عراق برای نخستین بار به فینال ملتهای اسیا راه یافت.انها موفق شدند در دیدار نیمه نهایی تیم کره را مغلوب اراده خود کنند،کره ای که تیم پر ستاره ما را برد.گرچه عراق در ضربات پنالتی به پیروزی دست یافت و پنالتی زدن هم ،به قول اهالی فوتبال ۵۰ - ۵۰ شانس پیروزی است ، اما در طول بازی شاهد بودیم که با چه جسارتی و اراده ای و به قول معروف با جان و دل بازی می کردند.
این تیم عراق همان تیمی بود که یک ماه پیش در مسابقات غرب اسیا مغلوب تیم ملی ب ما شده بود و در فینال، ما با تیم دوم خود این تیم را شکست دادیم و قهرمان شدیم.حالا تیمی که از تیم دوم ما میبازد در فینال جام ملتهاست و تیم اصلی ما در خانه نظاره گر بازی انهاست.
اکنون حسرت و افسوس ما بیش از گذشته است که چرا ما نباید یکی از تیمهای حاضر در فینال باشیم. ای کاش با تیم ب خود شرکت میکردیم یا ایکاش مربی تیم ب را به این تورنمنت میبردیم تا لااقل در صورت ناکامی اینچنین آه نکشیم و حسرت نخوریم و واقعا به این دلخوش می شدیم که با میدان دادن به یکسری بازیکن کم تجربه اما جویای نام آینده خود را تضمین کرده ایم.عراقیها -که البته به قول صفایی فراهانی در مصاحبه ای که با پارس فوتبال داشت با در نظر گرفتن شرایط خاصشان و با زدن اردو در اردن پروسه کشت گل در بیابان را انجام دادند- به ما درس بزرگی آموختند.درس شجاعت و جسارت، درس خواستن و رسیدن.
عراقیها در طول بازی بارها دروازه کره ایها را با خطر جدی روبرو کردند و چندین فرصت صددرصد گل هم داشتند، به خصوص در وقتهای اضافی اول و دوم که کره ایها با خوش اقبالی از شکست در طول بازی نجات پیدا کردند.اما به هر ترتیب این بار شانس ضربات پنالتی با عربها بود تا انها که در خواب هم فینال ملتهای اسیا را نمیدیدند حالا برای قهرمانی با هم زبانهای عربستانی خود بجنگند.
عراق با این اوضاع وحشتناک سیاسی کشورش و با یک عده بازیکن بی ادعا در فینال ملتهای اسیاست و بعید هم نیست قهرمان این دوره شود.عراق ۲۰۰۷ اسیا ، یونان ۲۰۰۴ اروپاست.منتظر قهرمانی انها باشید!