که در بازی رفت و در چهل و پنج دقیقه دوم  هیچ کاری نداشت جز دفاع و گل نخوردن و حتی این سناریو به پانزده دقیقه نخست  نود دقیقه دوم  هم تعمیم پیدا کرد. اما فوتبال دیگر اقتصادی شده، اقتصادی تر از ان زمانی که هلند و برزیل علی رغم همه زیبائی هایشان  هیچ گاه قهرمان جهان نمی شدند. 

بارسا این بار قهرمان اروپا نشد چون بازی را خیلی پیش تر از اینها باخته بود .جائی که در فصل نقل و انتقالات فریب نام انری و ابیدال را خورد ، جائی که  گمان می کرد با  خرید بویان و دوس سانتوز می توان دو مسی دیگر را در کمترین زمان ممکن معرفی کرد و در نهایت  ان مصدومیت های تمام نشدنی ای که از جام خوان گمپر  شروع شد  و  سرانجام  به پایان رونالدینیو و محو شدن اتوئو منجر گردید.