آری...در میان قدرتهای آسیا آخر هستیم...نه منظورمان فقط به تورنمنتی که گذشت نیست. رقیبان ما سالهاست که به هدف خود می رسند، اما ما سالهاست که به جایی نمی رسیم که بتوانیم به خودمان افتخار کنیم. یک مرور کوتاه بر عملکرد عربستان، کره جنوبی و ژاپن همه چیز را بازگو می کند:

1- عربستان: سال 1984 که در ضربات کذایی پنالتی به عربستان باختیم را به یاد دارید؟ از آن زمان تا به امروز عربستان سه بار قهرمان جام ملتها شده و سه بار هم نایب قهرمان. آماری رشک برانگیز که آنها را به عنوان پر افتخارترین تیم جام ملتها معرفی می کند. در جامهای جهانی اغلب نتایج ضعیفی کسب کرده اند اما حضور ممتد آنها از سال 1994 بیانگر قدرت شان در آسیا می باشد.

2- کره جنوبی: وضع آنها در جام ملتهای آسیا از ما هم خرابتر است. اگر ما آخرین بار 31 سال پیش قهرمان آسیا شدیم آخرین قهرمانی کره بر می گردد به 47 سال پیش. اما کره سالهاست که هدف خود را حضور موفق در جامهای جهانی قرار داده و کمابیش هم به آن رسیده است. آنها در سال 2006 ششمین حضور متوالی خود را در جام جهانی جشن گرفتند و اگر بازیهای آنها در این شش دوره را مرور کنیم می بینیم که بارها توانسته اند مقابل تیمهای قدرتمند جهان ایستادگی کنند. مثل بازی مقابل آلمان در سال 1994، مقابل ایتالیا در سال 2002 و مقابل فرانسه در سال 2006.  کره ایها دیگر در جامهای جهانی یک حریف از پیش باخته به شمار نمی آیند.

3- ژاپن: در سال 2006 برای سومین بار متوالی به جام جهانی رسیدند و می توان گفت حضور آنها هم در جامهای جهانی تبدیل به یک امر طبیعی شده است. البته در کنار آن هیچ گاه از جام ملتهای آسیا هم غافل نشده اند. ژاپنیها که از اوایل دهه نود فوتبال حرفه ای دارند تا بحال سه بار قهرمان آسیا شده اند.

وقتی به تیم ملی ایران می نگریم مجبوریم قبول کنیم که از تیمهای نامبرده عقب تر هستیم. سی و یک سال است که به فینال آسیا نرسیدیم و تنها سه بار در جام جهانی حضور داشتیم. فقط در مورد بازیکن سال آسیا می توانیم سرمان را بالا بگیریم که از زمان آغاز انتخاب آن در سال 1988 تا بحال چهار بار به آن رسیده ایم و پس از ژاپن که پنج بار این عنوان را کسب کرده است در رده دوم هستیم. و حقیقت تلخ همین جا نمایان می شود که ما با وجود داشتن ستاره هایی مانند خداداد عزیزی، علی دایی، مهدی مهدوی کیا و علی کریمی هیچ گاه تیم ملی موفقی نداشتیم.