این روزها صحبت در مورد امیر قلعه نویی زیاد است.  گاه با کمی افراط  و گاه مقداری تفریط .  بحث بر سر تیم ملی هم این روزها موضوع اصلی جامعه فوتبالدوست کشور است. آن هم گاه با مقداری تفریط و گاه با کمی افراط!  قلم به دستان زیادی در جرائد کشور داریم. برخی از آنها با سابقه های درخشان، قلمی توانا، و دیدی منصفانه مشکلات روز فوتبال کشورمان را روی کاغذ می آوردند، عده ای دیگر نی نویسند تا حقوق بگیرند!  صحبت از باخت در برابر مکزیک، صحبت روز است. باختی که می توان آن را از زوایای مختلف تجزیه و تحلیل کرد.

امیر قلعه نویی در سالهای اخیر کارنامه مشخصی دارد. کارنامه ای که در باشگاه استقلال ثبت شد و انصافا چیزی جز نکات مثبت در آن دیده نمی شود.  استقلال در یک دوره زمانی سه ساله و با تدابیر امیر قلعه نویی، به مقام قهرمانی در لیگ برتر رسید. زمانی که او سکان آن کشتی به گل نشسته را در دست گرفت، چیزی جز حاشیه و سیاهی دیده نمی شد. اما در همان سال اول و بعد از تغییر و تحولات فراوان، استقلال تا آستانه قهرمانی پیش رفت.

قلعه نویی از آغاز تا پایان با استقلال

قصد نداریم مسائلی که در آن 3 سال اتفاق افتاد، یک به یک تفسیر کنیم چون تکرار مکررات است و بس. اما هر چه که بود، ژنرال وقت پایتخت کارنامه خوبی برای خود ساخت. تا جایی که پس از رسیدن به قهرمانی با تیم استقلال، و در آستانه آغاز دوره ششم لیگ برتر به عنوان سرمربی تیم ملی کشور انتخاب شد. وظیفه ای سنگینی که امیر قلعه نویی در همان روز اول به آن ((آری)) گفت.

سرمربیگری امیر قلعه نویی در تیم ملی برای خود تبدیل به یک داستان هزار و یک شب شد. داستانی که اول از همه باعث تضعیف باشگاه استقلال شد و در واقع با جدایی ظاهری امیر قلعه نویی از استقلال بار دیگر حاشیه ها به این تیم بازگشت. امیر قلعه نویی هر چقدر هم از دور سعی خود را کرد موفق نشد تاثیر زیادی روی روند استقلال بگذارد. صمد مرفاوی هم که به واقع انتخاب امیر قلعه نویی برای نیمکت استقلال بود از لحاظ فنی و مدیریتی در حد و اندازه های قلعه نویی نبود.

 در این میان رد پایی از قلعه نویی در حذف تراژدیک  استقلال از لیگ قهرمانان آسیا هم دیده می شد. حذفی که می توان آن را بدترین اتفاق سال 85 دانست. حذفی که از لحاظ مالی و روانی تاثیر وحشتناکی روی تیم استقلال و میلیون ها هوادار این تیم گذاشت. در روزهایی که صحبت از حذف استقلال بود، خیلی ها امیر قلعه نویی را یکی از مقصران اصلی آن فاجعه ملی می دانستند.

اعتبار امیر و مسئولیتی ملی

در هر حال همه این موارد  دست به دست هم داد تا اعتباری که امیر قلعه نویی طی 3 سال برای خود به دست آورده بود، تا حدودی کمرنگ شود.

شاید هنوز هم درصد زیادی امیر قلعه نویی را به عنوان یک ژنرال در ذهن خود ترسیم کنند. اما به واقع اگر بگوییم محبوبیت او نصف شده است، پر بیراه نگفتیم.

شاید قبول مسئولیتی ملی برای امیر قلعه نویی، نه از نظر فنی، که از نظر جایگاه و اعتبار، قدمی مثبت نبوده باشد. اما شاید هر کس دیگر جای امیر قلعه نویی بود این فرصت طلایی را از دست نمی داد.

شاید مربیگری امیر در تیم ملی، نه از نظر فنی، که از نظر تجربه کمی زود بود.

حتی در روزی که استقلال در برابر پاس در آخرین بازی لیگ به میدان رفت، پس از پایان بازی عده کثیری از هواداران استقلال بر علیه ژنرال دیروز خودشان شعار می دادند. کاری نداریم آنها طرفدار چه ارگان و چه شخصی بودند.

این اعتبار امیر قلعه نویی است که با برخی تصمیمات او روز به روز کمرنگ تر می شود.

افراط و تفریط، انتقاد و تمجید

اگر از لحاظ فنی به بازی ایران و مکزیک نگاه کنیم، مشکلات زیادی در تیم ملی ایران وجود داشت. برخی از بازیکنان که 90 دقیقه در زمین حاضر بودند و ضعیف کار می کردند نه تنها تعویض نشدند بلکه شاهد هیچ برخوردی از سوی سرمربی تیم ملی با آنها نبودیم.  حتی قرار گرفتن جواد کاظمیان تا قبل از ورود ابراهیم صادقی در سمت راست و به عنوان یک پیستون، جای سوال داشت.

اما جدا از کمبودهای فنی بازی دوستانه با مکزیک، باید شرایط را هم سنجید. خستگی بازیکنان و تغییر ساعت نقش مهمی در ناکامی تیم ملی داشت. باید قبول کرد که بعضی مواقع شرایط هم باعث ایجاد ضعف می شود.

از طرفی دیگر بازیکنانی نظیر تیموریان، کریمی، مهدوی کیا، هاشمیان و رحمان رضایی در ترکیب تیم ملی نبودند.

یکی از دلایلی که برانکو همیشه از برگزاری بازی های دوستانه با تیم های درجه یک و بزرگ فراری بود، انتقاداتی بود که می دانست بعد از هر باخت از در و دیوار روی سرش خراب می شود!

زمانی می گوییم با تیم های کوچک بازی کنیم و ببریم چه فایده ای دارد؟

روز بعد می گوییم در برابر مکزیک باختیم! چرا؟

همه ما دچار افراط و تفریط هستیم و کمتر منتقدی را می بینیم که این روزها منطقی نقد و بررسی کند. اگر نکات منفی را می بینیم، نکات مثبت را هم، کم و زیادیش توفیقی نمی کند، ببینیم!

سکانس آخر

امیر قلعه نویی در طول 4 سال اخیر فراز و نشیب های زیادی داشته است. گاه شجاعتش بی نظیر و گاه تصمیماتش نشان از بی تجربگی او بوده است.

امیر را دوست داریم. چون هم جوان است و هم لیاقت دارد. و مهم تر از همه او سرمربی تیم ملی کشورمان است. چه پستی مهم تر از این؟

اما قلعه نویی باید قبول کند که گاهی اوقات مشورت با بزرگان و گرفتن تصمیمات عاقلانه، راهکار مناسبی برای از دست ندادن اعتباری است که به سختی به دست آمده است.

امیر قلعه نویی را منصفانه نقد کنیم. گذشته را درس عبرتی بدانیم. تجربه را در راه ساخت یک تیم منسجم خرج کنیم!