علی عالی/خبرگزاری پارس فوتبال

۱- ملوان را در فوتبال ايران «قوى سپيد» مى نامند فقط به خاطر اينكه بازيكنانشان با عشق به ميدان مى آيند و قدر رنگ سپيد پيراهن ملوانشان را مى دانند. ملوان براى انزلى چى  ها نماد ايستادگى و براى خيلى از آنها بالاتر و مهمتر از نماد است. تيمى كه با بردهايش در طول هفته خوشحالند و با شكست هايش روزهاى بدى را مى گذرانند. انزلى و ملوان سال هاست به هم گره خورده اند و روزهايى كه مسابقه اى برگزار مى شود گويى شهر به خواب عميقى مى رود تا هنر فرزندانشان را در زمين شاهد باشند.
۲- پگاه گيلان يا سپيد رود يا استقلال رشت هيچ فرقى نمى كند. رشت و انزلى هميشه ايام با هم كرى داشته اند و اين رقابت موجب پيشرفت و پيشى گرفتن از هم شده است. درست از زمانى كه تيمش را با نام پگاه شناخته است و شعار پگاه شهر باران را براى خود برگزيده با مديريت جديد و پول هايى كه به تيم تزريق مى شود توانسته فوتبال رشت را زنده كند و بسان سال هاى دور، نبرد قديمى  همسايه ها را داغ كند. پگاه به ليگ بازگشت تا فوتبال گيلان خودى نشان دهد و از حق فروخورده اش بگويد.
۳- حالا ديگر پگاه و ملوان چه فرقى با هم مى كنند؟ ملوان نيم فصل اول را رؤيايى آغاز كرد و به عنوان يكى از مدعيان، خاطره روزهاى خوب انزلى چى را زنده كرده بود اما هرچه كه از فصل گذشت آنها ضعيف تر شدند و هرگز نتوانستند شادابى و طراوت ابتداى فصل را زنده كنند. پگاه هم از همان ابتدا وضعيت خوبى نداشت و با مجيد جهانپور به بن بست رسيد و در ادامه نادر دست نشان تيمى را تحويل گرفت كه روحيه مناسبى نداشت و روند شكست هايش قطع نمى شد. پگاه و ملوان هر دو به سراشيبى سقوط رسيدند كه بازگشتى را در پى نداشت و امروز كه به جدول نگاهى مى اندازيم مى توانيم به ترس از سقوط در چهره هر دو پى ببريم.
۴- گيلان وفوتبالش سرشار از استعدادهايى است كه مى تواند سال ها به عنوان يكى از كارخانه هاى بازيكن سازى،بازيكن توليد كند و خط توليدش تا نسل هاى بعدى ادامه يابد. فوتبالى كه به زيبايى اهميت مى دهد و بزرگانى چون سيروس قايقران را به گنجينه افتخارات مملكت مى سپارد اما درد بى پولى و مشكلات حاشيه اى نفس آن را بريده است. ملوان و پگاه در نقطه اى از جدول دست و پا مى زنند كه حقشان نيست اما فوتبال ايران هيچ راهكارى براى حفظ اين پتانسيل و استفاده از آن ندارد. ملوان و پگاه هم سقوط مى كنند و مطمئن باشيد هيچ اتفاقى براى فوتبال بى هدف و روزمره مان نمى افتد.